Destined In Tagalog Novels & Stories

“Vores— ano?” Napangiti si Liam sa reaksyon niya. "Vores Morgen," sabi niya, "Ito ay nangangahulugan ng Our Tomorrow." nakataas ang kanyang mga labi na bumubuo ng isang mainit na ngiti.

Sambit ni Grethel May isang lagusan silang pinuntahan at mabilis silang nakapunta sa opisina. Pagkalabas nila sa lagusan ay bigla silang sinalubong ng itim na apoy ni Rhei. “MAG-INGAT KA NAMAN” bulyaw ni Grethel, kung wala silang barrier ay malamang patay na silang dalawa ni Dane. Nakita ni Dhirma ang kalagayan ni Dane, halos nag aagaw buhay na ito. “Bakit mo sinasagad ang sarili mo Dane?”

Napatingin ako sa email na iyon. Umawang ang labi ko at tinignan ng malungkot ang laptop ko, bukas ay malilipat na ako ng branch. Bukas ay aalis na ako sa lugar na ito at sa Cebu ako made-destino. Siguro, okay na din ito. Kahit saan basta malayo kay Clyde.

Iritado na niyang sagot. Umayos na rin ng tayo si Arsen at kapwa na silang nakatingin sa paglubog ng araw. "Sometimes, not all we see is true. And not all we hear is real." Natigilan siya sa sinabi nito. "Destiny is really a pain in the ass. Papahirapan ka muna bago mo makuha ang happy ending. Everyone deserves to be happy, including you. Bakit hindi mo subukan maging totoo sa nararamdaman mo. Stop, hiding from the past. The way you said it, the way you describe them. I can feel your hatred, jealousy, and regret. Open your eyes, bro. Then, after that, open your heart again. That's the only way to your happiness."

Kahit magpanggap na lamang ay wala. "MISSION FAILED", lumitaw ang mga katagang iyon sa kisame sa kulay pulang ilaw. At iyon ang huling bagay sa kanilang buhay na nakita nilang lahat bago gumuho ang buong silid, at nahulog sila sa kanilang kamatayan...

Dagdag pa niya. "Saan daw ang sport camp?" "Sa Puerto Galera." Nakangiting saad nito saka bumalik sa pwesto. Pagkakataon nadin siguro para makalayo makapagpahinga talaga at makalayo sa problema. Kinain ko ang pagkaing dinala ni Kian at pagkatapos non ay agad na bumalik sa trabaho. Nagsisiuwian na ang lahat at hindi ko pa tapos ang mga ineencode ko.

she explained. "T-tuaze?" "Yes, Miss. We're in Cebu." Kaya pala familiar sa akin ang lugar dahil nasa Cebu lang ako, marahil nga malapit ito sa lupain ng De Marquez. Tuaze? So all this time, me and my mom are using my father's surname after all the years? "You need to eat, Miss. Sa amin magagalit si Sir kapag hindi ka pa kumain," sinabi niya pero umiling lang ulit ako.

Reply niya with a smiling emoji in the end. "I know that I've been waiting for two years and that's fine, pero gusto ko lang malaman if may patutunguhan ba ito? Huwag ka sanang magalit, takot lang kase ako na baka may makilala ka and I want to know kung may pag-asa pa ba ako o wala na, huwag kang mag-alala dahil anumang sagot ang isagot mo, I'll be fine." Sent Halos hindi ko mapindot ang send button noong unaa pero naglakas loob ako para isend yun.

"Hindi ah! Ni hindi ko nga alam ang pangalan ng isang 'yun, eh." "Kapag nagkita pa kayo ng isang 'yun sa ikatlong pagkakataon, maniniwala na talaga ako sa destiny. Yieee!" Hindi ko talaga maintindihan kung papaanong napakabilis para sa ibang tao na magbigay ng malisya. Tsaka anong destiny? Hindi ba pwedeng coincidence lang kasi nasa iisang lugar kami? Ay, ewan!

Chapter 3 Pasado alas-dos na ng madaling araw nang makarating kami sa destinasyon. Giniginaw na rin ako dahil sa malayong byahe at wala pa akong dala-dalang jacket. "Ma'am, welcome to Punto Sierra. Sigurado 'hong magugustuhan niyo rito, ma'am. Mababait ang mga tao rito at madali mong mahihingan ng tulong."