Diego Silang Picture Novels & Stories

bulong ni Diego. Sandaling natigilan si Elijah bago tumango. Isinandal niya ang ulo sa dibdib ni Diego na para bang doon siya kumukuha ng lakas dahil sa totoo lang ay parang gusto nang bumigay ng tuhod niya. "It's alright, Ellie. It's alright..."

“God… buti na lang dumating kami nila Mom. Kung hindi… hindi ko kakayaning mawala ka.” Paulit-ulit niyang hinalikan ang ulo at pisngi ni Alex, para bang sinisigurong buhay pa siya. “Alejandra!” Napalingon si Diego sa boses na iyon. Ang kanyang ina—nakatingin sa isang pigurang nagtatago sa halamanan. Nag-igting ang kanyang panga nang makilala kung sino iyon, ngunit nanahimik muna siya.

"I was supposed to be away for two weeks in Palawan, but because of her, I need to cancel all my appointments and work ahead of time. Mabuti na lang at pumayag si Marco. Kung hindi lang talaga dahil kay Diego ay tiyak, walang tiwala ang Mondragon sa atin." Nawala ang ngiti sa labi ko nang marinig ang pangalan ni Diego. Sinong Diego ba ang tinutukoy niya? Si Deigo De Luna ba ito? Ang Diego ni Siobeh ko? Humakbang pa ako palapit at maingat sa sarili. Gusto ko pang makinig sa kanya, sa pag-uusap nila. Pero hindi ko naman marinig ang taong kausap niya sa kabilang linya.

Hindi gwapo na ma-i-intimidate ka! Pilipinong-pilipino ang kutis, at ganoon na rin ang buhok na itim nitong pormal ang gupit. Sakto lang, siyang-siya sa picture. 1-10? "5," usal ni Sylvia matapos pag-aralan ang buong mukha, at katauhan ni Diego. "Sorry?" takang usisa nito sa kaniya habang sinisilip ang kaniyang mukha.

Kanina pa kasi ito palinga linga sa paligid. Hindi siya nakatiis nang muling makita na dumapo ang kamay ng lalaki sa puwet ng babaeng iyon. "Hey," tawag pansin niya sa medyo nakakalbo nang lalaki. May kasama itong mga alalay pero wala siyang pake. "At sino ka?" Matapang na tanong ng isa sa mga tauhan nito. "Diego," aniya sabay ngisi at lingon sa kanina pa iritadong babae na hinihipuan ng kanilang boss.

Muling itinuloy ng lalake ang pagpapasasa sa bango ng aking leeg. “Huhuhu…please…paalisin niyo na lang ako rito..Huhuhu.” “Paaalisin ka naman namin eh…pero titikman ka muna namin bago ka namin, bwahahaha,” wika naman ng isa pa na si Diego. “Ibinigay ko naman po ang perang hinihingi niyo…tumupad naman ako sa usapan natin, huhuhu.”

Kasama ang sarili niya at si Diego. Kitang-kitang hindi mahiwalay ang titig ni Diana sa mga oras na iyon sa pigura ni Shinta na ngayon ay nakatayo sa harapan niya. Ang tanging figure na kilala niya talaga. "Ano ito? Anong ibig mong sabihin sa pagdadala mo sa akin dito? Mrs. Sarah, tulungan mo ako..." tanong ni Diana sa namamaos na boses. Agad na bumagsak ang kanyang mga luha nang makita ang pigura ni Diego doon.

Kinuha niya ang cellphone sa sling bag niya saka pa-simpleng kinuhaan ng larawan ang mga ito hanggang sa mapansin iyon ni Diego. "Groupie tayo— kids," yakag ni Diego sa dalawa sabay senyas sa kaniya na ulitin uli ang pagkuha ng picture na agad naman niya ginawa. Tinaas niya ang kamay na hawak ang cellphone at nakatutok paharap ang camera. "Okay, say Cheese!!" sabi niya at isang masayang mga mukha ang nakuhaan ng larawan. Isang masayang pamilya.

Alam kong mahalagang tao siya kaya paulit-ulit akong tumango. “Opo.” Tumango siya at saka umalis. Nang tuluyan na siyang mawala sa loob ng silid, saka lang ako nakahinga nang maluwag. Kanina pa pala akong sobrang tuwid na nakaupo kaya naninigas na ang leeg ko. “Vicento, sino ba talaga si Diego? Sobrang lakas ng aura niya.”

Ang pulso sa may sentido niya ay lumakas ang pitik nito dahil sa sandaling ito ay parang sasabog na siya sa galit. Ang litrato ay sina Ali at Diego na nasa university at naghahalikan. At kahit na iba't ibang anggulo ang larawan subalit mapapansin na nagtatago ang kumuha ng picture. May isa pang kuha kung saan naglalakad ang dalawa at nakaakbay ang pamangkin niya sa dala. Halatang tumatawa ang dalawa. “Ah, Diego, you little wench!” mahinang usal niya.