Diego Silang Picture Novels & Stories

Ilang sandali pa, isang pamilyar na tinig ang sumabat sa kanilang katahimikan. "Diego, narito ka rin pala?" tanong nito. "Propesor Ethan," agad na sambit ni Diego ng mamukhaan ang paparating. Mabilis siyang lumapit upang salubungin ito, dala ang magaan ngunit magalang na kilos ng mga ngiti nito. "Kanina pa kita nais na puntahan, pero hindi kita makita kahit saan." dagdag pa ni Diego.

Hindi ko matanto kung bakit. Naglabas ng cellphone si Monica at may kung anong tinipa bago niya ito inabot sa akin. "Tingnan mo." Tinanggap ko ang cellphone at sinunod ang sinabi niya. But the moment my eyes dropped on the photo on her cell phone... biglang nag-init ang gilid ng mga mata ko. It was Diego’s picture, with a woman beside him. Nasa pampang sila at parang nakatanaw sa kalawakan ng asul na karagatan ng Palawan.

tanong ko, medyo nagulat sa nakikita. Lumingon siya, may bahagyang ngiti. "Marunong akong mabuhay mag-isa bago pa dumating ang mga staff sa buhay ko. Gusto mo ng almusal?" Umupo ako sa counter habang nagluluto siya, at sa unang beses, nakita ko ang isang bahagi ni Diego na hindi kailanman naipakita sa publiko—isang lalaking simple, walang pagkukunwari, hindi ang matigas na CEO na kilala ng buong Maynila.

Utos ni Jorah. “Sigurado ako na patungo sila sa pinakamalapit na labasan. Tara!” Sinenyasan ni Diego si Jorah na sumunod sa kaniya. Alam ni Diego ang pasikot-sikot sa gubat na iyon dahil doon sila madalas mangaso ng kanilang amo na si Julio Mariano o mas madaling sabihin na kapag may inililibing na buhay.

“Buwisit! Sinong nagopunta rito para istorbohin ako?” Natigilan si Diego nang marinig niya ang boses. Agad siyang tumigil sa kaniyang ginagawa habang tinitingnan kung saan ito nanggaling. Dito na niya nakita ang isang napakagandang imahe na dahan dahang lumalapit sa dalawa habang hawak hawak ang isang espada. Nagmukha itong isang miyembro ng Sword Sect ayon sa kaniyang pananamit pero naging mahirap para sa kahit na sinong makilala ang mukha nito.

Namumula ang mga mata niya habang nakatitig kay Vivian. "Nangako ka na hahayaan mong mag-aral sa ibang bansa ang anak ko. Bakit nakansela? Bakit? Nagsinungaling ka ba sa akin?" … Pauwi na si Calista nang marinig niya ang balita tungkol kay Diego. Ito ay isang bomba. "Breaking News: Si Diego ay Bakla." Diego ay parehong kanyang tunay na pangalan at ang kanyang stage name.

sabi ni Diego nang puntahan siya rito sa kanyang lamesa. Napasandal Siya sa kanyang upuan at sumindi ng sigarlyo. May inilatag itong brown envelope sa kanyang lamesa at agad na tinignan ang laman nito. Napangiti siya nang makita ang mga larawan ng taong matagal na niyang pinahanap subalit bigla na lamang nawala ang masayang ngiti sa kanyang mga labi nang makita ang isang litrato.

Halata ang pagkamangha ng mga ito sa gwapo at matipunong lalake na kasama niya. Nakasuot si Diego ng plain white-shirt na hapit sa katawan nito, faded jeans at transparent sunglasses na mukhang ito pa yata ang gagawa ng photoshoot at hindi siya. Malakas ang dating ng binata na kahit sino yatang tao ay mapapalingon dito. "Ahm guys, this is Diego. My suitor." Marilyn introduced Diego to Helga, her assistants and make-up artist. "Magandang umaga sa inyo," Diego greeted them using his baritone voice.

Alonzo palabas ng pinto. Naiwang nakatayo si Diego, hindi pa rin lubos maihakbang ang sarili sa labis na pagtataka. "Siya po ang biyenan ko, si Diego Elizalde." Pumayag si Pierre sa hiling ni Mr. Takahiro, at nang mapansin niyang nakatingin ito kay Diego, agad niya itong ipinakilala. "Magandang araw, Mr. Elizalde." Bahagyang natawa si Mr. Takahiro, ngunit ang kaniyang mga salita ay sapat na para mapipi si Diego sa gulat.

Pagbuklat ko ng confidential file ay bumungad sa akin ang litrato ng isang taong kahit kailan ay hindi ko pa nakikita, nakasuot kasi ng maskara haha. Pakiwari ko ay isa itong makapangyarihang nilalang na handang kumitil ng buhay. Malalim akong napalunok ng mabasa ko ang nakasulat sa mismong papel "Diego Montenegro" "D-Diego M-montenegro?" kinakabahanh wika ko.