Don Diego Ibong Adarna Picture Novels & Stories

Lahat ng kulay ay naubos sa mukha ni Diego, dahil alam niyang nabuklod na ang kanyang kapalaran. "Sion, sinungaling ka!" Nagpakawala si Diego ng isang huling ungol, at pagkatapos ay nagbuga siya ng dugo bago siya nahulog sa lupa na may isang tunog. Namatay siya na nakabukas ang kanyang mga mata; Malinaw na namatay siya sa isang hindi mapayapang kamatayan.

Nahinto siya sa pagkalkal sa drawer ng may mapansin nakaipit na larawan sa calendar notebook nito. Kinuha niya ang larawan at tinitigan. "H-Hey, Is this you?" Kunot ang noo sabi niya kay Diego saka pinakita rito ang larawan. Nalukot din ang noo ni Diego sa nakita. "Ako nga 'to. Highschool picture ko 'to," nagtatakang wika ni Diego. Nagkatinginan silang dalawa. Bakit may picture si Asher ni Diego nun highschool? Halatang stolen shot pa ang picture.

Idinagdag niya ang impormasyon sa pakikipag-ugnayan kay Anton noong siya ay assistant pa ni Diego. Ang caption ng larawan ay nagsasabing: "Gabi ng salu-salo," Ang larawan ay naglalaman ng tatlong larawan nina Diego at Anne na magkasama. Sa larawan sa gitna, nahihiyang nakahiga si Anne sa mga bisig ni Diego, natatakpan ang mukha. Ang guwapong lalaki ay nakapatong sa balikat ng babae, ang mga mata ay puno ng pagmamalasakit habang tinitingnan ang maliit na babaeng nasa kanyang mga bisig.

Hindi ko matanto kung bakit. Naglabas ng cellphone si Monica at may kung anong tinipa bago niya ito inabot sa akin. "Tingnan mo." Tinanggap ko ang cellphone at sinunod ang sinabi niya. But the moment my eyes dropped on the photo on her cell phone... biglang nag-init ang gilid ng mga mata ko. It was Diego’s picture, with a woman beside him. Nasa pampang sila at parang nakatanaw sa kalawakan ng asul na karagatan ng Palawan.

Nahiga siyang yakap ang litrato ni Don Alejandro. “Kung hindi siguro ako lumayo, buhay ka pa sana ngayon. Siguro ikaw mismo ang yakap-yakap ko at hindi ang walang buhay na larawan mo…” Malalim na nagbuntong hininga si Adriana. Basang-basa na ang mukha niya ng malulusog niyang luha. Ang kaniyang paghikbi ay parang umaalingawngaw sa loob ng kuwadradong silid.

Halata ang pagkamangha ng mga ito sa gwapo at matipunong lalake na kasama niya. Nakasuot si Diego ng plain white-shirt na hapit sa katawan nito, faded jeans at transparent sunglasses na mukhang ito pa yata ang gagawa ng photoshoot at hindi siya. Malakas ang dating ng binata na kahit sino yatang tao ay mapapalingon dito. "Ahm guys, this is Diego. My suitor." Marilyn introduced Diego to Helga, her assistants and make-up artist. "Magandang umaga sa inyo," Diego greeted them using his baritone voice.

Lumipad ang tatlong kamao ni Diego sa mukha ni Gardie hanggang sa bumagsak sa aspalto ng parking lot ang medyo may edad na. "Papa," sigaw ni Aldrian, na anak nina Gardie at Diana. Agad na iniligtas ni Aldrian si Gardie na malapit nang maging puntirya ng galit ni Diego. Gayunpaman, nang sasagutin na sana ni Aldrian ang ginawa ni Diego, napigilan ang kanyang pagkilos ng isa pang pigura na biglang sumulpot sa kanilang kalagitnaan.

Ang amoy ng pamilyar na pabango—isang halo ng sandalwood at tabako—ay agad na nagpabalik sa akin sa mga gabing nasa Batangas pa kami ni Adrian. ​"Dante?" ang boses ko ay halos isang pabulong na hininga. ​Si Dante. Ang dating kanang-kamay ni Adrian. Ang lalaking akala ng lahat ay napatay kasabay ng paglubog ng barko sa South China Sea dalawang taon na ang nakakaraan. Ang kaniyang mukha ay may mahabang pilat na ngayon mula sa kaniyang kilay hanggang sa kaniyang panga, isang magaspang na marka ng kaniyang kaligtasan.

Hindi ako maaring magkamali. "Ikinagagalak kitang makilala, Katuray Singko. Pagpasensiyahan mo na si Governor Pindang. Ipakikilala kita sa aking mga kasamahan." anas nito. Malugod kong tinanggap ang pakikipagkamay sa mga taong narito. Halos lahat sila ay may tattoo na hugis telapia at may bungo sa gitna. Kailangan kong makuha ang loob ng mga ito. Mukhang mabibigat at malalaking tao ang aming kakalabanin. Kaya pala sobrang laki ng offer sa akin dahil hindi pala basta basta ang mga kakalabanin namin. Parang sumakit bigla ang aking ulo. "Bakit hindi mo ipakilala ang iyong sarili, Diego Montenegro?" anas ng matanda na ang ngalan ay Don Mariano.

"I was supposed to be away for two weeks in Palawan, but because of her, I need to cancel all my appointments and work ahead of time. Mabuti na lang at pumayag si Marco. Kung hindi lang talaga dahil kay Diego ay tiyak, walang tiwala ang Mondragon sa atin." Nawala ang ngiti sa labi ko nang marinig ang pangalan ni Diego. Sinong Diego ba ang tinutukoy niya? Si Deigo De Luna ba ito? Ang Diego ni Siobeh ko? Humakbang pa ako palapit at maingat sa sarili. Gusto ko pang makinig sa kanya, sa pag-uusap nila. Pero hindi ko naman marinig ang taong kausap niya sa kabilang linya.