Distant In Tagalog Novels & Stories

nakangiti kong wika "Walang ano man. Isa pa, hindi na din naman ako sanay na malayo ka sa akin. At siguro, kung hindi mo ako isinama, uuwi nalang ako sa probensya at doon ko na lang hihintayin ang huling sandali ng buhay ko." nakangiti niyang wika Kaagad din naman akong napakalas sa pagkakayakap sa kanya "Ano ka ba? Ano po ba iyang sinasabi ninyo? Mabubuhay pa po kayo ng matagal at magsasama pa po tayo matagal, Manang." nakangiti kong wika

Kabanata 2 Napatigil ako sa paglalakad nang napansin ko na nawawala na ang distansya sa pagitan namin. Hinarap ko siya at pagkatapos ay itinaas ko ang kamay ko upang ipagtabuyan siya palayo. "Bakit ka lumalapit? Dalawang dipa dapat ang layo mo sa akin!" mariin kong sabi. Humakbang ako ng apat na hakbang palayo sa kaniya.

"Hindi ako kinuryente. May reflex lang ako." "E, bakit ka lumayo nang ganoon kalayo?" panggigipit ko sa kanya habang itinuturo ang dalawang metrong distansya namin.

--- --- --- Parang may matagal nang laban sa pagitan nila. --- --- --- --- "Ano ang relasyon ninyo?" Tanong ko. --- --- --- Walang sumagot. --- --- --- --- Kaya si Dad ang nagsalita. --- --- --- "Siya ang dating pinakamalapit kong kaibigan." --- --- --- Napatingin ako sa lalaki. --- --- --- "Kaibigan?" --- --- --- Tumawa siya nang mahina. --- --- --- "Kaibigan."

Troy: Nandito na ako, I am waiting Reply ko: Otw na ako mahal kong ready maghintay Troy: 😊😛 syempre para sayo handa akong maghintay Natawa ako sa reply nito kaya diko napansin na sa iba na kaming deriksyon at parang medyo mahaba naman ata ang biyahe kaya napalingon ako sa kanya at napatingin sa paligid. "Kuya nasaan tayo?" tanong ko rito at kinabahan na ako sa nangyayari. "Sa distanasyon niyo po sir!" ani nito sa malalim na boses na ikinatakot ko ng doble "No hindi ito malayo na tayo, kuya balik na tayo please.." sabi ko rito dahil nababalutan na ako ng kaba at takot diko maiwasang mapahawak sa tiyan ko.

Ano ba 'tong pinagsasabi ko? "Gusto mo ba maligo?" natigilan ako sa tanong nya. Like dito sa gitna ng dagat? Hindi ba parang nakakatakot. Medyo malayo kasi kami sa pang-pang. Paano kong may mangain sa amin sa ilalim ng dagat. Kahit na dito ako lumaki nakakatakot pa rin kaya lumangoy lalo na kapag malalim. Sa layo namin sa pangpang alam kong napakalalim na nito.

Parang nagpi-pictoriallang sa isang magazine. "Pareho lang din siguro tayo ng iniisip Sabrina. Iyong hindi mo maintindihan kung bakit ginagawa mo ang isang bagay kahit alam mong malayo ito sa gusto mo," sabi niya habang nakatalikod sa akin at nakatanaw sa nalawak na lupain labas. Wala akong maisip na sabihin. Tila nalulunod ang aking boses.

"Kailan ka pa leave" Pasalampak siyang naupo sa sahig sa sinabi ng kambal, para siyang tinatakwil ng mga ito. Sinapo niya ang nuo at bumuntong hininga, hinawakan niya sa balikat ang mga anak at seryosong nagsalita "Kids, hindi ko kasama ang daddy ninyo. Your dad's not here and diba sinabi ko, nasa far away country siya, wala siya dito sa Pilipinas" aniya

sagot kodin naman dito at pareho naman kaming natawa "Ang ganda pala dito at ang tahimik at ang tanging maririnig molang ay ang mga hampas ng alon mula sa dagat. "itong lugar nato ang minsan kolang puntahan"saad nito at nagtaka naman ako kung bakit "Bakit naman? Tanong ko

sabi ko. Hindi siya nag-deny. “I always watch you.” “Hindi ganito.” His jaw tightened. Napansin ko agad. “Torren.” Tahimik siya. Then finally— “You’ve been distant.” Diretso. Walang paligoy-ligoy. Napalunok ako. “Kahit nasa tabi kita,” dagdag niya. Mas masakit ’yon kaysa dapat. Kasi tama siya.