Distant In Tagalog Novels & Stories

Remember the walls I built? Well, baby, they’re tumbling down And they didn’t even put up a fight And they didn’t put a fight They didn’t even make a sound - Halo, Beyonce *** 4 HOURS drive. Ganoon katagal ang naging byahe nila bago narating ang tinitirhan ng ina at mga kapatid. Sa lalawigan ng Bulacan, ilang oras ang layo mula sa Maynila. Bukirin pa ang paligid kaya malamig at presko ang simoy ng hangin.

Tumango naman ako “Medyo malapit na po tayo” Nakahinga naman ako ng paluwang, nakakapagod na kasi talagang bumiyahe at talagang ang layo ng napuntahan ko kahit na isang araw pa lang ang biyahe. “Bakit Alejandro Residents po ang tawag?” tanong ko at tumingin sa driver

Ngumiti naman ako sa kaniya nang mapang-asar. "Yes, it means Dyosa in tagalog, kung hindi mo pa rin naintindihan." Sagot ko at bumaling na kay Reigan. Ang boring makipag-usap kay Sabrina. Weak ma-mlastik, play victim pa sa harap ni Reigan. Halata namang nagpapansin siya sa tatay ng baby ko. "Pasok na, magpapahangin lang ako rito sa labas." Napaayos naman siya at sinulyapan pa 'ko bago pumasok.

Pasigaw na pagsabi ng Mommy ko dahil sa malayo na ang distansya ko mula sa kanila. "Doon na lang po ako kakain Mommy," palakas na sagot ko sa kanya sabay suot ng aking helmet. "At iyon nagmamadali nakalimutan nang magpalam," zambit pa ni Dad sabay huminga nang malalim. "Oh ayan bumalik." wika pa ni Mom nang makita akong pabalik sa kanila. "Bye dad, bye mom!" Sabay halik sa kanilang pisngi at bumalik sa garahe.

hagulhol ni Marky habang pilit siyang niyayapos. "I just... I don't understand anymore! Nagtataka lang naman kasi ako kung bakit hindi ka na katulad ng dati! Bakit parang hindi ka na mainit sa akin? You feel so distant, babe... It's driving me completely crazy! Pakiramdam ko unti-unti ka nang nawawala sa akin at wala man lang akong magawa!"

“Kahit anong mangyari.” ‎ ‎“Hindi ba delikado sayo?” ‎ ‎“Oo.” ‎ ‎“Bakit mo pa rin gagawin?” ‎ ‎Doon ako natahimik. ‎ ‎Dahil hindi ko kayang sabihin ang totoo. ‎ ‎Dahil hindi ko kayang aminin na ang distansyang dapat ay pinananatili ko ay unti-unti nang nawawala. ‎ ‎At sa pagkawala ng distansyang iyon, alam kong may darating na kapalit.

Muli akong bumaling sa dalawa na nasa likuran ko na pala habang nakalapit ang tenga sa mukha ko. "Hindi ba kayo lalayo?" Tanong ko sa mga ito dahil ilang pulgada na lang makakagat ko na ang mga tenga nila. Bigla naman silang napalayo sa akin at nagpatay malisya sa nangyari. "Ano bang meron? Sino ang tumawag sa iyo?" Sunod-sunod na tanong ni Daxon.

"What a great day to start my morning!" I sighed as I went downstairs at pagkababa ko ay nakahain na si Mom ng pagkain at nakaayos na din yung laptop niya sa tapat namin. Why? Dahil kinakausap namin si Dad through skype, we are in video call habang kumakain, of course sa video si Dad kumakain din, sabay kami kung kumain kahit pa na sa ibang bansa si Dad, kahit sa video call lang namin siya kaharap, pakiramdam namin nasa harapan lang namin siya, na kasama namin siya personally, ramdam kase namin yung presence ni Dad kahit nasa malayo pa siya.

sabi niya sabay tawa at nagpatuloy naman sa pagsasalita, "Kaya siya open kasi may mga pagkakatao mo na alam mo na alam ko rin. Gaya nito, alam ko na Captain ka ng basketball team, alam mo rin na Captain ka ng basketball team. Gets mo?" Tumango naman ako sa kanya at nagpapatuloy na naman siya sa pagke-kwento, "Tapos ang pangalawa naman ay tinawag na hidden or close. Kaya siya tinawag na hidden is because may mga pagkakatao mo na alam mo pero hindi ko alam kung ano 'yun. Ang pangatlo naman ay ang Blind Area —" "Grabe 'no? Ang bintana, blind na pala ngayon?"

tanong niya sa akin na may nakakalokong ngiti at alam ko kung bakit siya ganyan. "Shut up, Jewel. Para namang limang taon tayong hindi nagkita. Kung makapangamusta ka riyan ay parang ang layo ng pinanggalingan ko." "Dapat pala ang mangamusta sa'yo ay 'yong mula sa malayo tapos matagal na nawala?" makahulugan niyang sabi na may sinusupil na ngiti habang nakataas ang dalawang kilay.