Distant In Tagalog Novels & Stories

HEATHER'S POV "Lord Rousseau. Pati ang enerhiyang pantao n'ya ay hindi namin maramdaman." Rinig kong reklamo ng isa sa kanila. Sa isang malaking puno ako nakatago. Ilang kilometro ang distansya mula sa kanilang kinaroroonan. Nahihirapan akong gamutin ang aking sugat dahil sa lalim nito.

Kwento niya sa babae, " wala na nga akong mahanap na pagkakataon para makausap siya e." "Anong ibig mong sabihin na hindi ka nakakahanap ng pagkakataon e halos ilang kwarto lang ang layo nyo sa isa't-isa. Ano yan so close yet so far ang peg nyo?" Natatawang sabi nito pero tumango si Philip. Tama naman ang salitang ginamit nito, napaka lapit nito pero hindi pa rin niya maabot o malapitan man lang.

Nasa dulo na ng dila ni Zion ang mga salitang ilang gabi na niyang kinatatakutan. Mahal kita. I love you. Dalawang salita lang sa Tagalog. Three words in English. Pero bakit parang mas mabigat pa iyon kaysa kahit anong kontratang pinirmahan niya? Bakit parang mas nakakatakot pa kaysa humarap sa board, sa investors, o sa anumang kaaway?

"Maaaring oo, maaaring hindi. Ang future lang ang kaya kong makita, hindi ang intensiyon ng tao. May nakita akong usok na pula. Maaaring senyales ng sunog, galit, o matinding pag-ibig-ito ang magiging laban niya sa iyo. Kailangan mong maging maingat. Masyadong malaki ang usok na iyon." Minasahe ni Grandfather ang kanyang noo at si Lola Lou ay napainom ng coffee. "Sa province of Pangasinan siya naninirahan ngayon. Ang pangalan ng binatang iyon ay si-" Tumayo si Grandfather kaya bigla akong nahulog sa sofa. Hindi nila ako tiningnan kaya umiyak ako at hinagis ang sandals para magpapansin. "Grandfather! Ang sakit-sakit ng paa ko!"

Hindi ba niya alam iyong salitang distansya? Napatingin ako sa may gilid ko at saka ko lang naalalang bubog lang pala ang wall ko kaya maaring makita ng lahat ang nangyayari dito sa loob kaya pinanlakihan ko siya ng mata. "Lumayo ka sa akin," pag-uulit ko pero ngumisi lang ito.

Kabanata 25 "N! It's nice to see you again! Finally, umuwi ka na ng Pilipinas after five years!" masayang turan ni Diana habang nakayakap sa kaniyang best friend. "Namiss kita ng sobra pa sa sobra, promise," dagdag pa niya.

Ininom ko na rin ang wine na nasa wine glass ko. "Oo. Desidido siya. Kung mahal ko daw siya susuportahan ko daw siya. Kaya ang mangyayari, LDR kami. Long Distance Relationship! F*ck! Ayaw ko nang LDR pero para sa kaniya magsasakripisyo ako. Ganun ko siya kamahal." wika niya.

“Ayaw ko na. Madaya ka, Amaya. Nilalakasan mo ang pag-pitik sa noo ko. Isumbong taka kang Mama.” Destiny can't help but let out a low laugh. Tagalog at Bisaya na dialect ay pinagsama-sama minsan ng dalawa sa isang pangusap. Ang kaninang tawanan ay nauwi na naman sa pikunan. Nakaupo ang dalawa sa papag habang si Amihan ay haplos-haplos ang noo na pinitik ng daliri nang kambal nitong si Amaya.

Bat sya nagpu-purong English kung magsalita sa akin. "You really think of something beyond someone's imagination" dagdag pa nya na mas lalong nagpadugo ng utak ko. Anong beyond imagination? Sino ba kasi yan si Beyond? Kapatid ba yan ni Beyonce? Ay ewan ko sa kanila, marunong naman ako mag english pero kinamatis kinutlo lang sa daplin daplin (kinutlo lang sa daplin daplin- a bisaya term, translation: kinuha sa may gilid gilid)

dagdag ng assistant ko. "Wala po kasing eksaktong lugar ang sinabi nila. Ang alam lang po ay malayo dito sa Manila. Tahimik na baryo at bihira lang ang dayong napapadpad sa lugar na iyon. Parang gusto talaga niyang magtago," mahabang sabi ng assistant ko. Napapikit ako ng mga mata. Tama nga naman ang sabi ng kaibigan ko na mahirap hanapin ang taong nagtatago at ayaw magpakita.