Do You Remember Novels & Stories

nag-aalala niyang tanong. "S-sino k-ka?"Pilit kong inaalala kung sino ang taong nasa harapan ko pero hindi ko magawa.Wala ni-isang memorya ang pumapasok sa isip ko na kasama ang lalaking nasa harapan ko ngayon. Napakagat ito ng labi at mukhang naging balisa at hindi malaman ang gagawin. "You don't remember anything? Sino ako? Hindi mo ba 'ko kilala?"pag-uulit niya habang pinagmamasdan ako ng masinsinan.Umiling ako dahil kahit anong pilit ko ay hindi ko talaga siya kilala.

What if sa una lang pala masakit para sa kanila at later on they got used to it until they don't remember me anymore. Ngumiti ako ng mapait, I guess I have to live alone brokenly.

"Bakit wala kang pangil? Nasan ang pangil mo?" Inalis nito ang kamay ko saka lumayo sa akin. "What the hell?!" he exclaimed. "Hindi mo mabubura ang memorya ko, Asmodeus." "H-how is that even possible? I did it right! Why you can still remember everything?" naguguluhang tanong niya. "Ewan ko, pero sigurado akong hindi mo mabubura ang memorya ko." nakangiti kong saad.

Hindi ako sumagot pero yung inis ko feel kong nasa bunbunan ko na. "Do you know me? I mean do I know you? Have we met before?" Pero hindi pa man ako nakasagot muli na naman itong nagsalita. "Well I don't think I know you." My mouth parted. Hindi naman ampalaya yung ulam ko kanina pero parang biglang pumait ang panlasa ko. "Well, I remember someone said she don't remember me, anymore." He said the last sentence almost in a whisper but right enough for me to hear it.

"Ang alin ba yon? Mukhang nakalimutan ko na nga agad eh.." biro ko sa kaniya. "Talaga ba? Nakalimutan mo na?" parang bata niyang tanong. "Yeah.." sagot ko naman. Kahit naman anong gawin niya, Damn! Hindi ko na makakalimutan ang bagay na yon! Nang muling mag flashed back sa aking isipan ang nangyari kanina ay mabilis kong inisang lagok ang laman ng canned beer.

Pero sino? Sa tanan ng pagsasama namin, wala naman siyang nabanggit na babae. O wala ba talaga? Baka naman nakalimutan ko? Aish! Nananakit na naman ang ulo ko. Ayoko nang pilitin ang memorya ko kung ganito lang din naman. Siguro ay epekto pa rin ito ng pagkakabagok ko kaya normal lang na maging makakalimutin.

“Natatandaan mo ba kung ano nangyari sa iyo two months ago?” “Two months ago? No..." wala sa sarili na bigkas ko. Pinilit ko alalahanin ang nangyari pero wala akong maalala. "I don’t remember. Shit! I can’t remember,“ naguguluhang tanong ko sa kanila. “Shhhh... it’s okay, darling. Can you tell me what your name is?” sunod na tanong niya sa akin. “My name?” malalim akong nag-isip pero wala akong maisagot sa kanila. Fuck! Who I am?

"I mean, parang nawawala sa isip niya na may amnesia ka. Ang weird lang kasi." Natigilan ako at napaisip matapos sabihin ni Mira 'yon. Tama siya. Bakit parang nakakalimutan ni Kuya na may amnesia ako at kailangan ko pa siyang i remind tungkol do'n? Hmm... Ang weird pero...

Natawa na lang ako sa nangyayari, ano ba kasi ang nangyayari? Tinignan niya ako. Tinignan ko siya. Oo na, siya na gwapo. Ako ba Doc, ganda diba? “Do you still remember something?” So, kala nila may amnesia ako? Kilala ko kuya ko, yung mukhang si Gory sa Slumdunk. Yung pamangkin ko na si Tolits na sa super liit, bulilit na kung kumilos ang liit-liit! Napatango na lang ako. Ako parin ito na illusyunada at syempre maganda kapag kakagising pa lang.

��𝘪𝘯𝘦𝘴𝘴 𝘴𝘪𝘯𝘤𝘦 𝘐 𝘤𝘰𝘶𝘭𝘥 𝘳𝘦𝘮𝘦𝘮𝘣𝘦𝘳— 𝘸𝘩𝘪𝘤𝘩 𝘪𝘯 𝘧𝘢𝘤𝘵 𝘐 𝘤𝘢𝘯'𝘵 𝘳𝘦𝘢𝘭𝘭𝘺 𝘳𝘦𝘮𝘦𝘮𝘣𝘦𝘳 𝘸𝘩𝘦𝘯 𝘩𝘦𝘩. 𝘐 𝘫𝘶𝘴𝘵 𝘥𝘪𝘥 𝘪𝘵 𝘴𝘪𝘯𝘤𝘦 𝘵𝘩𝘢𝘵'𝘴 �