Do You Remember Mga Nobela at Kwento

"Kailan pa?" Hindi ako nakasagot. Walang lumabas na boses sa bibig ko. Hindi ko rin alam. "Nakalimutan mo na ba ako, ate?" Agad akong umiling. "H-hindi, Anton! Bakit naman kita kakalimutan?"

Natawa lang siya sa sinabi ko. May masama ba sa sinabi ko? Kailangan ko lang naman ng kompirmasyon, masama ba 'yun? "What if I say yes?" Huh?! "B-Bakit?" Hala, ba't ba ako nauutal. "You don't really remember, don't you?" "Ang alin ba? May kailangan ba akong malaman? May kailangan ba akong maalala?" Nalilito na talaga ako. "If you will remember it then you will know the answer to your question"

aniya na nagpakunot ng noo ko. "What do you mean?" hindi maiwasan na tanong ko. "Roy, are you really sufferring from amnesia?" Unti-unting nagsalubong ang mga kilay niya. "What do you mean by that?" pagbabalik niya sa akin ng yanong ko kanina. "Roy, how come you remembered how Carl love me but you can't remember who I am to you?" naguguluhan na tanong ko. "Who you are to me?" pag-uulit niya sa tanong ko.

Kailangan ko ng sagot. Saglit siyang natahimik. Then lumapit siya. Dahan-dahan. Hindi pilit. Hindi agresibo. Pero sapat para maramdaman ko yung presensya niya. “I don’t remember everything.” Diretso. Masakit. Pero hindi ako nagulat. Alam ko na ‘yon. Narinig ko na ‘yon. Paulit-ulit. “Tama ka, hindi pa kita maalala”

“I don’t… I don’t remember that.” A cold dread snaked through me. That hiking trip was etched in my memory. Thea’s infectious laughter as she emerged, mud-splattered and triumphant, her hair a tangled mess. It was a memory we all shared, a cherished moment of friendship. And she… she didn’t remember it. “How about that time we snuck into the abandoned cinema?” I tried, my voice trembling slightly. “You were the one who found that old projector, remember?” Again, the same blank stare. “No… W-Wala rin akong maalala tungkol do'n. Sorry.”

Ramos na nag-aasikaso sa kanyang kaibigan. "What is it?" "Is there a possibility that Mr. Smith can't remember a certain thing or someone he knew?" Kunot-noong napatingin sa kanya ang doktor habang nilalaro ng kanang kamay nito ang hawak na ballpen. "Why did you ask that question? Is there someone he knew that he can't remember?" tanong nito sa kanya. "Yeah. There is," sagot niya kasabay nang marahan na pagtango.

Lifetime ko naman siyang makakasama kaya gano ba naman ang isang linggo na hindi ko siya makakasama. "babe, about your memory nga pala. May naalala ka na ba kahit konti? Yung childhood memories mo, may naalala ka ba Don?" "ha?" bigla akong napalunok. Bakit kaya niya naitanong? Nag-iisip na tuloy ako kung dapat na ba akong umamin tutal siya naman itong nag-open ng topic. "ahh... Ehh..." wala akong masabi.

tanong niya na para bang wala talagang alam. Mas lalo akong nasaktan. Paanong hindi niya talaga ako makilala? Ang mga alaala kung paano niya ako hinawakan at pinaramdam na mahal ako ay bumalik agad sa isip ko. How can he act so differently? Sunod-sunod ang paghinga ko, yumuko ako para ibagsak ang luha na kanina pa nagbabadyad. "How can you not remember me?" Hindi ko na napigilan ang pagpiyok. "We were..."

"Mabuti!" -Bilangin mo ang kasawiang iyong naranasan. At di magtatagal, pagpapala ng daratal.

May masamang mangyayari, and I was not wrong. “Am I really the liar here?” balik nitong tanong sa akin. “Then am I?” buwelta ko sa kaniya. “Fine, do you really not remember me?” pagod na tanong ko. Nakakapagod na ang mga paulit ulit na tanong at ang paikot ikot na gulo. Isang titig ang ibinigay niya sa akin, “Yes,”