Remembered Movie Novels & Stories

Kusang bumukas ang screen. At sa gitna nito ay ang simbolo ng basag na bilog. Walang nagsalita. Unti-unting lumitaw ang isang linya. YOU'RE GETTING CLOSER. Tahimik. Isa pa. MEMORY IS A KIND PRISON. At pagkatapos ay isa pa. DO YOU REALLY WANT TO REMEMBER? Nakatitig lamang si Yuhei sa screen. Hindi niya alam kung bakit.

Kabanata 5—Sinful and Betrayal Hapon na nang makauwi si Adah sa kanilang apartment. Naabutan niyang nakahiga sa rattan na bangko ang kinakasama na si Mike. Saktong nilapitan niya ito nang mag pop-up ang isang messege mula sa isang kakilalang kaibigan na babae—si Apple. Kumunot ang noo ni Adah nang basahin niya iyon.

Hindi maintindihan ni Lola kung bakit bigla- bigla siyang kukumustahin ng binata gayong sa nakalipas na isang taon ay puro kagaspangan ang naging pagtrato nito sa kanya. "Lola, tungkol sa nangyari noong araw na iyon," wika ng binata. "Kalimutan mo na iyon, Nathaniel. Matagal ko nang kinalimutan ang nangyaring iyon," tugon naman niya.

Ang pangalan ng pelikula ay Memory Fragment. Ang buong pelikula ay batay sa mga alaala ng babaeng lead bilang isang palatandaan. Matapos ang aksidenteng pagkamatay ng kanyang asawa, namuhay siyang mag-isa kasama ang kanyang anak. Gayunpaman, bigla niyang napagtanto ang isang bagay. Palaging may bumibisita sa kanyang tahanan, at naging kakaiba ang mga kilos ng bata.

Dave Arkiel. Nagulat ako ng mag reply ito. Paano niya kaya nalaman ang number ko. Agad akong bumaling sa dalawa kong kasama. I know one of them is the one who gave my number to Dave Arkiel. Hindi siguro nila ako napapansin na tinitingnan ko sila dahil busy sa panonood. Kinuha ko ang remote ng tv at pinause ang movie. Gulat silang pareho ng bumaling sa akin. Tinaasan ko sila ng kilay habang mariing nakatigtig sa kanilang dalawa. "What's the matter Allysa. Malapit na sa exciting part bakit mo naman pinause?"

Pagkatapos, lumitaw sa isipan niya ang imahe ng araw na iyon. Dahil matagal na siyang pulis, sinanay niya ang kanyang memorya na maging malakas. Marahil ay may makaligtaan siyang maliit na detalye sa eksena, pero nandoon na ang memorya sa isipan niya na parang isang makina o video recorder. Nang inalala niya ang memorya na ito, para bang nag-rewind siya ng isang video at pinanood ito ulit para alalahanin ang maraming detalye ng panahon na iyon.

Napilitan silang tumakbo papunta sa waiting shed. “Grabe, biglaan naman ‘to,” sabi ni Mika habang hinihingal. “Parang pelikula lang,” biro ni Aaron. “Walang slow motion,” sagot ni Mika. Natawa si Aaron. Habang nakatayo sila roon, pinapanood ang ulan, biglang naging tahimik ang paligid. Tanging patak ng ulan ang maririnig. “Mika,” tawag ni Aaron.

Halos dalawang oras din ang tinagal namin dahil medyo maraming tao. Pagpasok ko sa loob ay natigilan ako nang makita ang pamilyar na likod. Wala sa oras na napangiti ako. Nandito na uli si Lennox! Naramdaman siguro nito na may nakatingin sa kanya dahil lumingon ito sa sakin. Tila nabato ako sa kinatatayuan ko nang biglang ang payapang mukha nito ay naging galit nang makita ako.

the voice whispered. Warm. Gentle. Broken. My chest tightened painfully. “Mom?” I whispered. The memory surged. A letter. Hands shaking. Tears. “You have to forget,” she said. “You have to survive.” My breath hitched. “Why?” I cried. “Because if you remember—” The memory cut. Sharp. Incomplete. But one thing remained. One word. One name. Burned into my mind. Clearer than anything else. My heart pounded. My lips parted.

Sabi ni I got into accident 5 months ago and I had been coma for 5 months, it's been miracle daw na nagising ako then the doctor said that I have a retograde amnesia that's why I can't remember them. I can't even know my name, my age. And I don't know if I have a friends, boyfriend or something, I have so many questions in my mind but I can't ask them. Mahirap magtanong sa taong di mo masyadong kilala. Kahit sinabi nilang sila yong pamilya ko pero hindi ko pa din maproseso sa utak ko lahat yong nangyari sakin ngayon.