Novel & Cerita Doctor Series

May examination table sa gitna, stainless ang gilid at puting foam ang ibabaw. Naroon ang isang babaeng doktor na naka-white coat at naka-face mask. “Good evening,” magalang na bati ng doktor. “I’m Dr. Santos. Please relax. This is just a standard physical exam. You’ll be fine.” Una nitong nagtanong ng mga basic na tanong tungkol sa health history, kinuhanan din siya ng dugo para sa drug test, at kung anu-ano pang mga test. Sa huli, ay pinahiga siya ng doktor sa examination table.

Hindi ito nagsasalita nang ganito. Hindi— "Doc." Napalingon silang dalawa. Pumasok muli ang doktor kasama ang isa pang espesyalista. Matapos ang ilang pagsusuri, lumalim ang kunot sa noo ng mga ito. At doon nagsimulang kabahan si Sophia. — Makalipas ang halos isang oras, nasa consultation room na silang lahat. Kasama ang mga magulang ni Adrian.

And I know it’s not for business matters because they are both doctors. Right. They are both doctors. However, they are under different departments and hospitals, so why would they meet? Is it normal for doctors, even if they’re not in the same hospitals and department, to meet and talk about their patients? Isn’t it unethical to disclose anything related to one’s patient kahit pa parehas kayong doctor?

sagot ko dito "Anong sabi mo? Baog ka? Sinong may sabi?... Gulat na tanong ni Lester. Kitang kita sa mukha nito na hindi naniniwala sa aking sinabi. " Si Dr. Francis Yu ang personal Doctor ko. "sagot ko dito. Si Dr. Yu ay isa sa pinakamagaling na Doctor. Masasabi kong isa ito sa pinagkakatiwalaan kong tao dito sa mundo. Tuwing may problema sa kalusugan ko siya ang gumagamot sa akin. Lagi itong nandyan kapag kailangan ko ang serbisyo nito. Matanda lang ito sa akin ng halos limang taon.

“Dr. Amelia Rodrigo, a general surgeon.” Kinurap-kurap ko ang aking mga mata ng ilang beses. Kakatok na sana ako, ngunit, biglaang naman bumukas ang pinto kaya pareho kaming napatalon sa gulat. Nagsitinginan naman ang mga dumadaan na mga nars at doktora dahil sa tono ng aming paghiyaw. “Sino po kayo?” “Puwede ko bang makausap si Doktora Rodrigo? Hindi lang naman ako magtatagal.” Tumango naman ito, saka binuksan ang pinto.

Tumango na lang ako at kaagad niyang ini-examine ang katawan ko. Sobrang bigat pa rin ng pakiramdam ko at parang hindi ako sanay sa sariling katawan ko. Napansin ng Doktor ang pagkabalisa ko, kaya tumikhim siya at binaba ang aparato sa kamay niya. "I forgot to introduce myself... I'm Dr. Kaleb, a family doctor." Tumango lang ako at tipid na ngumiti.

Seryusong tanong nito ilang sigundo din itong natahimik. "Huh." Nalito siya sa huling katagang binanggit nito. "Inyo? Hindi ba pwedeng ako lang?" Tanong pa niya dito na wala naman iyon para sa kanya dahil mas natuon ang pansin niya sa hawak ATM. "May bago ba tayong misyon?" "Dr. Velasquez is an OB Gyn." "Huh." Nangunot ang nuo niya na hindi makuha ang ibig nitong sabihin. Tila may mali sa kinikilos nito ngayon.

tanong nito, mabagal ngunit buo, habang tila inuugat ang kasinungalingan mula sa kanyang kaluluwa. Bahagyang nanlamig si Alyssa sa tanong. Bilang isang doktor, alam niya kung anong sintomas ang tumutugma sa partikular na sakit. Hindi man ito ang espesyalisasyon niya, sanay na siyang kumilatis ng mga pasyente. Katulad na lang ng isang buntis na may osteoporosis—alam niyang makikita ito kahit hindi siya orthopedic doctor.

“Salamat, Doctor.” Pagkatapos na lumabas ng doctor ay pumasok na si Dos. “Ano ang sinabi ng doctor?” “Hindi naman daw big deal, binigyan niya lang ako ng resetang gamot.” “Okay, tatawagan ko ang secretary ko para ihatid ka sa condo. Kailangan kong pumunta ngayon ng office upang may asikasuhin. Tutal magaling na rin naman ako.”

Hindi man lang tinitingnan ang mga doktor. Humarap sa akin ang tatlong doktor. Ang isa, chine-check ang pulse ko. Ang isa, tinitingnan ang balintataw ng mata ko gamit ang penlight. At ang pangatlo, seryosong sinusuri ang kalmot sa leeg ko na parang tinitingnan kung kailangan ko na bang sumailalim sa biopsy, MRI, o kung anumang major procedure. Hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis lalo eh.