Novel & Cerita Don't Worry In Tagalog

) "Alam nyo po ba kung san nakatira si Aleng Paty po?" "Unsa?" (Ano?) "Taga manila ka dong? Di ko kabalo masyado og tagalog man." (Taga manila ka ba? Hindi ako masyado marunong ng tagalog) Ayy oo nga pala nakalimutan ko saglit na dapat mag bisaya ako. Napakamot nalang ako sa ulo. "Salamat nalang. Sige mo una nako te." (Sige salamat nalang, mauna na ako)

" Alright but becareful" " Don't worry tingin ko sa ngayon I am still safe" sabi niya na mayroong kasiguraduhan. I'm not worried about him pero sa mga nangyayari ngayon hindi ko maiwasang mabahala.

May poot at pang-uuyam sa boses niyang parang iritang-irita sa ginagawa ng Don sa kanyang harapan. Pekeng napatawa ang Don. Tumango-tango. “Yeah, tumatanda na ako. Buu-t hindi naman gan’ong halata. D-do you still understand and speak tagalog? Baka hindi mo pala ako naiintindihan sa mga—” sumabad agad siya sa sinasabi ng kanyang ama. Gusto kong umirap sa ginawa niya.

dagdag ko pa “Okay.. sorry din.. Madami lang akong iniisip , at naparanoid ako dahil sa nangyari kagabi?! Natakot lang ako na baka wala ako sa tabi mo at mangyari ulit ang ganoon. Kaya sa susunod sabihin mo sa akin kapag aalis ka!”

"Sige subukan mo lang puputulin ko rin yong ano mo..." "Nǐ zài shuō shénme??" (What are you saying??) "Pfft, di nya gets yong tagalog ko hahah." "You two stop! Let's just play. Hey Eugene let's one on one after this." "Dāngrán kěyǐ..." (Yeah sure...)

“I’m just concerned.” Hilaw akong natawa sa sinabi niya, concerned? Uso pa ba ang salitang iyun dito? Lalo na kung hindi mo naman kilala ang isang nilalang. “You’re not safe here iha.” Nilingon ko siya at tinitigan ang mukha niya, bata pa siya kung titingnan pero kung kausapin ako akala mo parang ang laki ng agwat ng taon namin. “Huwag kang palilinlang sa mga nakikita mo, hindi ako katulad ng iniisip mo.”

Natatawa niya pang sabi. "My false ka nang my false diyan." "Hindi mo alam? Uso kasi ngayon 'yang salita dito sa Pilipinas. Instead of saying 'sorry, my fault', we say 'sorry, my false', ang galing 'di ba?" Bakas pa yung exciteness sa boses niya habang nagku-kuwento. Napa-ngiti na lang ako. Boses bata siya pakinggan na nagpa-paliwanag sa akin―basta hindi ko lang makikita mukha niya. Baka lalo lang ako maasar sa kanya.

["Anong No? Pupunta ako diyan. Nag alala ako sa'yo." "You don't need to go here." ["Tssk! Fine! Pero mangako ka na hindi na mauulit yan! You take care there, okay? Hindi ka dapat nagpapaapi."] Napangiti na lang ako. Hmm! He's the best kuya ever! "Yeah! Yeah! I'm fine now" ["You should be. You made me worried."] "I'm already conscious, so stop worrying, okay?" ["I can't prevent myself from getting wo------"]

Alam niyang hindi na dapat siya nagtanong patungkol dito. Napakurap na lamang siya nang muli itong lumingon sa kanya. Tinaasan siya nito ng kilay. “Ayos lang naman, friend,” may katapatang-loob nitong saad. [ katapatang-loob - confident ] Naguguluhan siya sa naging sagot nito. Ayos lang? “A-Ano’ng ibig mong s-sabihin noong . . .”

Usal ko kaya napaiwas siya ng tingin "O-ofcourse not! Hindi naman importante kung ano man 'yong nangyari kagabi. Kaya anong pake ko kung hindi mo 'yon maalala?" Mabilis niyang angal tsaka tumayo at akmang aalis ng hawakan ko ang kamay niya "Pst! Don't worry Kid, TANDANG TANDA KO LAHAT NG NANGYARI KAGABI." Ngisi kong saad kaya nanlaki ang mga mata niya