Drifted Novels & Stories

Pinahid niya ang luha na umagos galing sa mata niya. Hindi na niya alam ang mga ginagawa niya. Niyakap siya ng mahigpit ni Draken habang nasa loob parin niya ang pagkalalaki nito na tumitibok pa. "I want more, my goddess." Bulong nito sa kanya. Hinalikan nito ang leeg niya. "P-please stop, Draken. Pagpahingahin mo naman ako." Umiiyak na sabi niya rito.

Naglakad naman na siya patungo sa kusina para ilagay ang bitbit do'n. Napakagat naman siya ng ibabang labi nang maramdan niya ang mainit na titig ni Seven sa kanya at medyo naiilang siya kaya huminto siya sa paglalakad. At mukhang hindi nito inaasahan na hihinto siya sa paglalakad dahilan para mabunggo siya nito. At dahil malapad ang katawan nito at napaatras siya at muntik pa siyang ma-out of balance, mabuti na nga lang din at mabilis ang pagkilos nito, nahawakan siya agad nito sa baywang para hindi siya tuluyan ma-out of balance. Halos humigpit nga din ang pagkakahawak niya sa tupperware baka mahulog din niya iyon. Sayang din naman ang spaghetti na hawak niya. Napaigtad pa nga siya dahil n

Lumingon ako—si Lyra, nakatayo pa rin, tahimik na nakatingin sa akin sa kabila ng apoy. “You can’t run from yourself, sister.” At tuluyang sumabog ang vault. Paglabas namin sa disyerto, tumigil ang ulan ng abo. Humihinga ako nang malalim, halos hindi makagalaw. Si Drack, nakasandal sa pader ng helicopter, duguan pero buhay. “Are we clear?” tanong niya, habang inaayos ni Roen ang comms. “Not yet,” sagot ko. “This isn’t over.”

Hindi rin naman kasi siya nagmamaneho sa normal na araw. Mas lalo lang tuloy siyang nanlumo ngayon na may panibago na naman siyang kasalanan at utang na babayaran dito. Sigurado, magiging panibagong rason na naman ito para mas lalo siyang kamuhian ni Felix. She started to get drowned in her thoughts when a knock on the car’s window pulled her back to reality. Sinenyasan siya nitong bumaba na agad naman niyang sinunod.

dugtong niyang halos umalon ang dibdib dahil sa tinitimping galit. Pumiksi si Kara bago nagdadabog na naglakad palabas ng Drifting Mist habang mahigit pa ring nakahawak sa braso niya si Taj. Nang mawala naman sa paningin nila sina Taj at Kara ay nag-aalalang tiningnan ni Gio si Tori na nakatulala at nanginginig habang ang mga mata ay nangingislap dahil sa luhang nagbabantang pumatak.

Gayunpaman, walang sinuman ang nakakapag drift sa pinakamataas na takbo. Upang magawa ito, ang driver ay hindi lamang nangangailangan ng mahusay na mga kasanayan sa pagmamaneho, ngunit kailangan din ng isang malakas na mental toughness upang hamunin ang limitasyon. Ang dahilan ay hindi ang sasakyan ang nagdi-drift, ngunit ang buhay mismo ang nagdi-drift! Ang pagsasagawa ng drift sa ilalim ng normal na mga kondisyon ay maaaring magdulot ng mga aksidente, kaya't ito ay higit pa kapag ito ay ginawa sa pinakamataas na bilis.

Agad akong sumakay sa motor ko at mabilis na pinaharurot papunta sa intersection, doon ko sila sasalubungin para malayo sa bahay ni Drei. Saktong pag drift ko'y ang pagdating nila kaya nagawa ko silang harangan. Agad akong bumaba sa motor ko kasabay ng pagbaba nila holding their weapons. Mukhang pinaghandaan talaga nila. "Ikaw siguro ang may gawa sa mga kasamahan namin." "Red of SF14" ngumisi ako.

Muling naghinang ang kanilang mga labi habang patuloy ang paggalaw nila. Her body is burning like a blazing fire inside. Her sanity is slowly slipping away. This is crazy. Making love with him behind these waterfalls is madness. Habang tumatagal na magkadugtong ang kanilang katawan ay lalong umiinit ang kanilang pakiramdam. Levi grabbed her face and claimed her lips again. Ilang sandali pa, unti-unti ay naramdaman na nila ang pagdating nila sa sukdulan.

“Aw!” Humalo ang impit niyang tili sa tunog ng ulan. Kasabay niyon ay dumulas ang paa niya sa madulas na cliff bago tuluyang bumagsak. Bahagyang tumama ang gilid ng noo niya sa matigas na bato. Napapikit siya sa matinding kirot. Nang hawakan niya ang gilid ng ulo, nakita niya ang manipis na bahid ng dugo sa daliri niya.

She was confused — Xerxis had never been like him. They left the city behind — the streets turning darker, narrower. Concrete gave way to rust and smoke. The smell of the docks hit her nose — salt, oil, and something metallic. When the car stopped, she saw it: the pier. Cold wind whipped through her hair as she stepped out. The moon hung low, silvering the water. Men moved like shadows — unloading crates, checking weapons, murmuring codes. Nina’s stomach knotted. “This is…” “My world,” Hades said, walking past her. “The kind people pretend doesn’t exist so they can sleep at night.”