Drunkenness Quotes Novels & Stories

tumaas ang isang kilay niya bago tumango kaya naman napalunok ako at nag-iwas tingin. "What did I do while I'm drunk?" mahina niyang tanong. "W-Wala, hindi mo naman na naalala kaya huwag na—" "Tell me," wika niya at mukhang naghihintay talaga kaya naman huminga ako ng malalim. Should I joke around?

Halakhak niya na naging tunog anghel sa aking tainga. Shit, iba talaga ang tama ng alcohol sa isip ko ngayon! Hindi ako sumagot. Nanatili lang akong walang kibo habang nakatitig sa kaniya. After all, I lost words to say. Para akong na-pipi sa harap niya. “Anyways, as I was asking earlier. Will you marry me, miss drunk lady?” he said, smirking.

"Unless... you can give me something better to do." He let out a low, dark chuckle. "Dangerous words for someone who's tipsy." "I'm not just tipsy. I'm awake. Ngayon lang ako nagising sa buong buhay ko," sabi ko habang tinititigan ang labi niya.

I could bury my face on him all day long and just sniff. Mamayamaya lang ay nagsalita na siyang muli, “Next time, don’t ever let yourself be drunk again huh? Mapapaaway na naman ako niyan! Mabuti na lang talaga at nag-aral din ako ng martial arts. You’re not getting conscious as to what was happening around you when you’re drunk!”

“Huwag po kayong mag-alala, babayaran ko na lang po ang damages ng sasakyan niyo po.” Lauren’s voice turned even softer than it already is with the way she spoke softly at the man. Dahil doon ay muling napabaling sa kaniyang mukha ang mga mata ng lalaki. “Ayos lang. Huwag mo ng intindihin. But how about let’s talk about this over a coffee?” he asked.

“B-Boss, hindi mo po alam kung ano ang mga pinagsasabi mo. Lasing ka na talaga.” “Am I drunk?” He even lifts the bottle of Jack Daniels. Hindi pa naman nakapangalahati at sa pagkakakilala niya rito ay hindi ito ganon kabilis malasing. Pero bakit kung anu-ano ang pinagsasabi ngayon?

Sunod-sunod akong napalunok na kita sa peripheral vision kong umiiyak ito ng tahimik. Kusang tumulo ang luha ko na napahigpit ang hawak sa beer ko. Para akong kinukurot sa puso ko na umiiyak ito sa tabi ko habang naglalasing. Na tila kay rami-rami niyang gustong sabihin pero pinanatili lang sa isipan ang mga iyon. "If you're drunk then go to sleep," aniko.

"But let me repeat the same question. Is it not possible for a drunk person to die from being punched on the abdomen?" Natigilan ako ng marinig ang salitang 'drunk' sa turan n'ya at bahagyang nawala ang pag-ngisi. She's turning things the other way around. "For a drunk person, yes it is really possible. Lalo na kapag marami ng nainom ang isang tao." ani nito. Muli akong napatingin kay Hugo na bahagyang nakayuko. Mukhang nawawalan na naman ng pag-asa. Wala yatang tiwala sakin e.

Tangna pumipintig ang ulo ko. "Serves you right. You got drunk again even though I told you several times to watch your alcohol intake. You're so stubborn and hardheaded. I am so damn pissed Adie." sabi niya ng puno ng inis sa bawat bigkas niya ng salita. Bumuntong hininga ako at sinapo ang ulo. "I am sorry, I was..." I paused, not really knowing what to say or what to reason out because obviously I was careless. I bit the inside of my cheek and click my tongue for I can't find the right word next.

Ikinawag ko ang paa ko upang maalis ang kamay nito. "Don't move," utos nito at hinawakan ng mahigpit ang paa ko. Tinanggal nito ang sandals na suot ko. "You should not be here. You wife is surely waiting for you yet you are here busy ruining my night," wika ko makaraan ang ilang sandali. "You are drunk," komento nito habang nakatingin sa akin. "Hindi pa ako lasing. Kaya ko pa ngang bumalik sa bar," paghahamon ko sa kaniya.