Ease The Pain In Tagalog Novels & Stories

saad nito sa kasama nito "Wag susunod nako" bulong ko medyo umayos naman na yung boses ko "Madali kanaman palang kausap pinapahirapan mopa kami, oh ito kumain ka kung gusto mo pang mabuhay" saad nito at ibinato sa aken ang isang tinapay at hindi korin naman na napigilan na hindi ito kunin dahil sa gutom na nararamdaman ko pero pano nakatali ang mga kamay.

Kakarating ko lang pinapatawa na kaagad ako ng mga anak ko. "You three wrong. Favorite in Tagalog is paborito. Say pa-bo-ri-to..." Pagtatama ni Yukizia. "Pabyurito!" "Pabrito!" "Potato!" Sabay-sabay nilang sabi Fuck! Hahaha! Now I know, bulol nga naman. "Ang sakit niyo sa ulo, isa ka pa tawa-tawa ka diyan imbis na tuturuan!" Inirapan ako ni Yukizia. "Hahaha sorry Missis ko. I'm just having fun with my sons. They're so cute talking tagalog." Kinindatan ko siya at binigyan ko ng tig-iisang fries ang nga anak ko habang umiinom sila ng gatas.

tumikhim ulit ako. "But maybe, soon I'll need your help to ease this pain and to heal this wounds. And I hope for now, be hopeless, huwag ka munang umasa sa akin. Ayaw kong makasakit ng damdamin, dahil alam ko kung gaano kasakit ito." mas lalo ko pa siyang tinitigan sa mata. Nakikita ko ang mapait na timpla rito. Na sa isang sundot pa'y lalabas na ang likido.

Hindi ko alam na lihim na pala siyang nasasaktan kagaya ko pero magka-iba kami ng sitwas'yon. "It's okay to cry Rio, It's okay to be in pain. It's part of our life. Life can be in pain, life is so hard. Hindi mo magagawang maging masaya kung ang sarili mo hindi mo magawang mapangiti man lang," I said. Naramdaman ko na lang na sumandal siya sa aking braso at alam ko na umiiyak na siya.

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

Medyo nahihirapan ako dahil madulas pero nakaya ko naman. ‘No more pain. . . No more agony to be feel. . . Magiging maayos na ang lahat para sa akin pagkatapos ang lahat ng ito. Makakasama ko na rin si Mama at hindi na kami maghihiwalay pa. . .’ Huminga ako nang malalim at pumatak ang aking luha. Hindi ko pa oras pero tatapusin ko na ang paghihirap at kalungkutang nararamdaman ko.

Pero alam niyang di pa ito buong nakakapasok sakanya. "Please be gentle." She begged to Dylan. He kissed her so that she might not notice the pain. And with a strong trust he finally entered. She screamed in pain and she cried. Damn! Totoo pala ang sinasabi nila na para kang papanawan ng ulirat sa unang pagniniig.

Ngumiti naman ako sa kaniya nang mapang-asar. "Yes, it means Dyosa in tagalog, kung hindi mo pa rin naintindihan." Sagot ko at bumaling na kay Reigan. Ang boring makipag-usap kay Sabrina. Weak ma-mlastik, play victim pa sa harap ni Reigan. Halata namang nagpapansin siya sa tatay ng baby ko. "Pasok na, magpapahangin lang ako rito sa labas." Napaayos naman siya at sinulyapan pa 'ko bago pumasok.

* * * * Leo PoV; "Aahh" napa inda naman ako sa sakit ng ulo ko at panga ko na pinagtataka ko bakit masakit ito kaya hilong hilo akong tumayo upang tingan ito sa salamin nanlaki naman ang mga mata ko ng makita kong may pasa at putok pa ang labi ko. "Iyan ang nakukuha sa mga basagulero katulad mo" pag lingon ko ang mommy naka tayo na sa pintuan at may dala dala pa itong naka tray na pagkain.