Ease The Pain In Tagalog 소설 & 이야기

Hindi rin nagtagal ay bumaba na ako ng jeep na sinasakyan namin, nakayuko lang akong naglalakad ramdam ang kakaibang kirot sa puso ko. Ang sakit, masakit pala traydurin ng sariling kaibigan. Ganito pala ang pakiramdam ng nararamdaman ng iba. “Mabuti umuwi kana agad, heto ang allowance mo. Aalis ako, ‘yang allowance para galingan mo sa pag-aaral hindi para lumandi.” Bungad ni mama bago ako tinalikuran at lumabas ng bahay. Mas sumakit ang dibdib ko sa sinabi ni mama, bakit ganito? Bakit parang wala akong kakampi dito sa bahay?

💜 -Iamawriter Epilogue Catherine's POV When they say ‘Love’, ang unang pumapasok sa isip ko ay ang salitang ‘Sweetness’ at ‘Pain’. Bakit sweetness? Kasi kapag nagmamahal ka, ipaparamdam niya ang tamis ng pagmamahal. Kahit na plastik lang ‘yung pagmamahal ng iba, kikiligin ka pa din. Sweetness is the best thing that you can feel when you are in love.

sabi ni Brie habang nakatingin ng masama sa mommy ni Lanche. Naiwan silang dalawa habang seryosong nakatingin ang mommy ni Lanche sa kaniya. "Hindi ikaw ang nababagay sa anak ko. Hindi ang isang katulad mo," sabi nito bago umalis. Nanliit siya sa sinabi ng mommy ni Lanche. Napahawak siya sa dibdib niya ng magpalpitate na naman siya. Sobrang sakit non na halos hindi siya makahinga. Matapos niyang mainom ang isang pain reliever ay unti-unting nawala ang sakit. Hinaplos niya ang dibdib niya. Inaatake na naman siya.

Ako kasi nahihirapan sa labi niya, piling ko kasi sakit-sakit. "Pero nasaktan ka, hindi okay 'yon!" "Okay lang. Every pleasure has pain." Sinuntok ko naman siya sa dibdib. Medyo green 'ata ang utak ko kaya gano'n. Tumawa lamang siya. Tumayo na ako pati siya ay tumayo na rin.

Muling pakiusap ni Gabriel. Napapikit ng mata ang dalaga sa inis na nararamdaman. "Hindi ko kayang gawin ang hinihingi mo, Gab! Mahal ko ang sarili ko kaya di ko rin hahayaan na lumagay ako sa alanganin. Pasensya ka na, di kita matutulungan diyan. Ibang babae na lang, ok?"

“AYAW KO NA!” “PAGOD NA AKO! PAGOD NA PAGOD NA PAGOD NA AKOOO!!” I shouted so loud that my tears flows without noticing it. Ang sakit sa loob! Ang sakit! “GAGO KA KRIST! DAPAT DI KA NALANG NABUHAY!!” I hate myself I hate my body! I don’t know if I can go. The pain is tearing me apart, Sobrang sakit sa loob.

saad ko, hindi ko alam kung paano ko mapapagaan ang sakit at bigat na nararamdaman niya ngayon but all I can say is that he is suffering to much. "You have a brighter future Storm at alam kung malalampasan mo ang lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Feel the pain until it hurts no more. Hindi ko sinasabi na kailangan mong madaliin ang lahat pero paunti unti mong gawin. Huwag mong ikulong ang sarili mo sa madali, masakit at masalimuot na nakaraan. Huwag mong ikulong ang mga magulang mo bagkus ay palayain mo na sila, hindi sila magiging masaya kung ganyan ka." dagdag ko pa ng hindi siya nagsasalita pero alam kung nakikinig siya.

bumagay pa sa mukha ng mokong! He grabbed the chair beside the bed. Umupo siya doon ng naka upong figure four lock, habang naka harap saakin. "Is the pain bearable?" I frowned. "Uncomfortable." Dumoble pa ang ibig-sabihin ng uncomfortable sa isipan ko. Maliban sa itong sakit ko sa balikat, ang isa pa ang presensya niya. "Do you have pain relief patch? It'll work for that."

Shit! Lia gasped. She couldn't stop cursing herself when she felt the pain in between her legs. She was sore down there and her whole body was totally wrecked by Ethan last night. Mabigat at masakit ang buong katawan niya habang humahakbang, para bang hindi niya kayang igalaw lahat lalo na sa ibabang parte.

Namumula iyon. "I.. I'm going to kiss the pain away, hmm.." mahinang sabi niya saka binigyan ng maliliit na halik ang palapulsuhan nito. "M.. masakit pa ba?" sabi niya maya-maya. "Hindi na po masyado mama." Muli niya itong niyakap ng mahigpit. Pigil na pigil niya ang humagulgol sa munting mga balikat nito.