Emosional Novels & Stories

Ito ay emotional exhaustion. Pumasok si Levi sa silid at malakas na isinara ang pinto isang tunog na puno ng frustration at confinement. Humiga siya sa kama, hindi nag abala na magpalit. Tinakpan niya ang kanyang mga mata gamit ang siko. Mainit ang kanyang mga mata, isang burning sensation na parang luha na hindi makalabas. Ngunit ang kanyang isip ay puno ng malambing na imahe ni Ayumi sa mall ang lambing, ang dedikasyon, ang paraan ng kanyang pag aalaga kay Hunter.

Tapos na siguro itong mag-ehersisyo, Ayos lang sa kaniya kahit na hindi sila nag-uusap ni Yvonne, ang mahalaga’y hindi ito bigla-bigla na lamang nagkakaroon ng panic-attack kapag nagkikita sila. Ang sabi nga ni Dra. Tolentino, “Every emotion is important. If you feel it, the you need to feel it. May it be anger, pain, hatred, happiness, grief, regret, and so on. It’s an emotion, so you need to feel it, understand it, then sort it. Whether you’d hold into it or let it go is your decision.”

Napaliyad. Ang pakiramdam ay mahapdi, masakit, at hindi niya inasahan ang bigat na iyon—ang pagsalakay ng damdaming hindi lang pisikal kundi emosyonal. Para bang napunit ang bahagi ng katauhan niyang matagal nang sarado sa kahit sinong lalaki.

She orgasmed again. Napalunok si Ember habang titig na titig kay Cassian. Ang kung anong sama ng loob niya sa naabutang eksena nito kasama ang stepsister niya ay taliwas na sa nararamdamang pagnānasa rito ng buong katawan, isip, puso, at kahit kaluluwa niya. “I love you so much…” wika ni Ember na hindi napigilan ang sarili, “before,” dagdag niya agad para mawala ang kung anong katuwaan na nabasa niya sa mga mata ni Cassian.

Nagkunwari siyang pupunta sa kabilang banda para itago ang emosyong nararamdaman niya. Hindi niya maintindihan kung bakit napaka-emosyonal niyang tao. Nakakainis din kasi maging soft-hearted. Nakakapagod at nakakasakal. Gusto niyang maging malakas, maging independent sa nararamdaman niya. Pero hindi niya magawang iwaksi na lamang ng ganoon ang tunay na siya. Sabi nga nila, crying is the best comfort you'll ever feel.

Mas mabuting gumalaw, mas mabuting kumilos na parang walang nagbago, kahit sa loob ko ay parang may gumuhong pader na hindi ko pa kayang ayusin. Normal. Iyon ang salitang paulit-ulit na umuukit sa isip ko habang binabagtas ko ang mahabang pasilyo ng gusali. Normal ang lakad, normal ang postura, normal ang ekspresyon sa mukha. Astra Vale—kalmado, propesyonal, hindi tinatablan ng emosyon. Hindi si Emie na may dinadalang takot, galit, at pag-aalala sa bawat hakbang.

Nakakaramdam siya ng pagkahilo ngunit hindi niya ito pinatuonan ng pansin. She looked at Beau and saw veins on his neck, indicating he’s fuming mad but trying to suppress it. While looking at him, sinusubukan ni Emory na kapahin ang pagmamahal sa kanyang puso. She wanted to feel the love she has for him. Ngunit wala. She couldn’t grasp the love, what she felt is pure anger, betrayal, and grief. Pilit niyang pinigilan ang pagpatak ng luha sa kanyang mga mata. Yumuko na lamang siya para hindi makita ang binata.

Bakit ba nagiging emosyonal siya, hindi naman siya dating ganito ah. Larawan siya ng pagiging matatag at hindi makikitaan ng kalungkutan subalit bakit ngayon ay nagiging mababaw ang kanyang mga luha? Nagiging sensitibo siya at naiiyak na lamang bigla sa tuwing naaala at naiisip niya si Michael. Ayaw na niyang umiyak pa, pero hindi naman niya mapigilan ang walang patid na paglalandas ng mga luha sa gilid ng kanyang mga mata.

“Naiintindihan ko. Basta kapag kailangan mo ako ha, magsabi ka.” Sumaludo naman ako sa kaniya. “Yes, master.” Ngumiti naman siya at naglakad palapit sa akin pagkatapos ay inakbayan niya ako. Felize is a very transparent person. Kapag masaya siya, makikita iyon sa ekspresiyon ng kaniyang mukha. Ganoon din kapag malungkot siya o hindi kaya kapag may pinagdadaanan. Habang ako naman ay walang sinuman ang kayang magbasa ng emosyon ko. Puwede akong ngumiti kahit may pinagdadaanan ako. At kapag nakita nilang nakangiti ako, ang nasa isip nila, okay ako, na masaya ako kahit hindi naman talaga.

Hindi marami ang guess ngunit alam niyang emosiyonal din ang mga ito sa nasaksihan. Ilham turned around, and the moment their eyes met, the world around them seemed to fade. He was awestruck, seeing her in the beautiful gown, looking more radiant than ever. Tears filled his eyes, not of sadness but of immense joy. Natatawa ngunit emosiyonal na tinapik ng mga kaibigan nito and likuran ni Ilham. Nang bumuka ang labi nito ay hindi niya napigilan ang sariling mapaluha dahil sa labi na saya.