Emotionally Tired Quotes Novels & Stories

Inalalayan niya akong tumayo. The exhaustion of letting out too heavy emotions consumed me. I feel tired. Nagpatianod ako ng hilahin ako ni mamshie pabalik sa bahay. Nilingon ko si Marcus. Hindi pa rin ito gumagalaw. Bagsak ang mga balikat at tila pinaparusahan ang sarili dahil sa labis na pagsisisi.

Kaso hindi. Marahas na napabuga sa hangin ang dalaga. This tiredness is probably the most tiring tiredness in the world. 'Yung tipong gusto mo na lang mag-shutdown dahil sa sobrang pagod. I am tired not only with one thing. I am tired with my entire life. Like, bakit ba kasi s-in-et pa ako na mag-exist kung puro ganito lang naman 'yung mararanasan ko? I can hardly remember the last thing na naging masaya ako. O kung naging masaya nga ba talaga ako? Panandaliang nalihis ang tuon ng pansin ni Ezaiyah nang aksidente siyang mapatingin sa isang cell phone na nakapatong sa bedside table niya.

Kahit pag-aaway ay hindi namin maagawa ng maayos dahil nasa publikong lugar kami, ano lang ang pwede naming gawin? Minsan nakakapagod, nahihirapan na akong pagsabay-sabay lahat intindihin ang mga bagay sa bahay, sa trabaho, at maging sa relasyon na meron kami. Para na akong mababaliw, gusto kong saktan ang sarili ko. “I’m tired, pwede ba akong humingi ng half-day off today?” Walang lakas na tanong ko. “B-But—”

“Mag swimming kaya ako? Baka sakaling may mga mabubuting engkanto sa tubig at alisin ang sama ng pakiramdam ko?” Wala sa sariling malakas niyang sabi saka tumawa ng mapakla da kalokohang naisip. “I am so hungry, and tired... So tired I just wanna crash...” She whispered and smiled bitterly again. Nobody cares, Amara... No one gives a shit about how you feel anymore so quit being a baby and deal with your own problems! Tahimik na sermon niya sa sarili saka pilit pinigil ang luhang kanina niya pang pinipigil.

about to end everything. "How to ease this pain? How to dry these tears? How to be brave without thinking anything? How can I get these words that sucking me alive out of my mid?" How can I escape from this? How can I escape from this cruel reality? I'm so tired trying. I'm so tired enduring this pain. I'm so tired hiding from my shell. I'm just so tired about everything. I'm tied up. I don't think I can escape again. I don't think I can go through this. I'm no longer willing to try.

And for making their feelings, happiness, problems, and those unworthy people a priority in my life. "I'm tired!" Hindi ko maiwasang sabihin iyon sa aking sarili. Inihinto ko rin ang sasakyan ko ng bumungad na sa akin ang karatulang papasok sa Rancho Mejia. Hindi ako puwedeng kakitaan ng lungkot sa mukha. Hindi ako puwedeng maging mahina. "But I'm tired... so tired of all this shit!" Impit ko pang d***g habang lumuluha.

Ayaw ko nang ganitong usapan. "I have no time left. Please go home to your family." "Sabay tayong uuwi Dad, diba? Magpapagaling ka pa. Makikita mo pa si Wyatt. Please don't give up." Malungkot itong ngumiti sa akin. "I'm t-tired." Oh God. "I k-know you're tired t-too." Umiling ako. Hindi na ako makapagsalita dahil sunod-sunod na ang pag-uunahan ng mga luha ko.

Iniisip na lang niya na marahil busy ito pero minsan natutukso siyang itext ang binata kaya lang ay nakaramdam siya ng hiya sa sarili. Baka ayaw na nitong makipagkaibigan dahil sa katotohanang nalaman ng lalaki tungkol sa kanya. Hindi man niya aminin, pero bahagya siyang nalungkot. Kaibigang tunay pa naman ang tingin niya dito. "Wala po, Boss," tipid niyang tugon. Wala siya sa mood makipagbangayan dito. She was emotionally tired.

"…I don’t remember the last time I was just tired, Marianne. Not alert-tired. Yung pagod na alam mong pwede ka nang pumikit dahil wala nang susugod sa iyo pagtalikod mo." Bahagya akong dumanas paitaas at mas lumapit pa sa kinalalagyan niya. Hindi para ayusin ang kaniyang mga iniisip. Hindi para iligtas siya mula sa kaniyang mga emosyon. Just to be there. Para lang iparamdam sa kaniya na sa pagkakataong ito, hindi na siya nag-iisa sa dilim. "Then be tired," malumanay kong sabi, hinayaan kong sumandal ang aking balikat sa kaniya. "Hayaan mo namang mapagod ang sarili mo nang walang binabantayang kalaban."

"Can I sleep for a while here? I'm so tired."nanghihinang saad ko sa kaniya. I'm physically and emotionally tired. "Sure, go sleep."hinalikan niya ang noo ko. I don't want to trust again. I'm broken, I'm totally broken emotionally. Dahil na rin pagod ang utak ko, at sobrang sakit ang aking nararamdaman mabilis ako nahila ng antok.