Emotionally Tired Quotes นิยาย & เรื่องราว

Ayaw ko na may nahihirapan dahil sa akin, dahil nakakalimutan ko ang sarili ko kapag gano’n. Isang buntong hininga muna ang pinakawalan ko bago ako muli na nagsalita. "I am not being hard, Arden. I am just choosing to think about myself for once. Masama ba na piliin ko naman ang sarili ko ngayon? Masama ba na isipin ko naman ang nararamdaman ko kahit ngayon lang?" Ayaw ko man ay nasisimula na rin ang paggaralgal ng boses ko. And I hate being so emotional all the time. It makes me look weak and helpless, but I can’t help it. Ang daming mga emosyon ang nais na kumawala sa dibdib ko.

Hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin dahil nabigla rin ako sa pag-agos ng kakaibang emosyong hindi ko inakalang mayroon sa dibdib ko. "I'm happy that you're here, Zeidan." That was everything my lips were able to tell him. I walked through days like they were nothing to me. I thought I was okay because I am able to smile, breathe, and survive each day. But tonight, the stillness betrayed me. I didn’t know I was carrying that much, until the thought of Zeidan leaving hit me like a storm I wasn’t ready for. It was like everything I’ve been keeping in finally found the cracks. The tiredness I kept ignoring suddenly weighed down my entire body. The fear I kept laughing began screaming i

Kahit saan yata ako ilalagay puro pasakit at masasakit na salita nalang ang matanggap ko sa mundong mapanghusga. " Fuck! I'm tired of this mess." Bulalas agad ni Arvin sa galit na boses. Nasaktan naman ako sa narinig. Kahit hindi diretsong sabihin sa akin ni Arvin. Alam kong para sa akin ang sinabi niya. Dahil ang kalat ko ngayong gabi. Sa labas ng bintana agad ang atensiyon ko dahil ayaw ko na siyang pansinin. Ang sakit na kasi ng kalooban ko. Hindi man ako sinaktan ni Arvin ng pisikal.Grabe naman ang emotional damage ko.

he murmured as he kept kissing my head. Pilit akong nagpumiglas ngunit mahigpit akong nakakulong sa braso niya. "Let me die, Jairon. I don't deserve to live," pumipiyok kong sambit sa gitna nang paghagulhol ko. "Ssshhh. I get it, you're emotionally stressed. Please, rest, Quennie. Stop thinking this shit."

I sincerely said Hindi ko expect na iiyak ako ngayon na mag-aaway kami "H-hash? Let me explain that picture". I can see the begging in her eyes I took a deep breath again and saying, "Can I rest first? Can you let me think and process it to my mind?". I said Tila nagulat naman siya sa sinabi ko. I know why but I suddenly feel tired right now. I want to go to take a rest. "I'm tired, but it doesn't mean I'm giving up... I just need to take a rest and calm my self then I'll be back to you". Sabi ko pa

Kahit pagod, ‘yung mata niya — matatag. “You’ll burn yourself out.” sabi ko mula sa doorway. Medyo nagulat siya, tapos napatingin. “You don’t strike me as someone who believes in rest.” “Rest is earned,” sabi ko. “And you’ve earned it tonight.” Napairap siya ng bahagya. “Tell that to my paycheck.” Ngumiti ako — totoong ngiti, bihira ‘yun. “You really don’t know when to quit, do you?”

Hindi ako dapat maging emotional eh dahil trabaho lang naman yun. "It's okay to have moments of weakness, it's okay to cry, it's okay to breakdown. But don't forget to remind yourself that you have to get up and move forward. Remind yourself that you are strong. You are still young, you have so much to offer. Someone out there will appreciate and cherish you for who you are. Don't mourn for someone who's okay with losing you." Matagal akong hindi nakapagsalita. Nakuyuko lang ako pero patuloy na nag-uunahan ang mga luha sa aking pisngi.

Wala sa sariling naitanong ko iyon kay Vander at huli na para bawiin iyon. "I had, couple of times." Sagot nito sa akin at tinapunan ako ng tingin at ibinalik kaagad ang tingin nito sa daan. "Sorry." Hindi ko alam kung para saan iyon. Sorry dahil nagtanong ako at baka maalala nito ang sakit? "It's fine. Love will not grow ponder without the trials." Sagot nito sa akin. Hindi na ako umimik hanggang sa may natanawan ako sa di kalayuan. May mga naka-uniporme na fatigue at may mga dalang baril ang mga ito.

"Kung susunod ba ako sa inyo mommy, tatanggapin niyo ako? Baka kahit dyan sa kabilang buhay ayaw niyo pa rin sa akin." Natigil lang ang pag-iyak ko ng biglang tumunog ang cellphone ko. "I'm so tired Brute!" bungad ko kay Ethan. "I'm so tired of this life..." I said sobbing. Hindi ako lasing, hindi ako uminon ngayong araw pero para akong nalalasing sa sakit ng nararamdaman ko ngayon. Sobrang sakit dahil ilang taon na akong ganito. "I'm so tired too, Brute. I almost giving up but I still want to fight." dinig ko din ang pagkabasag ng boses niya. The brute is crying again.

Hindi ko na kaya. I am fvking tired! "I'm t-tired K-kairus, I'm t-tired of waiting, I'm t-tired of b-being....b-being inlove with y-you.." halos pabulong kong sabe dahil pakiramdam ko mawawalan ako ng boses.