Emotional Stress Quotes Novels & Stories

'' ''Ang haba ng sinabi mo, pero hindi mo man lang muna ako kinumusta. ''Sa nakikita ko, mukha namang maayos ang lagay niyo.'' ''Akala mo lang 'yon! Pero sa kailailaliman ng mga buto ko, marami na akong sakit na nararamdaman!" ''Just because you're growing old.'' ''Dahil stress ako sa iyo!'' ''Masyado na akong malayo para ma-stress ka sa akin. And do you know how far this place from Manila?''

"Eh, ba't ba kasi pinapahirapan mo yang sarili mo? Veron, maikli lang ang buhay. Kung ganyan ka palagi, eh, wala...hindi ka mag go-grow..." "Wag mo nga akong bigyan ng life quotes. Para namang may magagawa yang himala. Yung lungkot na nararamdaman ko, hindi na tinatablan ng mga ganyan." "Edi, sorry! Ang sa'kin lang naman, since hindi naman 'to yung first time na nangyari sa inyo to, gusto ko lang mapagaan ang nararamdaman mo." Silence and the only sound is the echoes of the vehicle that has been coming back and forth in the busy street of the city. Suddenly, his phone rang and he immediately answered the other party. "Oh, ano na?"

“Nothing to worry, ma’am. You’ll feel better soon.” Habang minamasahe siya ay nasa nabinbing trabaho ang isipan ni Jemima. Nang nasa head area na ni Jemima ang kamay ng therapist ay nagbigay ito ng suhestiyon. “You should relax, ma’am. Avoid too much stress. Try to get plenty of rest.” “Oh, I can’t rest now. I have many things on my plate.” Ngumiti naman sa kaniya ang therapist. “At least take time for yourself.”

“Ang katotohanang nabuhay pa siya hanggang ngayon... isa na pong himala.” Nagpatuloy ang isa pang doktor. “Kung mabibigyan siya ng payapang kapaligiran at maiiwasan ang anumang emosyonal na dagok, posible pang humaba nang kaunti ang kanyang buhay. Pero... kung magpapatuloy ang matinding kalungkutan at emosyonal na stress na nararanasan niya... maaaring hindi na siya umabot nang isang buwan.”

Kung hindi nga makulit si Joaquin at hindi nito nalaman ang nangyari sa kanya, hindi rin niya sasabihin dito ang mga nangyayari sa kanya nitong huli. Ayaw na kasi niyang mag-alala pa ang mga ito sa kanya at isipin pa siya lalo na ngayong kaya na naman niyang kontrolin ang sariling emosyon. Tama si Dorin hindi siya dapat magpaka-stress sa mga bagay-bagay sa buhay niya. Dapat i-relaxed lang niya ang isip niya para magnormalized ang takbo ng utak niya.

Napangisi siya at nag-type ng sagot: “Promises, promises.” Inilapag niya ang phone at bumalik sa report, pero hindi na siya makapag-concentrate. Ilang araw na rin siyang parang pagod na pagod… medyo lutang, at sobrang emosyonal kahit sa maliliit na bagay. “Siguro stress lang ‘to,” bulong niya sa sarili. Hindi biro ang magpatakbo ng malaking negosyo, kahit pa may tulong siyang natatanggap mula kina Roman at magagaling na managers nila.

“This is nonsense, miss. A fucking nonsense negotiation.” Pinunasan ko ang tumulong luha sa aking pisngi, dahil hindi ko na talaga kayang pigilan ang emosyon ko. Nai-stress na ako. Galit na galit ako sa Daddy ko. Naaawa ako sa sarili ko. Parang gusto ko na lang kitilin ang buhay ko para mawala ang sakit, at stress. Damn! Wala na ako sa tamang katinuan! “Do you really want to do this?” tanong nito sa akin gamit ang kaniyang malamig na boses.

Inilibot ko ang aking paningin at nakita ko ang iba't ibang quotes na nakasabit sa daraanan. | It's hard to answer the question "What's wrong?" when nothing's right. | Sinunod sunod ko ang pagbasa sa mga ito, nakalilibang kasi. | "We can never go back & change what has been done......but we can always learn the lessons to make things better next time...." | | "Replace tears with smiles! Don't be afraid of wrinkles as you age, because wrinkles are a sign of laughter and smiles." | Ang cute naman nito!

Sabay punas ko sa luha ko. "Hmmm...." Habang nag-iisip ng sasabihin sa'kin. Hindi na rin ako nagsalita at hinintay ko lang ang sasabihin niya sa'kin. "Ah, ito Adi maganda 'to." Sabay ngiti ng malapad sa akin. "Cry, forgive, learn, move on, and let your tears water the seed of your future happiness it was quoted by Steve Maraboli." Somewhat it made me calm.

"Na-miss kong marinig ang boses mo. Ilang linggo na" "Ako ay humihingi ng paumanhin." Nagpakawala ako ng hininga. "Hindi ko lang alam kung paano haharapin ang lahat kaya itinulak kita palayo" Hindi ako naging mahusay sa pakikipag-usap sa aking nararamdaman. Kahit kailan hindi ako naging magaling sa pagkilala sa kanila. Kapag nai-stress ako o sobrang emosyonal, nagsasara ako. Pinipilit kong ilibing sila para makapag-function ako ng maayos. Ang pagtulak sa aking mga emosyon ay karaniwang mas mahusay kaysa sa pagkilala sa kanila. Ngayon alam ko na hindi ito malusog.