Empty Eyes Novels & Stories

" Gulat at pag-aalala ang nasa tinig nito. Hindi man lang nakalagpas ang tinig nito sa mga tainga ko kahit pa nakatakip na ang mga ito. Pumungay ang mga mata ko at napatingala sa mga magaganda at naghihintay nitong mga mata. Ibang-iba pala talaga ang mga ito sa malinaw na paningin, walang eyeglasses, shades o kahit na anong pantakip o pampa-blur ng mga mata. Kahit na nahuhumaling na ako rito, nahihilo sa pinaglalabanang pakiramdam, pinilit ko pa ring buksan ang bag at pinagkakapa ang posas at tali sa pocket na pinaglagyan ko sa mga ito. "So, this is you again without shades?" Ngumiti ito nang malumanay, ngiting madalas naman niyang ipakita sa lahat. Pero itong katawan ko, inaangkin niyang la

“Yeah.” Ibinaba niya ang kanyang mga mata upang tingnan siya, ang kanyang pares ng itim na mata ay malamig at malamlam, at nakatitig lang doon, mayroong isang malalim na tingin, hindi masusukat. Para bang ipinanganak upang hangaan ng lahat at habulin ang tuktok ng ulap. Masyadong malaki ang agwat sa pagitan ng dalawa, at wala siyang paraan upang hulaan, o makita siya.

, hindi pa rin naman siya sumuko ngunit pinangunutan siya nito ng noo. “Nasasabi mo yan dahil magkaiba tayo ng mundo, sa mundo ko hindi ka mananalo kung hindi ka maninindak ng tao.”, turan ng binata at napatitig siya sa mga mata nito. Eric owns the most beautiful yet dangerous eyes, pero teka may guilt ba siyang nababasa sa mga mata nito?

Sunod-sunod akong huminga nang malalim, marahang nakapikit ang mga mata at magaan na ang pakiramdam. "Let's close our eyes for a bit, Jacob..." TO BE CONTINUED....

Hindi ko inasahan na makikita ko siya ulit nang ganito kaagad. His eyes were cold and empty, his face frowned with a deep scowl that made him look even more intimidating at nakakatakot tignan. Walang emosyon sa kaniyang mukha, tanging lamig at matinding galit lang ang nababasa ko sa bawat sulok nito. Tila ba ako pa ang may kasalanan sa kaniya, tila ba ako pa ang nagdulot ng lahat ng sakit na nararamdaman niya.

“Without using your eyes.” Huminga ako ng malalim, sinusubukang huwag isipin ang mga mata niyang di nakakakita pero ramdam ko ang titig. Hindi niya ako hawak, pero ramdam ko ang presensya niya sa bawat hinga niya.

"Kilala niyo ba si Kino? 'Yung sikat na Fourth year student. Presidente siya ng Paranormal Club?" "Kumakalat na naghahanap siya ng bagong miyembro matapos mamatay nung huling member niyang bakla dahil sa heart attack." "Paano ba naman? Nagpanggap na may third eye dahil gusto magpapansin kay Kino. Nung makakita ng multo, inatake. Patay!" Halos matawa ang mga nag-uusap sa paligid niya. Ngunit hindi niya na pinansin at tinuon ang atensyon sa mga ginagawa.

“Ba’t gising ka pa?” Nanatili sa dibdib ni Caitlyn ang kamay, malakas pa rin ang pintig ng puso dahil sa kaba. “Ah… may bibilhin lang sana ako sa labas.” Napatitig siya sa mukha nito. Unang beses na makita niyang magsuot ng eyeglasses si Ezekiel. At hindi niya akalaing bagay rito ang full-rim sa maganda at hooded nitong mga mata.

Mariin akong napapikit nang hawakan niya ang magkabila kong balikat, saka mabilis akong inikot paharap sa kung saan. "Open your eyes." Halos tumayo ang aking balahibo dahil sa mainit niyang hininga sa aking tainga. Marahan ko namang binuksan ang aking mga mata at kumunot ang noo nang makita ko ang isang full-body mirror sa harapan. "Look into my eyes. I'm wearing a contact right now. Can you see what color is it?" aniya na hindi ko alam kung bakit niya tinatanong.

[ Pagkawala ng init ng ulo ] Elizabeth s POV Nakatayo ako sa gilid ng kalsada, walang partikular na tinitingnan. Blanko ang isip ko at parang wala akong laman. There's a hollow in my heart and the sadness is eating me alive as Tyrone's words echoed in my mind like a freaking corrupted CD.