Empty Eyes Novels & Stories

May malamig na kislap sa kanyang mga mata. 'Ayos. Kung hindi kayang maging masama ni Blake— Ako na ang gagawa.' *************** Kinabukasan... Pumasok si Erin sa law firm na may makakapal na dark circles sa ilalim ng kanyang mga mata. Ang laki ng eyebags na iyon.

“‘Yan ba ang bago mong salamin? Ang ganda ah, bagay sa ‘yo.” “Yeah, tatlo ‘yan. Purple, black, and that pink frame. And a pair of clear contacts, too. Bought it all for her.” Lumingon kaming lahat nang magsalita si Knives. Hindi naman lihim ‘yun kay Mama maging kay Atsi at Seiji, pero hindi ko naiwasang mahiya nang banggitin nya pa ito ngayon. “Sinabi nga sa 'kin ni Kataleia, Knives. May grado na rin pala ang mga mata nya, ‘kala ko astigmatism lang,” tugon ni Mama.

I closed my eyes and embraced gravity. Sa pagbagsak ko ay sumabog ang sakit sa likod ng ulo ko. I didn't cry out though. Walang kakayahan ang bibig kong magpalabas ng kahit na anong tunog o salita. And then something cloudy tinged my vision. Hanggang sa ang kulay ulap na nakikita ay unti-unting naging kulay abo. Paliit nang paliit ang nakikita kong malinaw sa bawat segundo. And then nothing.

Lahat ng nakikita ko ay sadyang nagbigay sa akin ng hudyat na umatras but his stare penetrate me. Parang ang malamig nitong titig ay naghahatid ng kakaibang pakiramdam pero isa lang ang alam ko his eyes are not numb or clueless. Ngayon his eyes can see me, but I can see nothing but emptiness, kitang-kita ako nito but it doesn't shine with emotions and that makes me feel an aching feeling within my heart.

Walang gana akong tumayo para umalis na ng napadako ako sa huling pagkakataon sa salamin. For once, I looked at my eyes, and memory suddenly flashed on my mind. I hate how my eyes scream vivid, and people can easily search through my soul no matter how I tried to hide it deep inside. My eyes are the only thing I hate the most on my face. I hate how people can easily read it. My eyes can easily perceive things, and I hate that people can easily see through them. They see it as my greatest asset, but I see it as the worst. My eyes always scream loneliness and longing. It never showed emotions at all.

Damn this alak! How can a man like him fly me to heaven just by doing nothing? How the hell can this delicious-looking man drown me with his mangrove-colored eyes? Ang dumi-dumi tingnan ng mga mata niya, but I am rather coming clean marahil sa mga iniisip ko. His eyes… Pale green like swamp waters. The surface is impenetrable, like the way he stares at me. But they are nature. He is nature. Calming in a deep sense. Comforting in an intoxicating way.

Evorie Eve Kaagad niyang binuksan ang glass vial na iyon at walang pag-aalinlangan na ipinatak ang likido sa kanyang mga mata. Ilang segundo siyang nanatiling nakatingala, hinahayaan ang special chemical solutionnna kumalat sa kanyang cornea. Nang muli niyang imulat ang kanyang mga mata, ang dating talim ng kanyang paningin ay napalitan ng isang maputla at walang buhay na titig.

It's a close up picture so I can clearly see her beautiful set of ocen blue eyes. I scrolled down to see more of her pictures. Natigil ang aking mga mata sa isang picture niyang nakalusaw sa tubig habang basa ang kanyang katawan. Likod lang ang kita pero dahil nakita ko rin naman ang kabuuan ng katawan niya noon ay hindi ko mapigilang hindi mag-init. My mouth ran dry. Uminit ang paligid ko at nauhaw ako bigla. I looked at the bottles on the table but we have emptied them earlier.

At doon, doon nagtama ang kanyang mga mata sa madilim at malalim na tingin ni Elijah. Isang tingin na parang kayang lunukin ang lahat ng ingay, lahat ng sakit, lahat ng kaguluhan. Sa mismong sandaling makita niya ito, parang nabura ang lahat sa kanyang isipan. Walang boses. Walang galit. Walang takot. Tanging siya lang. Ang mga luhang matagal nang nagpipigil sa kanyang mga mata ay biglang pumatak. Sunod-sunod, parang mga perlas na napigtas ang sinulid.

garalgal na bulong ni Niro, hinahalikan ang tuktok ng ulo ng bata. Napatingin ako kay Eleanor. Nakangiti itong pinagmamasdan ang mag-ama, malambot ang mata nito at parang walang hinanakit, o pagkailang kay Niro. Nang tumingala si Niro, nagtama ang mga mata namin. For the first time in days, the terrifying emptiness in his eyes was replaced by a small, fragile glimmer of life. Agad niya ding binawi ang tingin niya at kinarga si Lexus.