Empty Eyes Novels & Stories

Palaasar! I went through my morning routine as usual and took a selfie in front of the mirror, admiring my look. My reflection showed off my green eyes, a trait I inherited from my father. Unlike my sisters, who share our mother's chestnut brown eyes, my green eyes stand out prominently. My eyebrows are impeccably groomed, framing my face perfectly. My eyelashes are long, thick, and naturally curled, adding to the striking look of my eyes.

Nag-aalala nitong tanong at inispeksyon ang kamay nitong bumasag sa vase. Napairap na lang ako at hindi sinasadyang magtama ang mga mata naming dalawa. His eyes is already intense golden-yellow now and he is looking at me intently. And while looking at his eyes, I saw guilt, anger, jealousy, pain, and loneliness in his eyes but I remained on my position.

Tahimik na wika niya at walang panghihinayang na pinagpupunit ang litrato doon. "Ah!!! Hanggang kailan? Hanggang kailan niyo ako pasakitan? Tama na... Tama na... Puwede?" Hindi na mapigilan ni Elyssa ang mapasigaw dahil sa galit at sama ng loob. Pinagbabato niya ang punit-punit na mga larawan habang hilam na sa luha ang mata. She looks miserable. Someone who lost in the world and found nothing but emptiness and anguish. Someone who was left alone.

Nahinto sa ere ang mga paa ko sa akmang paghakbang palabas ng walk in closet ko kasabay ng paghinga ko. Bumukas sara ang mga mata ko. Ang lahat sa paligid ay naging malabo at tanging siya lamang ang natatanging malinaw sa paningin ko. Wala akong ibang naririnig kundi ang lakas ng pintig ng puso ko. Literal na tumigil sa pag ikot ang mundo at oras ng mga sandaling magtama na ang mga mata namin. My heart suddenly forgot how to catch air. Tears formed in the corner of my eyes. I can't count how many times my eyes blinked the moment her beauty greeted me. My eyes are deceiving me.

His presence screams power and his calmness seems dangerous. Habang naka tingin ako sa kanya ay naramdaman niya atang nakatitig ako sa kanya kaya lumingon siya saakin. His lifeless eyes met mine, we locked eyes and I felt shivers down to my spines and this is not good. That lifeless pair of cold brown eyes are like a syringe with anesthesia that injected throughout my body, now I feel numb! I can compare his eyes with a tranquility land, calm yet very dangerous.

My eyes color is not what I used to see. Napatawa ako ng mapakla. What lies, such a lier. The fuck. Unti-unti kong napapagtagpi-tagpi lahat, ang gamot, ang therapy, ang takot nilang mawala ako at ang mga emosyon ni mama habang tinititigan ako noong inaayusan niya ako. Muli kong tinitigan ang aking mga mata. "An electric violet eyes color."

Dahil isa itong high-tech eye glasses ay kaya nitong ma-apektuhan ang utak ng isang tao, nagagawa nitong ibigay ang reaction na dapat maramdaman ng biktima, kaya nakakaramdam sila ng sakit kahit hindi naman totoo ang nakikita nila. Cool isn't it? Inilabas ko ang silencer na palagi kong dala tsaka iyon itinutok sa mga men in black at walang kurap silang pinag-babaril sa ulo na agad nilang ikinamatay. Nang balingan ko ng tingin si Nicholas Vicente na siyang pinuno ng B.S organization ay nakita kong umaagos na rin ang dugo mula sa mga mata niya na mukhang nabutas na dahil sa marahas niyang pagkutkot dito.

Kakaunti na nga lang ang lahi namin. Umayos ako ng tayo ng bumukas ang elevator at nag mulat ng mga mata na sana ay hindi ko na lang ginawa dahil na taong sumalubong sa'kin. Galit ang makikita ko sa magaganda nitong mata. Her deep blue eyes is glistening into so much rage. Her jaw is clenching. Nakaramdam ako ng takot pero agad ding napalitan ng inis. Anong ginagawa nito rito?

She squeezed my hand kaya medyo kumalma ako. "You'll find out later, do you trust me?" Walang pag-alinlangan akong tumango bilang sagot. Kahit walang kasiguraduhan ang lahat, buong puso pa rin akong magtitiwala sa kanya. Hinaplos niya ang pisngi ko kaya napatitig naman ako sa kanya. Bigla akong nakaramdam ng sakit dahil sa uri ng tinging binibigay niya. It was blank, I can't see any emotions right there. Para nalang akong nakatitig sa salamin at nakatingin sa sarili kong repleksyon. Her eyes have no life, would it be possible? For someone who's still breathing and yet their eyes have no life? Hindi ko alam kung may sense pa ba itong mga iniisip ko.

Cassius asked. Napalingon sa kanya si Exelle at napakurap ito sa kanyang harapan ngunit ganoon pa rin ang kulay ng kanyang mga mata. Her eyes that was painted with black and white. No emotions nor a sign of life could be seen. It looks like a bottomless pit that only held darkness and a cold stream of nothingness. "Am I not?" Exelle emotionlessly asked back. Her lips were motionlessly laying into a thin line, not even moving to form a smile as her eyes wavered into a monotone stare.