Enrique Gil Mother Novels & Stories

Sabi nito na tinitigan muna ako bago tumayo at nauna ng lumabas ng bahay. "Pasensya ka na sa asawa ko hija ganun lang talaga ang ugali niya." Sabi sa akin ng ama ni Raphael, magkamukha silang mag-ama parehong gwapo at may pagka-istrikto ang buska ng mukha parang nakakatakot kung magalit. "Okay lang po." Mahina ko na turan. "Ako si Enrique at ang pangalan ng asawa ko ay Mildred." Sabi ng ama ni Raphael.

ma-aksyong kuwento bigla ni Tiya Judy. Napangiti ako dahil sa sinabi niya. “Talaga po?” “Oo, aba, Diyos ko talaga. Sayang nga lang at hindi kami nakalapit sa kaniya, ang dami kasing tao, e.” “Tiya, magkasing-edad lang po kayo ni Enrique,” biglang sabi ko kasi kung tawagin niya kanina si Enrique Gil parang ang sobrang bata pa nito.

Naiiyak akong makita siyang nakaratay sa kama at pikit ang mata. Nakakarinig pa siya pero mahina. Hindi na rin siya nakakakita. She’s very old and weak… But despite that, I know she’s a warrior. She’ll always be that woman… Gita Escalante, ang Madam na nirirespeto naming lahat. Isang linggo matapos ng announcement ko sa pagdadalang tao ko, dumating si mommy Lavenia. Umuwi siya dahil rin kay Mamo.

humagulgol ako. “M-May anak kami ni Piere mommy, and it’s Eren. It’s your g-grandson too, p-pinalit niyo lang ba ako sa anak niyo kaya ako nandito? K-Kase no matter how much I’m trying, kulang na kulang…” Matagal na napatitig sa akin si mommy. ‘Shit.. Everything’s fucked up..’

Kung kailan akala niya ay unti-unti na niya naaayos ang buhay niya ay ito na naman yata ang isang katotohanan na gugulat sa kan’yang pagkatao. “My mother is Queen Isabel Diana Laureus at siya ay isang reyna sa Genova. Ang babae na itinuturing ko na ina ay siya rin babae na nagsilang sa’yo. Magkapatid tayo, Colton, magkapatid tayo sa ina. Ang ina na kinilala mo bilang si Diana Mijares ay ang pareho na ina na nakilala ko bilang si Reyna Isabel Laureus.”

rinig kong sagot nito. "I know your mother. Priscilla Alondra Regal Vera Esperanza." Nang marinig ko 'yon ay natigilan ako at napaawang ang mga labi ko. Sa pabanggit pa lang ng buong pangalan ng mama, ilang karayom na agad ang tumusok sa dibdib ko. When she also said that she knows my mother, there was a certain emotion in her eyes, as if my mama wasn't just anyone she knew, kundi isang mahalagang tao para sa kaniya.

bulalas ko habang nakakunot ang noo. "Beatrice Smith is my mother. I am her only child by blood!" mabilis na sagot niya dahilan para malaglag ang panga ko. Mag-ina sila ni Beatrice? What is happening?! Sobra kaming naging busy kami ni Blake dahil sa kaso. Hindi pa kami nakakadalaw sa lolo ni Blake para kamustahin sina Tita Miranda at Rafael Hindi ko rin alam kung ano ba talaga ang resulta ng DNA test nila! And now, Evelyn is telling me her real mother is Beatrice?

“Mama, kahit na may kasalanan tayo, nararapat ba na tratuhin niya ako ng ganito? Palagi namang iginagalang ng pamilyang Gil, ang mga nakatatanda. Isa pa, ako naman ang manugang niya. Hindi siya makakapag-anak at hindi maipagpapatuloy ang lahi ng pamilyang Gil. Kahit na minsan ay medyo mahigpit ako sa kanya… may kasalanan ba ako?” Alam ni Erlinda, ang ugali ni Lolo Gil, at nakausap na rin siya ni Vince. Alam niyang nandito ang matanda para suportahan si Hiraya, kaya pinigilan na lamang niya ang galit at hindi na masyadong kritiko kay Hiraya.

Alam na niya ang dahilan kung bakit sapilitan siyang pinauwi ng maaga. "O, Gil narito ka na," bati ng kanyang ama. "Remember congressman Zamora Madrigal." "Yes pa." Lumapit si Gil sa mga ito at inabot ang kanan kamay sa kaibigan ng ama. "Kumusta po, congressman." "Mabuti naman hijo. Ang tagal nating hindi nagkita." Inabot ang kamay ni Gil. "Ang gandang lalaki ng anak mo, Rafael. Mukhang marami na itong pinaiyak na babae."

Kahit alam niyang may kaunting katotohanan ang sinabi ng ama, ngunit hindi niya iyo bibigyan ng satisfaction. “Hindi mo ‘ko puwedeng kalimutan ng gano’n!” sigaw ni Enrique, nanginginig ang kamay. “Kung hindi dahil sa’kin, hindi ka aabot dito!” “Hindi mo ba naririnig ang sarili mo?” balik ni Elira, umiiyak na. “Puro ‘ako’ ka! Pero noong kailangan ka namin, nasaan ka? Noong umiiyak si Mama sa harap mo dahil wala kaming makain, nasaan ka?”