Even The Nights Are Better Novels & Stories

Walang sobra, walang kulang—isang simpleng ngiti at tango lang. “Good night, Evander.” “Good night, Cressida.” At sa sandaling iyon, naging simple lang ang lahat: isang gabi na walang drama, walang komplikasyon—isang tahimik na simula na maaaring magpatuloy sa mga susunod na araw. ---

Too much. Later, we walked again by the river. The air had cooled slightly. Lights reflected in the water like shattered stars. Isla slowed near the railing. “This city is beautiful.” “It is.” She looked at me. “You’re different tonight.” “How?” “You’re not… defending anything.” “I told you,” I said quietly. “Tonight we breathe.” She studied me for a moment. Then she leaned against the railing beside me. For a while, we just stood there, watching the water move.

Lango na lango na ang buong diwa niya sa gamot na pangpainit. The man smirks. "Sure. You can have anything tonight, wild cat. I will let you experience the best of the best." Stella bit her lips and smirked. She even pressed her body to the man at walang pasabing inilapat niya ang labi sa labi nito. The room they entered was quite big. The dim light is lit up. The man was about to open the lights but Stella stopped him. "I prepared no lights," Stella huskily whispered.

Tipid kong sagot. Now, hindi na ako magdadalawang-isip na ipagkait si Angela. Baby, matulog ka lang diyan, because sa makawala lalakad tayo. Kailangan mo nang lakas, masyado kang nawalan ng lakas mula nang tinamaan ka ng allergy. Gusto ko ngayon matulog sa tabi ni Angela. So, dito na lang ako. I miss this night. Hindi ako makatulog nang maayos, pumapasok sa isipan ko ang unang beses na nakita ko si Angela. I know hindi ko siya anak, hindi kami magkadugo. Pero, nang makilala ko sina Sky at Dion tila'y marami na ang kumabagabag sa isipan ko. Kung titingnan talaga silang tatlo, triplets nga sila. Pero, no, it's impossible. Sa 'kin lang si Angela hindi siya pwedeng mapunta sa iba.

Dahan-dahan siyang huminga, ang mga mata ay may luha. Paano kung… Paano kung matutulungan pa niya ako? Isang kislap ng pag-asa ang tumawid sa kanyang desperasyon. Bigla niyang hinablot ang kanyang telepono, nanginginig ang mga kamay, at mabilis na nag-type: « Bukas, sa Birth Nightclub, 8 ng gabi. Iligtas ninyo ako pakiusap. » Nag-alinlangan siya nang isang segundo.

Lumalim ang gabi, at patuloy ang ulan at hangin. Nakasandal lang si Chesca sa pinto. Hindi na niya namalayang nakatulog siya ulit, kahit hindi maayos ang kanyang tulog. Kinabukasan ng umaga, bumalik si Ryuu. Pagdating niya, nakita niyang tulog pa rin si Chesca. Kita sa mukha nito ang pagod. ‘Nandito siya buong gabi?’ tanong niya sa isip niya.

Nang marinig ko ang sinabi niya dahan dahan akong umulos sa ibabaw niya hanggang sa bumilis ng bumilis ang pag ulos ko at sabay naming naabot ang kaligayahan. *** Natigil ang pag gunita ko ng dumating si Winter mukhang paalis na at may bitbit pang babae. Ang gago talaga sobra, hindi ako magtataka kong isang araw nahawaan na ito ng sakit. Tsk! Tsk! "Bye, bestfriend. See you tomorrow." nakangising wika nito sa akin habang akay ng babaeng na take-out niya..

I don’t want to go; I want to stay here, surrounded by the people who make everything brighter and easier. They’re my world, my happiness. They’ve shown me that true friends can lift you, even after you’ve stumbled and made mistakes. No matter how flawed I am, they embrace me, seeing beyond the past. It’s like they erase all the bad memories with their kindness, making room for something better. They’ve proven that good friends can make your life genuinely better—even when family feels distant, even when it seems like you don’t quite fit in anywhere else. They accepted me wholeheartedly, filling that space with a warmth I didn’t know I needed so much. "Are you happy, Daddy?" Ianthe’s small v

Wala kasi siyang napansin na sumalubong sa kanila, idagdag pa ang napakatahimik na paligid. “Mag-isa ko na lang dito, hija.” kapagkuwan ay wika nito. “Pero kapag araw ng Biyernes o kaya weekend, nandirito ang aking mga apo at pamangkin sa mga pinsan ko. Kapag gugustuhin nila ay nag-o-overnight sila rito. Minsan dinadalaw rin ako ng mga estudyante at mga naging estudyante ko rito.” “Guro po kayo?”

Mukhang maganda ang balita dahil sa itsura ng Everette ay masaya at nakakatawa pa ito. “Ganiyan mga ngiti mo mukhang good news,” “Yeah, kaninang madaling araw gising na si kambal. Si Papa at Lolo I think they ok kasi nag-uusap na sila kahit kaswal lang.” “Good to hear that, Everette,” I answered him. Hinaplos ko ang panga nito may iilan balbas na tumutubo. “Kung gusto mo palitan kita. Matulog ka muna ngayon at ako naman ang pupunta ng ospital.”