Evening Sky Painting の小説・ストーリー

Binuksan ni Carmina nang malaki ang bintana at nagtuloy ang paningin sa himpapawid. The sky is painted with fiery streaks of red and orange. Almost luminous and hypnotic to the eye while vague shadow of darkness loomed over the trees below, like a monochrome cover.

Hindi na sana ako maglilibot masyado dahil wala naman ako balak pagastusin si Hendrix sa mga painting kaya sumusunod na lang ako kay Hendrix na nagpi-picture pa rin. Napatigil lang ako sa paglalakad noong may makita akong painting na sobrang ganda sa paningin ko. Complimenting ang colors ng sunset at ang purple sky na nasa ibabaw, string line naman ang drawing noong dalawang tao sa gitna, ang simple man pero sobrang ganda. Tiningnan ko ang description at mukhang organic ang lahat ng materials dahil wala akong nakitang acrylic o kahit anong painting materials. “Mahal?” tawag niya kaya napalingon ako sa kaniya at nakitang paalis na siya kaya naglakad na ako palapit sa kaniya at hinawakan ang n

Binaba ni Matthias ang natapos niyang masterpiece at nilagay ang blangkong canvas. Ginuhit at kinulayan niya ang dalawa hanggang sa umabot sila ng alas sais ng gabi. Kahit na nangangalay ang dalawa ay nasasabik pa rin ang mga ito na makita ang pininta niya.

"Just a hobby. They're not really good." Not good? Tinignan niya ulit ang mga painting. They're pretty decent. Impressive even. Though she was not into art, her eyes can appreciate beautiful things. He has a knack for it. Nilapitan niya ang isang painting na nakakuha ng atensyon niya. "Maganda naman ah. Especially this one." It's a painting of a gorgeous galaxy night sky. Naaliw talaga siyang tignan 'yon kasi masarap sa mata.

Oh, my darling, hindi kita iiwan. I caressed his hair with a smile on my face. We stayed like that for a couple of moments before we decided to settle down and eat. Napakaganda ng tanawin sa itaas. The skyscraper is fascinating, and the wind is not upsetting. Dito, kitang-kita ko ang mga ulap at ang kaliwanagan ng gabi. Day or night, the skies look pretty, just like the man in front of me who never fails to surprise me.

Dahil hindi naman na ito iba sa kanila. Kinabukasan ay tuloy pa rin ang pagdiriwang ng mga tao ng Sillag Festival. Lorie participated in an art gallery. She painted a beautiful dark sky na napapaligiran ng bituin sa langit at naroon ang malaking buwan at binitawan niyang lantern. She's standing while the man seating beside her habang nakatingala sa lantern na binitawan niya. Its look magical and tranquil. Sa isang note ay nakalagay ang katagang "It's never too late to see the beauty of life through the darkness of night." halos di magkamayaw ang mga tao sa paghanga sa painting niya. Lorie felt delighted. Sin is proud of her. Cassidy walks toward the beautiful big painting. Naattract siya sa

“Hey!” Hindi na niya ito binigyan pa ng pagkakataong magsalita. Tumayo na siya sa pool at naglakad sa may railing. She looked at the sky. It looks like a deep ocean of midnight blue, scattered with faint stars like pearls resting beneath dark waves. The moon glows through the clouds like a lantern under rippling water, its light spreading softly across the horizon. The thick clouds resemble brushstrokes on a painting—layered, moody, and full of quiet movement, making the whole sky look like a dreamscape or a cosmic sea suspended above the earth.

“Kaya ang bagong painting ko ay maraming asul.” Inakay ni Yoon-ah si Eleanor upang tingnan ang bagong painting. Ito ay isang tanawin ng dagat sa gabi, kung saan ang buwan ay sumasalamin sa tubig, at ang mga alon ay tila sumasayaw sa hangin. “Maganda po,” bulong ni Eleanor, ang kanyang mga mata ay nakadikit sa painting. “Alam mo ba kung ano ang tawag dito?” tanong ni Yoon-ah.

Hindi rin pumunta si Kyron since bumalik na daw siya sa kanila, at si Noah naman ay uuwi bukas, sabi ng staff nang pumunta ako. Umabot ang gabi, at biglang bumuhos ang ulan. Si Inez ay todong text, kinakamusta ako halos every 15 minutes at ang sabi susunduin daw ako. I continue to finish the sunset painting I started as whole continuing to update Inez that I am still alive. Ayaw ko pang umuwi, paniguradong hindi na naman siya uuwi ngayon. Stroking a light hue of orange on the canvas, I hear a knock on the door. My chest quickly built up an uncomfortable warmth as it started pounding before I checked the window to see barely anything.

"Mama, isn't it interesting?" sabi ni Sua habang nakadapa sa kama at may dino-drawing. Nang tignan ko ano ang ginagawa niya, nakita kong gumagawa siya ng sunset. "I like how the colors blend mama. I thought the sky is only blue but I was wrong. Minsan black siya, minsan gray, minsan orange," Napangiti ako. Saan ba nagmana ang batang ito. All her talents ay wala sa amin ni Axcl, and she's adorable so how can we not protect her?