Evening Sky Painting Novels & Stories

ani ni Adira. "Sure thing dear!" nakangiting saad ni Sky na nasa kabilang linya. At dahil pagod nang makipag plastikan si Adira ay walang pasabi niyang pinatay ang tawag at ninakawan ng tingin ang painting na nasa harapan niya. She pinches her waist to avert her attention to the painting at muli na lamang siyang bumalik sa paglalakad at hindi na alintana pa kay Adira ang malalagkit na titig na ginagawad sa kaniya ng mga lalaking kaniyang nadaraanan.

Lumapit siya dito. May nakadikit na larawan sa ibabaw nito; isang maliit na babae, isang maliit na lalaki, isang lalaking matanda, at isang babaeng may edad na. Lahat sila ay magkahawak-kamay, nakatayo sa damuhan. Sa itaas nila ay ang asul na langit, puting ulap, at isang pulang araw. Malinaw na gawa ng isang bata ang larawang ito.

I laid my back on the chair and breathed heavily while looking at the painted ceiling of the gazebo. "It must be hypocrite, but I am actually not. There's some things that I want to change if I could, but I can't so I can only be satisfied on my situation right now." I traced the painting with my eyes. It was a painting of angels and the blue sky. It looks so real.

ay tahimik akong lumabas. Hinayaan kong tangayin ng malamig na hangin ang init ng hapon. Agad kong narinig ang bawat paghampas ng alon sa dalampasigan. The sea stretched endlessly before me. Kulay ginta ang buhangin. And the sun was beginning to descend. Painting the sky with shades of orange and pink. Napangiti ako. Hanggang sa nakita ko siya. Nakatayo sa may shoreline.

I just needed him. And together, we would face the world, one sunset at a time. The sun began to dip below the horizon, casting the sky in shades of orange and pink. Mateo sat beside me on the beach, his small hand in mine as we watched the waves gently roll in. "Look, Mama!" he said, his voice full of wonder. "The sky’s on fire!" I laughed, squeezing his hand. "Yes, it does look like that, doesn’t it? Nature’s very own masterpiece."

Sa ika-10 ng umaga kinabukasan, isang malaking pulutong ang nagtipon sa harap ng gusali sa Chicago kung saan magaganap ang Sky's Limit. Ang karamihan ay binubuo ng mga kabataang lalaki at babae, at lahat sila ay naroon upang habulin ang mga bituin. Ang mga hurado sa taong ito ay pawang mga sikat na mang-aawit, at mayroong maraming mayayamang tao sa madla. Sa dinami-dami ng mga gwapong lalaki at magagandang babae sa paligid, paanong hindi kikiligin ang mga tao?

"Uhm, balak ko sanag magpinta pa ng sunset sa linggo. Gusto kong makita ang paglubog ng araw sa rito." Nahihiya man ay sinabi ko pa rin ang plano ko. Ayos lang naman kung gusto na niyang umuwi, basta ako mananatili ako. "Okay, we'll stay until Sunday then. I will ask Manong June to bring your tools here so you can paint your dream sunset. What else, Mrs. Carancho? Just tell me, and I'll surely make it happen, Baby. All you have to do is speak truthfully." Kumindat pa siya na lalong kinainit ng mga pisngi ko. |Y_S|

Narinig kong sinabi ito sa akin ni Tyler noong tinitignan namin ang nag-iisang star sa madilim na kalangitan sa balcony ng kuwarto niya. I opened my eyes, trying to imagine his image on the canvas in front of me. Pero wala akong makita. Pumikit ulit ako, at napangiti ako nang may makita akong isang lalaki na nakangiti sa ilalim ng buwan at ng mga bituin. And it was all I wanted to paint. Awtomatikong tumaas ang kanang kamay ko at nagsimulang magpaint. I created long and short strokes, separating the face from the sky. White paint, gray accents.

Sa paanan ng bundok ay may gazebo kung saang limang matatandang mga lalake ang nakaupo. Ngunit, noong kumurap siya, naglaho ang lahat. Sa halip, isang painting ang nakita niya. Ang painting ay makikita sa kalangitan, kung saan ipinapakita nito ay isang bundok at mahabang daanan. Sa paanan ng bundok ay isang gazebo kung saan limang matatandang mga lalake ang nakaupo.

Dagdag niya. Ang painting ay isang batang lalaki na nasa gitna ng malaking ilog, mag-isang nagsasagwan at parang nilalabanan ang natural na agos ng ilog. May gusto siyang puntahan, pabalik siguro sa daungan na parang naging anino na lang sa gilid. Madilim, gabi na at wala gaanong mga bituin, makapal din ang maiitim na ulap at parang uulan.