Romans & histoires Evening Sky Painting

Painting ng mukha ko at ni Xenon at marami pang iba na nag-uugnay sa ‘ming dalawa. Sa pinakagitna ay may isang malaking canvas na tinatabonan ng itim na tela. Nilapitan ko ito at dahan-dahang hinila ang tela. Nalaglag ito sa sahig at iniluwa ang isang napakagandang obra. Painting ito naming tatlo, ako, siya at si Xenon. Sa ilalim ng painting ay may nakasulat na pamagat. “Monteverde Family,” bulong ko.

Pagdating namin sa lawa, sinalubong kami ng malamig na simoy ng hangin at ang payapang tubig na tila nakikisama sa plano namin. "Celeste, look at this shade. It’s called 'Morning Mist.' I think it will look perfect sa exterior walls," sabi ni Iñigo habang ipinapakita ang isang maliit na sample ng pintura. Naka-oversized white t-shirt siya na puno na ng mga batik ng putik mula sa farm, at isang lumang shorts. "Hindi siya masyadong puti, so hindi masakit sa mata kapag tinamaan ng araw."

At doon, nagkulay ang hapon nila—sabay silang nag-paint, naghalo ng kulay, nagtawanan sa mga kalat na pintura sa kamay at pisngi nila. “Look,” sabi ni Althea habang pinapakita ang drawing niya—isang simpleng sketch ng dalawang tao na magkahawak-kamay sa ilalim ng araw. “That’s us?” tanong ni Adrian. “Of course. Simple pero matatag.” Pagdating ng gabi, naglatag sila ng dinner sa balcony—candlelight, wine, at soft music. Habang kumakain, biglang nagsalita si Adrian.

Ngayon at nabanggit muli ang painting, sa sobrang pagka sabik ni Nellie ay halos mahulog na siya sa upuan. Kuminang sa pagkasabik ang malaki niyang mga mata. “Papayagan niyo po akong mag painting?” “Mhm.” ngumiti ng bahagya si Luna. “Bilisan mo nang kumain. Sasabihin ko mamaya sa Daddy mo na ihanda mamaya ang art studio para sayo.” Para naman sa design ng Stargazing, kailangan niya pa ng ilang pagbabago. “Okay po!” kinain ni Nellie ang kanyang hash browns. “Magsesend po ako ng message kay Daddy pagkatapos kumain!”

Kasunod noon ay ang hagdan at ang kusina. I was so excited, and I want to roam the house. I smiled and roamed my eyes around the house. Patuloy pa rin akong namamangha at hindi makapagsalita. Subalit ang pinakamaganda sa aking paningin ay ang nakita kong malaking painting na nakasabit sa dingding. It was a painting of me wearing a pilot’s uniform, and River in his corporate attire, hugging me from behind. Hawak ko naman noon ang isang sanggol at kitang-kita na kami ay nasa isang isla. And there is also an airplane on the sky!

Nang makarating sila doon ay halos papalubog pa lang ang araw kaya medyo maliwanag pa. Sa kalangitan ay lumitaw ang kulay pula na langit na may halong kulay orange at mukhang napaka-perfect na isang tinta ng pinta na kung saan ay talaga namang napakaganda.

Ang buong kalangitan ay hindi lang basta nagkulay kahel; ito ay unti-unting pinapatakan at kinukulayan ng iba't ibang layer ng matingkad na kahel, malalambot na kulay ng rosas, at nagliliyab na ginintuang dilaw sa gilid ng abot-tanaw. Para bang may isang mahusay na pintor na marahang hinahalo ang bawat kulay gamit ang kaniyang pinsel sa ibabaw ng isang dambuhalang canvas ng langit. Ang repleksyon ng kulay na iyon ay sumasalamin din sa ibabaw ng dagat, kaya naman maging ang mga alon ay mukhang likidong ginto. "Grabe..." mahina kong bulong, natatakot na baka mawala ang ganda nito kung lalakasan ko ang boses ko. "Ang ganda-ganda..."

Napasinghap ang lahat nang tanggalin ang tabing ng painting. “A Mother's Embrace in Golden Light.” Wika nito. “It is a luminous portrayal of unconditional love, serenity, and the sacred bond between mother and child. Bathed in a warm, golden glow, the painting captures a moment of pure tenderness, two figures wrapped in each other's arms, eyes closed, hearts aligned. The swirling light particles and ethereal ambiance evoke a sense of magic, as if time itself pauses to honor this embrace.

Lumi POV Nung bandang alas singko ng hapon ay unti-unti nang nagbago ang kulay ng langit. Mas marami na ring tao ang nasa beach front. Ang daming naghihintay doon, na para bang may shooting na magaganap ang isang sikat na artista. ‘Yung langit, grabe sa kakaiba dito sa Boracay. Mula kasi sa matingkad na kulay bughaw ay bigla itong naging kulay ginto.

wika ni Miguel habang maingat itong sinusuri. Napakaganda ng painting. Balot ng gabi ang tanawin, at ang mga bituin at buwan ay perpektong nakakalat sa langit. Sumayaw ang liwanag at anino, nag-iiwan ng sapat na espasyo para sa imahinasyon.