Ever Since In Tagalog Novels & Stories

tawag ko nang mahina habang nakatitig sa nagliliyab na apoy sa harap namin. "Bakit, baby?" tugon niya sabay halik sa buhok ko. "Kahit... kahit matapos na ang twenty days natin... kahit bumalik na tayo sa Maynila... hinding-hindi ko makakalimutan ang gabing ito. At hinding-hindi ko makakalimutan ang mga alaalang iniwan natin dito sa Mountain Province."

"Don't be, just feel at home, Mara. Huwag mong tingnan na iba ka. Pamilya tayong lahat." Sumabat bigla si Quil. "I don't understand, the two of you. What's 'pamilya' means?" Curious na tanong nito. "It means family, Quil." Sagot naman ni Mara sa paslit. "Oh, is that Spanish? Familia, right?" Natawa si Mara, ang talino talaga ng batang 'to. "Yes, sort of, Quil. But, it's Tagalog, it's a language from the Philippines. You know Philippines, right?"

Ganoon ang naging buhay ko simula nang umalis si Sab. Nagbago ang lahat ng 'yon nang makatanggap ng tawag mula kay Rafael. "Hello, my dear cousin. Nakabalik na ako sa Pinas at nandito na sa Sta. Elena. Wala bang pa-welcome party?" mababakas ang saya sa kanyang boses. Totoo pala ang ibinalita sa akin ni Tita Ade na pauuwiin niya rito si Raf. "Not now Rafael, marami akong problema," sagot ko sa nababagot na boses.

she explained. "T-tuaze?" "Yes, Miss. We're in Cebu." Kaya pala familiar sa akin ang lugar dahil nasa Cebu lang ako, marahil nga malapit ito sa lupain ng De Marquez. Tuaze? So all this time, me and my mom are using my father's surname after all the years? "You need to eat, Miss. Sa amin magagalit si Sir kapag hindi ka pa kumain," sinabi niya pero umiling lang ulit ako.

May accent ang pagsasalita nito, halatang lumaki ito sa ibang bansa. “Tsk, why not? Kung tumitingin ka lang naman kasi sa daan ay hindi tayo mangkakabanggaan. But ever mind, I will just say sorry to satisfy your pride.” Sabi ni Isaac at tumingin sa mukha ng dalaga. Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.”

I said while eating some chips that is on our table "Sige nga, bro. How sure you are that Enna is happy with someone else? Can't you see that ikaw ang mahal ni Enna at wala ng iba, bakit ba hindi maiintindihan 'yun? Alam ko na mahal mo rin siya, bakit mo pa ba pinapahirapan ang sarili mo?"

Medyo tumahan na rin siya. "Let us go." saad ni Greg. Hila-hila niya yung ilang bagahe namin. Sumunod naman kami ni Tita pero huminto siya saglit kaya medyo nauna ako. "I think this is the best place I will choose to stay before I go to God's paradise,"mahinang wika ni Tita pero sapat na para marinig ko. Nagsalubong ang dalawang kilay ko dahil doon tapos ay hinarap ko siya.

"Paulo Santiago pushed for a 'lifestyle-first' approach. Akala niya, kapag puro models sa mamahaling damit ang ipapakita, kusang susunod ang kita." Napatitig ako sa seryosong mukha ni Dante. Ito kasi ang unang beses na narinig ko siyang magsalita ng Tagalog. Kahit fluent siya sa English, kayang-kaya niya pa ding magsalita ng tuwid na Tagalog nang hindi bumabaluktot ang pronunciation niya ng mga salita. Nang tumingin siya sa akin ay kaagad akong nag-iwas ng tingin.

“Mahal na mahal ka niya kahit isang bangungot ang sinapit niya. Kahit minsa’y hindi siya nagalit sa ‘yo. Kahit kaila’y hindi ka niya sinisi. Kahit kaila'y hindi ka niya kinamuhian. Minahal ka pa rin niya kahit sobrang hirap ng kan'yang dinanas. Mahal na mahal ka ng Mama mo, Everlyne.” Kung alam ko lang... Masakit isipin na kung alam ko lang sana ang lahat, hindi ko paulit-ulit na pinagtangkaang kitilin ang buhay ko noon. Kung alam ko lang sana kung gaano kahirap ang sinapit ni Mama noon, hindi ko siya sasagutin, sisigawan, palalayuin, itataboy, at kukutyain. Napakasakit isiping nagawa ko ang mga iyon sa babaeng walang ibang ginawa kundi ang alagaan at mahalin ako.