Every Time You Go Away の小説・ストーリー

“We need to talk.” Tumayo ako, ramdam ang bawat milimetro ng distansya sa pagitan namin. Ilang hakbang lang, ngunit parang dalawang mundo ang naghihiwalay sa amin. “Anong nangyayari?” tanong ko, hindi masyadong malakas, ngunit ramdam kong pilit kong pinipigilan ang pag-iyak. Tumango siya, tumitig sa akin na may halong lungkot at desisyon. “I have to leave… abroad. Fendi Group needs me for international expansion.”

Stay away? Hindi iyon puwedeng mangyari.

Ngunit bago pa ako tuluyang makalapit sa pintuan, huminto siya. Ramdam ko ang presensya niya sa likod ko. Malapit. Masyadong malapit. Dahan-dahan akong humarap sa kanya. At doon ko nakita ang mukha niyang walang emosyon. “I’ll be leaving for a business trip abroad,” sabi niya. Bahagyang kumunot ang noo ko. “For how long?” tanong ko. “Weeks.." diretsyong tugon nito, malamig pa rin ang boses.

“Let’s go.” “Saan ba tayo pupunta? Teka lang!” “Somewhere away from here.”

Tinarayan ko pa nga siya. Napansinghap pa nga siya pagkasabi ko. "Okay, baby. I have to go now. Nagpaalam pa rin ako sa 'yo kahit alam ko na galit ka dahil ayaw ko na mas lalo kang sumama ng loob sa akin. Iyon naman ang palaging ginagawa ko kapag aalis ako tuwing umaga, baby. I love you, baby," sabi niya sa akin. Hahalikan sana niya ako sa aking mga labi ngunit lumayo ako.

I went abroad with my family at doon ako nag aral. Akala ko sa paglipas ng panahon I already move on, forget about it and forgive her too. Yun kasi ang sabi nila para makamove forward kailangan mong magpatawad. I thought I'm brave to do the same thing until I saw her again.

No self decision. Pinagmasdan ko ang buong paligid. Napakatahimik ang dating maingay na paligid. Namimiss ko ang takbuhan at kulitan ng kambal. Ang pagtawag nila sa akin ng daddy kapag pumapasok na ako sa loob ng bahay. The sound of their laugh, sobs and shouts. Namimiss ko lahat ng mga iyon. Being away with them is for the better. Mas gugustuhin ko ang malayo sila sa akin kaysa ang makitang unti-unti silang napapahamak.

Napapatango rin ako dito at napapabuntong hininga ng malalim. "Klara..." "Kung diyan ka masaya. Go for it," sabi ko at pinigilan ko pang hindi mapaluha dahil sa pagkirot ng puso ko na isiping aalis na ito bukas. Knowing he's going away from me is making me feel so down. Hindi ko maintindihan ang sarili ko, eto ‘yong gusto kong gawin n'ya. Pero bakit masakit? I am hurt again.

masuyo kong pabulong na tanong. "Huwag mo akong pansinin, hija. I'm just being emotional because you'll be leaving an hour soon. Hindi ako sanay mawalay sa kahit sino sa inyo ni Diore. Feels like a part of me is missing every time I have to see you go away."

Hindi naman ito ganun dati. Napabuntong hininga na lang ito. "Oh sige mag-ingat ka doon palagi August. Visit us kung may oras ka ulit." Saad nito at niyakap ako. "Ewan ko pero mabigat ang nararamdaman ko. Pakiramdam ko ay aalis ka sa sobrang layo. Wala ka naman sigurong balak na mag-abroad di ba?" Biro pa nito sa akin.