Everything Takes Time Novels & Stories

Seven years might sound long, but time runs faster. "Sshh... Huwag mo munang isipin yan sa ngayon. Marami pa tayong oras para mapaghandaan ang lahat. Sisigurohin natin na bago man mangyari iyon ay nakahanda na ang lahat." Turan ni Papa Elias sa akin.

walang problema. Bakit ang bilis kasi ng takbo ng oras? Hindi niya namamalayan ang paglipas ng taon sa bilis ng panahon. Seasons changed yet he felt stuck. He already achieved everything that he wanted at a young age. Gusto na niyang lumagay sa tahimik na buhay at magkaroon naman ng pamilya. Iyon lang ang hinihintay niyang mangyari upang magkaroon naman ng ibang kulay ang kanyang buhay.

“I… I need more time to think.” Ngumiti siya, ngunit hindi iyon tipong masaya. It was the kind of smile that told me he was confident of the outcome. “Take all the time you want. But remember, every hour you waste, your company sinks deeper.” Ramdam kong kumirot ang dibdib ko. Totoo ang sinabi niya, at iyon ang mas lalong nagpapahirap sa akin. Lumunok ako ng laway, pilit pinapanatili ang tuwid na tindig. “I’m not saying yes. Not yet.”

"Ang bawat araw ay isang bagong pagkakataon na magsimula muli at gawin ang pinakamahusay na maaari natin para sa isa’t isa." Sa kabila ng lahat ng pagsubok at hirap, nagpatuloy siya sa kanyang mga responsibilidad, ngunit laging may pag-alala sa halaga ng oras na ginugugol kasama ang kanyang mga mahal sa buhay. Natutunan niyang hindi lamang ang pagsusumikap para sa tagumpay ang mahalaga, kundi pati na rin ang pagbigay halaga sa bawat sandali na kasama ang pamilya, ang tunay na halaga ng buhay.

Kaya naman pareho na kaming naka ngiti ngayon sa isat isa. Hanggang sa nag paalam na rin kami nito dahil anong oras na at need na talaga namin matulog. Kung pwede nga lang sana na patigilin na lang ang oras upang mapahaba lang ang time namin na dalawa ay ginawa ko na e. Bakit ba kasi kapag kasama at kausap ko ito ay ang bilis ng oras. Pero kapag ang mga taong hindi ko gusto na kausapin ay ang tagal tagal. Bakit parang ang unfair yata diba.

Ilang araw ang lumipas, papalapit sa kaarawan ng kanyang ama. Patuloy ang pag-agos ng oras—mabilis at walang pakialam, tulad ng tubig sa bundok. Hindi ito hihinto para kaninuman. Oo, umiikot ang mundo para sa lahat nang pareho—dalawampu’t apat na oras sa isang araw. Hindi sobra, hindi kulang.

Everything boils down to time. Good and bad. Time is a gift. It has the power to heal wounds and restore the missing pieces. Time is a choice. When everything fell apart, one can choose to remain broken or get back and become whole again. Time is luck. When choices are right. Her time staying at the correctional taught her to deal with the changes adeptly and those tough trials which come and go.

tanong niya sa akin. Hindi na ako nagsalita pa at tumayo na ako upang kumuha ng baso para sa kanya. "You know what, Bernard, you can't say that you still have time. Because there is also this concept of: it's too late." Sabi nito sa akin at sinalinan na niya ng alak ang kanyang baso. "I know. Humahanap lang ako ng magandang tiyempo, at ang tiyempo na iyon ay bukas na." Sagot ko.

sabi ni Rafael na dinadama ang malamig na hampas ng hangin sa kanyang mukha. Maya maya nag-iba ang paligid biglang bumalik ito sa normal, nawala na ang kakaiba at malamig na malakas na hangin na humampas sa kanyang mukha, ang pakiusap niya na magpakita sa kanya si Angela at yakapin siya nito ay hindi na kailanman mangyayari dahil ang buhay ni Angela ay nagwakas na, binawi na ng Diyos sa kanila, ipinahiram lang ito kay Rafael para matutunan ni Rafael ang kahalagahan ng oras, ng panahon at ng buhay na dapat noon pa man ay pinahalagahan na niya.

“This wait... it’s actually the best part.” “Ang maghintay sa kanin?” nakangiti kong tanong, tumitingin sa kaniyang mga mata na nakatitig sa akin nang may buong katapatan. “The wait for everything,” sagot niya. “In my world, everything is fast. Decisions are made in seconds, results are expected immediately, and if something is delayed, it’s a failure. But tonight, waiting for the rice to cook, watching you handle a simple mistake with a laugh... it makes me realize that some of the best things in life require you to just slow down and wait.”