Expect The Unexpected In Tagalog の小説・ストーリー

O di kaya nama'y silang pareho. Hindi ko naman pinansin at nagpatuloy sa aking paglalakad tungo sa aking kuwarto. Naririnig ko pa ang nangaakit na boses ng babaeng iyon. "Salem,I can't wait to taste you". Hindi ko naman narinig pang sumagot si Salem. Ngunit,ang narinig ko ay ang tila ba'y napunit na tela. Gusto kong lumingon ngunit marahas kong pinangaralan ang aking sarili.

- sagot ko "Mag iingat ka at galingan mo kamahalan"- Panunukso nito , tipid akong Ngumiti at umalis na sa harap niya taas noo akong dumaan sa kanya saka lumabas sa bahay na iyon, di ko kayang titigan ang mukha ng mga magnanakaw ng yaman ng mismong bayan niya, inalalayan ako ni Trajan na sumakay sa karwahe , pupunta kami ngayon sa taong bayan kung san sa Centro ng bayan na ito, habang nakatingin ako sa labas nakikita ko ang pagiging mahirap ng bayan na ito mga batang gutom mga taong ginawang baboy ang mga babae , nakakaiyak pag pinagmamasdan kaya gagawin ko ang lahat mapasunod ko lang sila para matulongan ko rin sila ,

Ikaw bahala. Akmang aalis na si lea nang magsalita si josh. "SANDALI"! pumapayag na ako sa nais mo,pero mangako kang walang makakaalam nito! Dahil sa oras na may nakaalam nito! Alam mo na ang magiging kapalit nito! Ang seryusong sabi ni josh,dahilan para kilabutan nang bahagya si lea.

Nagmamadali niyang sagot saka ako nakarinig ng kung anong ingay sa background. Bakit... Parang boses lalaki? "H-Hello! Inday wait lang ha,—could you fucking go now? May kausap 'yung tao, oh! Your business is done here so go fucking away now, I don't need you." Mabilis niyang pagsasalita ng English, ibang-iba sa Inday na nakasama ko ng ilang taon. "Hello ulit Inday, sorry may istorbo. Saan na nga tayo kanina?"

Hindi na rin siya makagalaw dahil sa nakikita. Tama nga bang umuwi siya ng Pilipinas para hanapin ito? Para sabihin ditong magkaka-anak na sila? Mukha namang masaya na ito. Dahil kung hindi ito masaya, baka nagpaparamdam na ito sa kan'ya. Ngayon niya lang napagtantong, rebound lang siya. At itong dinadala niya? Baka hindi nga siya nito panagutan. Hihintayin pa ba niyang marinig ang pagtanggi nito?

Well… Ano pa nga ba ang ine-expect ko? ***********

Mira POV Mabilis lumipas ang oras at diko namalayang labasan na pala. Inayos ko ang aking mga gamit nang makatanggap ako ng text message mula sa pamilyar na number pero hindi nakaregister sa phonebook ko.. FROM UNKNOWN: Sabay na tayong umuwi. Diko na lang yun pinansin dahil galing yun kay Jake. Nakailang message pa ito ngunit hindi ko binasa.

"Sige subukan mo lang puputulin ko rin yong ano mo..." "Nǐ zài shuō shénme??" (What are you saying??) "Pfft, di nya gets yong tagalog ko hahah." "You two stop! Let's just play. Hey Eugene let's one on one after this." "Dāngrán kěyǐ..." (Yeah sure...)

(Proverbs 18:24 NIV) Natigilan ako sa pagbabasa nang biglang tumunog ang cellphone ko. Zaito: Puwede ka bang lumabas? May pupuntahan tayo. (و ˃̵ᴗ˂̵)و Napatingin ako sa oras na nasa cellphone ko. It's already 10:15 p.m. Saan naman kaya kami pupunta? Gabing-gabi na, ah. Mila: Sure.（˶′◡‵˶） Agad akong nagbihis at nagmadaling lumabas ng bahay. Pagkalabas ko ng gate, agad niya akong pinasakay sa kanyang kotse na siyang nagmamaneho.