Novelas y relatos de Expect The Unexpected In Tagalog

“May tao ritooooo!” Walang lumalapit sa akin. Walang nakakakita kaya tumigil na ako. Patungo ako sa p’westo ko kanina na walang basa kaso sa kamalas-malasan, nadulas ako. Ramdam ko ang hapdi sa aking tuhod, siko at pisngi. Madilim, hindi ko nakita na madulas. Mangiyak-ngiyak na ako sa aking kalagayan. Tumayo ako, masakit ang aking mga tuhod kaya ika-ika akong maglakad. Nang marating ang p’wede, napahinga ako nang malalim at umupo nalang doon. Naghihintay na may pupunta sa akin dito.

seryosong sagot ng lalaki sa harap ko. Pinilit kong maintindihan ang mga nakasulat sa papel, ngunit ilang salita lamang doon ang naintindihan ko. Sumasakit ang ulo ko na basahin iyon ng buo. Hindi naman kasi ako nakapagaral, at hindi ko masyadong maintindihan ang mga nakalagay doon na nakasulat sa Ingles; hindi ako nakatapos ng highschool dahil maaga akong sumabak sa kung ano-anong trabaho para lang may makain ang mga kapatid ko.

Nasa dulo na ng dila ni Zion ang mga salitang ilang gabi na niyang kinatatakutan. Mahal kita. I love you. Dalawang salita lang sa Tagalog. Three words in English. Pero bakit parang mas mabigat pa iyon kaysa kahit anong kontratang pinirmahan niya? Bakit parang mas nakakatakot pa kaysa humarap sa board, sa investors, o sa anumang kaaway?

Malapad ang ngiti ng matanda ng tumayo sa unahan ng lahat ng mga bisita. Kinuha nito ang iniabot na microphone at tumikhim muna bago nagsalita. "Good evening everyone, I'm glad to see all of you here. Thank you for joining us for this very important party. Well..., most of you are asking what the party is for? This party is a surprise party to my first born son Brook Xavier Carson. A welcome party for him after almost three decades of living in America. And at the same time a celebration for his new position as the new CEO of Carson Engineering. He takes over the Carson Engineering few weeks ago dahil matanda na tayo at gusto na lang natin na magpahinga sa bahay. So friends and colleagues pl

bakit wala ka naman. Ma nakikita ninyo ba ako?ma nakikita nyo ba bangyayari sakin?subrang hirap na hirap na ako bakit ako nagkakaganito sinunod ko naman ang sinabi nyo na lumaki na nagpapakumbaba bakit ganito nangyari sakin?mayroon ba akong lalapitan?para mapigilan ako? Ma sana nandito nalang kayo...

Mabuti na lang may contact number siya ni Ugi kaya hindi ako mahihirapang katagpuin 'to. Nasa 10th slides pa lang kami. Medyo sumasakit na ulo ko dahil may formula na siyang pinapakita. I'm not really good in Math. Puwede bang mag-hire na lang ako ng spokesperson ko? 'Yong parang sa Presidente lang may taga pag-salita. "Onalisa nakikinig ka ba?"

Aba, baka mamaya ay matangay na ito ng mga mababait ngunit hindi pa rin niya napapansin. Nang makarating kami sa kotse niya, hindi ko alam kung dapat ba akong matawa o ano dahil wala na ang wing mirror niya. Kita ko namang ang pag-awang ng bibig niya. “You shouldn’t park your car here. Kahit saan ay may masasamang damong nakakalat sa paligid,” naiiling kong saad sa kanya. Sa buhay hindi dapat lagi ay kampante ka, ihanda ang sarili sa mga bagay na hindi mo ineexpect na mangyayari.

Namuo ang isang nagagalak na ngiti sa mukha ni Vahlia, “Yes, I do understand you. It feels so great to have someone to talk to. I mean, someone I can speak with another language a—” “Are you saying it isn’t convenient to speak with each other using tagalog?” “Hindi naman sa ganoon,” sagot ni Vahlia sa bata. Nagpakawala ng isang ngiti bago muling nagsalita, “Iba ang sitwasyong aking kinasasadlakan, taliwas sa iyong iniisip kung ano man iyan. Hindi ko na nga alam kung nabibilang ba ako sa mundong ito.”

“Pareho pa rin ang mga aktibidad niya, pero patuloy pong nakabantay ang mga tauhan natin roon. Wala pong dapat ikabahala sa ngayon.” Bahagya akong napangiti—isang mapait, malamig na ngiti. Walang dapat ikabahala. Ang mga salitang iyon ay parang paulit-ulit na panlilinlang. Sa mundo namin, ang katahimikan ang pinakamasamang senyales. “Keep monitoring,” utos ko. “Anything unusual… kahit gaano kaliit. I want to know immediately. Naiintindihan mo?”

sabi niya sabay tawa at nagpatuloy naman sa pagsasalita, "Kaya siya open kasi may mga pagkakatao mo na alam mo na alam ko rin. Gaya nito, alam ko na Captain ka ng basketball team, alam mo rin na Captain ka ng basketball team. Gets mo?" Tumango naman ako sa kanya at nagpapatuloy na naman siya sa pagke-kwento, "Tapos ang pangalawa naman ay tinawag na hidden or close. Kaya siya tinawag na hidden is because may mga pagkakatao mo na alam mo pero hindi ko alam kung ano 'yun. Ang pangatlo naman ay ang Blind Area —" "Grabe 'no? Ang bintana, blind na pala ngayon?"