Fake Smile Emoji Novels & Stories

Jehan's Point of VIew Umawang ang bibig ko, hindi ko alam kung dahil sa impormasyong iyon o dahil sa ngiti niya. Minsan napapaisip ako kung gaano ba kadalas ngumiti ang isang Nexon Dela Fuente? He rarely smiles. Pero sa tuwing ngumingiti siya, parang nakakamangha. Sumulyap siya sa akin at nakita ang paninitig ko sa kaniya. Kaya kumurap ako.

She answered and smiled. A playful smirk formed his lips. Inilapit nito ang mukha sa tenga niya. Tumama kaagad sa balat niya ang mainit nitong hininga. “Bakit hindi na lang ako ang kainin mo. Masarap din naman ako”.

Punyemas! Meron kaya kaming larawan na nakangiti kaming dalawa? Parang mas gusto kong makita 'yon. I want to see if am I really happy at that time. I can fake a smile but I can sense real emotions kung titingin ako sa sarili kong mga mata. Sa mata kasi nailalabas lahat. Kasi ang mata, hindi marunong magsinungaling. "Do you like it?" Punyemas?

Mabilis akong tumaba na kapag ganito kaya binabawian ko agad sa exercise. He was smiling when eating. Marahan akong ngumuya at pinagmasdan ko siyang mabuti. Hindi ko makita kung anong nakakatawa sa kinakain niya. “Why are you smiling?” Hindi na ko nakatiis. Mabilis na nawala ang ngiti nito at seryoso akong tinignan. “Nothing. I remember something funny. Anyway…” anito at nagpahid ng napkin sa gilid ng labi.

Sambit ko kaya amused siyang napalingon sa akin Agad naman akong nag-iwas ng tingin at muling ibinalik ang pagiging blangko ng mukha ko. “You smiled! I saw it!” Masiglang aniya kaya mabilis akong tumayo at tinalikuran siya Agad niya naman akong sinundan. “I made you smile Tex,” Aniya kaya napailing ako “I smirked not smile,” Wika ko kaya napanguso siya

Mababakas sa boses ng lalaki ang pag-alala kahit na naka poker face ito. “Ah… yes! I'm fine.” Pilit namang ngumiti si Amara para ipakita rito na maayos lang siya. “Are you sure? Baka naman nabinat ka dahil sa ginawa mo? I told you not to—” hindi nito natuloy ang sasabihin ng sinubuan siya ni Amara ng hotdog.

Kabanata 145 Pag-click pa lang ni Marian sa message, isang simpleng emoji ang bumungad sa kanya mula kay Arturo. Isang smiling face. “Husband: 😊” Nanatili siyang nakatitig sa screen. Parang may kung anong huminto sa utak niya. Tapos bigla— “Ahhh!” Napahawak siya sa mukha at napasigaw sa loob ng kwarto.

Step two, smile kahit plastic. Napatingin ako diretso sa kanya, at doon ko mas lalong naramdaman ang pagkakaiba. Ang mga mata niya walang init, walang yakap. Puro pader, puro distansya. Ang galing no? Sa harap ng ibang tao, para kaming picture-perfect family. Pero sa likod ng bawat salita, halatang pilit lang ang lahat. Bahagya akong ngumiti, ‘yung tipong hindi ko alam kung mas sarcastic ba o polite. “I’m… fine. Tulad ng lagi.”

Bigla siyang naimbiyerna, ano kayang nakakatawa sa isinend niya? “What’s so funny?”, hindi niya napigilang tanong dito. Nilagyan pa niya talaga ng emoji na may umuusok sa tainga. Ngunit mas lalong umusok ang kanyang ilong sainis ng magreply ng naakaraming laughing emoji. “Go to hell!”, reply niya dito pagkatapos ay naglagay ng emoji na may sungay. Pagkasend niya ay isinara na niya ang kanyang ipad at kulang na lang ay ibalibag niya sa tabi.

Hindi ko hinanap i* mo, hindi talaga (⁠〃ﾟ⁠3ﾟ⁠〃⁠) Ppps. Sana wag malait jeje pics ko 🤞 Pppps. Ang cute ko 🧛🏻 Ppppps. Okay lang ba yung my day ko? Tell me if not para ma delete ko 😸 I laughed the way how Elkayne's chat. Sobrang daming emoji tapos ps, naka limang p pa sya. "Ang cute!" "Accept mo na raw sa I*!" "Patay yan sa master ko!"