Falling Apart Novels & Stories

Kahit ilang beses ko siyang nasaktan, hindi ko pa rin alam kung bakit patuloy niya pa rin akong minahal. She's my greatest downfall. Mababaliw ako kung mawawala siya sa'kin. I may be entitled as the fallen bachelor, I don't mind. Because falling for her is the greatest thing that ever happened. Bumagsak man, masaya ako dahil sa kanya ako tumama at buong puso naman niya 'kong sinalo. Ang makilala siya at mahalin niya ang pinakamagandang bagsak na nangyari sa buhay ko.

Ibang iba ito sa ordinaryong CR lang. Agad pumasok si Jolie sa isa sa mga cubicle. Binuksan niya ang butones ng pantalon niya at ibinaba ang zipper. Pagkatapos ay ibinaba niya ang pantalon at panty hanggang sa may tuhod at umupo sa bowl. Huminga ng malalim si Jolie na nakapikit ang mga mata. Nailabas na rin niya sa wakas. Para siyang nabunutan ng tinik sa mga oras na iyon.

I'm so lonely broken angel I'm so lonely listen to my heart I'm so lonely broken angel I'm so lonely listen to my heart On n' lonley, broken angel Come n' save me before I fall apart I'm so lonely broken angel I'm so lonely listen to my heart On n' lonley, broken angel Come n' save me before I fall apart I'm so lonely broken angel I'm so lonely listen to my heart On n' lonley, broken angel Come n' save me before I fall apart Kakain muna tayo ate nagugutom na ako eh. Hmmm ang sarap ng pagkain nila dito sa Zambales. Pagkatapos kong kumain dumighay pa ako. Nakita ko ang napaka laking paru-paro na dumapo sa bulaklak na dala ko. Sobrang ganda ng kulay niya at alam kong si ate Leah siya.

Hindi niya mapigilan, niyuko ulit ang ulo at hinalikan si Cailyn. Walang duda, ang paghaplos niya ay parang pindot sa bombang nakatago sa loob niya — at sumabog si Cailyn agad. Pinilit niyang itulak si Austin, pero ang mga braso ni Austin ay parang reinforced concrete, parang bundok na nakaharang sa kanya. Gaano man siya kasipag na kumawala, ‘di siya gumagalaw. Matapos matikman ang halimuyak na iniisip niya araw-araw nang higit tatlong taon, nalasing si Austin na muntik nang mawala ang sarili.

wika nito na may kasama pang hilaw na ngiti. Hindi ko na lang pinansin ang sinabi sa akin ni Rose, dahil tungkol na naman iyon sa pag-aasawa. Wala pa talaga sa loob ko ang pag-aasawa, pagpapayaman pa lang ang nasa isip ko ngayon, para kahit hindi na magtrabaho ang mapapangasawa ko ay ayos lang. I want to be financially stable first, before entering into a relationship or in a married life.

Bati nito sa huli at mabilis akong sinulyapan bago ibinalik ang tingin kay Real at umiling. Ano ang ibig sabihin nun? Bakit ako sinulyapan at biglang umiling. Narinig ba nito ang pagtunog ng tiyan ko kaya siya umiiling. Nakakahiya yun but gutom na ako at wala ng hiya hiya sa akin kapag ganun. Bahala na sila kung ano ang iisipin nila basta ako kakain at magpapaka busog. Hindi ko na lang ito pinagtuonan ng pansin at naupo na lang sa pwesto ko. Ganun rin ang ginawa ng iba matapos ilapag ni Real ang ulam sa lamesa. Nagdasal muna kami bago nagsimulang kumain.

Para na rin hindi mahalata ni Daniel ang pag-iyak ko. We were trying so hard to make things better, to do things right. But with every step forward, it felt like we were dragging a heavier weight behind us, something neither of us knew how to carry. The struggles didn’t disappear; they only shifted, becoming something harder to ignore. It’s like we were running in circles, fighting to keep everything from falling apart, even as things slowly crumbled around us. I didn’t see it coming. I thought love would be enough. But sometimes, love alone isn’t enough to fix what’s broken.

The torment is growing more and more unbearable. Naluluhang napahawak sya sa table, nanghihina at nanginginig ang mga tuhod ngunit dumulas lamang ang kanyang kamay dahilan kung bakit nalaglag at nabasag ang mga naroon. He lost his balance and dropped himself on the ground. Feeling hopeless. Napahugot ako ng malalim ng hininga at ibinuka ang palad. Sinasalo ang pagpatak ng ulan.

You have given me something that I can't live without You mustn't underestimate that when you are in doubt But I don't want to carry on like everything is fine The longer we ignore it, all the more that we will fight Please, don't fall apart I can't face your breaking heart I'm trying to be brave Stop asking me to stay

I wish I will faint here too and fell down on the cliff. How fun could it be? That would end everything... Wala ng ako na naging rason ng lahat ng ito. Wala ng ako na dahilan ng sakit at panghihinayang na nararamdaman nila. Wala ng ako na dahilan pagkasira ng pagkakaibigan nila.. They used to be solid... Naupo ako sa dulo ng bangin at napatitig sa baba... What if I really fell down here? Would it end everything?