Fall Apart Novels & Stories

"Yun na nga eh. Ayokong maranasan niya ang sakit na naramdaman ko dati." "Hindi naman lahat ng relasyon, nauuwi sa hiwalayan." "Really? Eh anong tawag mo dun sa relationship mo kay Joenard? Michael? Lester? Hindi ba't sa hiwalayan din ang bagsak niyo?" "May mga bagay talaga na mahirap ipaliwanag. Ang sakin kasi nafall-out of love ako. Kaysa naman patagalin ko pa ang relasyon namin at patuloy na lokohin ko pati ang sarili ko na mahal ko sila, mas okey na makipaghiwalay na lang."

bati ko dito ng makalapit siya. "You're so gorgeous." saad nito at nagbeso pa sa akin. "Sino ang kasama mo? Bakit parang mag isa ka lang yata, nasaan si Kevyn?" nawala ang ngiti ko dahil sa tinanong niya. Napahinga muna ako ng malalim bago binalik sa kanya ang tingin. "We already broke up." sagot ko sa kanya. Napasinghap naman siya. "Oh I see, sayang naman! Ang tagal niyo ng dalawa, akala ko pa naman ay aabot na kayo sa kasalan."

Ibang iba ito sa ordinaryong CR lang. Agad pumasok si Jolie sa isa sa mga cubicle. Binuksan niya ang butones ng pantalon niya at ibinaba ang zipper. Pagkatapos ay ibinaba niya ang pantalon at panty hanggang sa may tuhod at umupo sa bowl. Huminga ng malalim si Jolie na nakapikit ang mga mata. Nailabas na rin niya sa wakas. Para siyang nabunutan ng tinik sa mga oras na iyon.

And a reason why we fell apart and found each other's arms again. Sometimes, the difference does not come from the times you decided to fight, but from the moment you decided to surrender. You just have to let time turn the pages on its own and allow the pain to heal on its own. Not all storms come to disrupt our lives– some come to clear our paths. Maaaring kung hindi kami naghiwalay at sumuko sa isa't isa noon, we won't become who we are right now. Maybe we really needed to fall apart and go separate ways to focus on ourselves first and be better for each other before we fall back to each other again.

Napalabi si Janina matapos niyang banggitin si James tsaka tinagilid ang ulo, halatang naghihintay ng sagot. Hindi ko alam kung dapat ko bang ipagpasalamat ang pagiging dakdakera nitong si Janina o dapat na ba akong mainis sa kanya. Hindi niya ba napapansin ang pagkukuyom ng kamao ng katabi ko? Jusko, baka ako ang suntukin nito sa oras na sumabog ito. "We broke up last week." I confessed and puckered my lips.

Tumapon sa kawalan ang lahat ng etiquette na una niyang natutunan sa mommy niya. Completely! “Nakakainis!” She had thrown back her head against the backrest of the chair in frustration. Sunod-sunod ang pagpakawala niya ng malalim na buntong-hininga. “Oh, my God! That’s too big!”

Sa sobrang galit ay malakas na tinulak ko siya at hindi na ininda ang malalim na hiwang ginawa ng kuko niya sa balat ko. Nang mahiwalay siya sa akin ay mabilis na sinakal ko siya at inihagis sa pwesto ni Delaila. Pareho silang bumagsak sa sahig at tulad nina Arthur at Adam ay pawang nasaktan. Huling hinarap ko ang natitira pang konseho.

Hinila niya ang aking upuan papalapit sa kaniya at tsaka inipit nito ang aking buhok sa likod ng aking mga tenga. "You know what Shainahiah, sometimes I don't know what I feel about you. I do love you but... I couldn't be the person you wanted to hold onto," wika niya. "I don't understand. Why are you doing this to me?" "Let's break up Shainahiah. Heal yourself first, you deserve the world."

This is so not happening again! --------- VOTE AND COMMENT!

Pero hindi niya hahayaang madamay ang dinadala niya. Isang buhay na kailangan niyang ingatan, ang anak nilang dalawa ni Austin. Hindi ito kasalanan ng bata. Hindi niya hahayaang mawala ito. “Anong nangyari?” nag-aalalang tanong ni Jasper nang makita si Cailyn ay maputla, naka-tsinelas, at may bitbit na karton sa tabi ng kalsada. Tumingala siya at pilit na ngumiti. “Wala na kami ni Austin. Pinalayas na rin niya ako.”