Falling-out Mga Nobela at Kwento

Parang tumakbo siya kaya medyo nahihirapan siya maghabol ng hininga. Nagulat si Freyja. “Ikaw ang baliw. Ibigay mo sa akin ang phone ko.” Inunat niya ang kamay niya para kunin ang phone pero nilagay iyon ni Colton sa bulsa niya. Nagulat si Freyja. “Ikaw—” “Bakit ka mag-drop out?” “Wala ka ng pakialam.” “May pakialam ako.” Huminto siya at nagpatuloy. “Kung dahil ito sa injury ko, kinausap ko na ang administration—”

tanong ko na hindi bumibitiw sa halikan naming dalawa. Bahagya siyang tumigil upang pagbigyan ang paglabas ng malutong na daing. Humagikgik ako ngunit kaagad din na tumigil nang maramdaman ang mabilis at marahas na pagbaba niya sa suot kong pajama. Sumabit ito sa paa ko kaya kaagad kong sinipa upang tuluyan ng matanggal. Ngayon ay tanging kulay itim na panty lang ang naiwan sa akin. Panandalian siyang huminto sa paghalik at dumapo ang kanyang tingin sa ibabang parte ng katawan ko. Mas sumidhi pa ang titig niya.

Tanging cellphone na keypad lang ang bitbit ko at mukhang malapit na ma lowbatt. Sinubukan ko pang naghintay ng ilang minuto hanggang sa tumagal pa ng ilang oras pero hindi na siya bumalik. Nagugutom na rin ako dahil past lunch time na. Naiiyak na rin ako. Bakit ganun siya? Bakit ang dali lang sa kanya na magwalk-out ng ganun? Pinag-iisipan ko pa tuloy kung totoo ba yung mga sinasabi niya na poprotektahan niya 'ko samantalang sa ganitong kaliit na bagay ay hahayaan niya akong maghintay at magutom.

Makailang lunok pa ang ginawa ko bago ko tuluyang nahanap ang aasabihin ko. “Ang kapal naman ng mukha mo na sabihin sakin yan, you broke up with me kaya wala kang karapatang pagsalitaan ako.” Isang sampal ang iniwan ko dito bago ako tuluyang tumalikod at umalis ng lugar nila. Prince Point of View "What have you done Prince?!" pagkalabas na pagkalabas ni Arra ay sigaw kaagad ni Mommy ang bumungad sa akin habang pabalik ako sa sala kung nasaan sila.

Carla’s POV Nakatayo ako ngayon malapit sa stage at tahimik na pinapanuod si Gino sa kaniyang speech. Napakatikas niyang tingnan habang nakatayo sa harapan ng maraming tao, hindi ko lubos akalain na malayo ang mararating ng masungit na lalaki na ito. Muntikan ko ng maibuga ang wine na iniinom ko ng bigla niyang banggitin ang tungkol sa mga damit nila na gawa ko. Sinabi ko kasi sa kaniya kanina sa sasakyan na ‘wag na niyang babanggitin ‘yon dahil baka isipin pa ng mga kakilala niya na kumakapit ako sa mga mayayaman para sumikat.

Nabigla ang lahat sa ginawa nitong pagsigaw kaya’t mabilis na napatango ang lahat. Naglakad na papaalis ang kaniyang ama. Hindi man lang siya nito tinapunan ng tingin. Napahilamos na lamang siya gamit ang sariling mga palad at doon ay binuhos ang lahat ng sakit sa pag-iyak. Sa tanang buhay niya ay ngayon lang nagalit ng ganito ang kaniyang ama at tama nga ang sinabi sa kanila ng kanilang ina na iba ito kung magalit. Kakaibang tao rin kapag sinira mo ang tiwala. Sinimulan niya ito sa pagsisinungaling at ngayon ay isang kahihiyan ang ginawa niya. Kaya ang ginawa nitong pagtatapos ng usapan patungkol sa kaniya ay malabo ng bawiin. Saan na siya pupulutin kung gayon? Umiiyak na rin ang kapatid ni

Malamang kaklase niya iyon. Garette started to walk away when a piece of paper suddenly fell out of the page of the book she was holding. Kung tama ang tingin ko eh' tila mamahaling papel iyon. I even watched to see if she would notice, but sadly, she did not. Nagdire-diretso lamang ang dalaga sa paglalakad pababa ng hagdan hanggang sa ulo na lang niya ang unti unti kong nakitang mawala. Naisip ko ulit tawagin pero baka makaistorbo ako ng iba pang mga studyante na narito rin sa Library. Isa pa't baka maabala ko sila ng kaklase niya.

kung may darating man na pagsubok sa buhay namin, alam na namin kung paano to haharapin. It's not an Offensive Downfall anymore, I think our Offensive Downfall is officially Signing Off.

This is so not happening again! --------- VOTE AND COMMENT!

Itinikom ni Eys ang kanyang labi ng mariin at isang banayad na kirot ang hindi maipaliwanag na sumiksik sa kanyang dibdib. Mabilis na umalis ang sasakyan ni Masom. Pagbalik nila sa BGC, naabutan niyang nakaupo si Cassie sa wheelchair nito. "How bad was your fall? Let me see." Agad na nilapitan ni Mason ang babae, puno ng kaba ang boses. "Why are you back this instant? I asked Ate Shay not to tell you..." Itinaas ni Mason ang kanyang palda. May mga sugat nga sa mga tuhod at braso nito. Malamig niyang sinabi na, "why don't you apply medicine?"