Falling-out Novels & Stories

"Muntik ka ng marape ng gag*ng yon ikaw pa nagso-sorry nasisiraan ka na ba? asan ang dignidad mo bilang babae?" "Bullsh*t di ako katulad ng Angela mo na sobrang hinhin at di makabasag pinggan. Kaibigan ko si Steven. At dahil sobrang lapit namin maybe kasalanan ko bakit sya na fall sakin kaya embes na magalit iintindihin ko sya. Kasi importante sya sakin at ganon din ako sa kanya. Kaya namin ayusin to wag ka kasing pakielamero. Ayokong mawala sya sakin."

"Sounds like..." "What?" "Ah, nothing. I gotta go now" Sambit nito na pabiro pang sumaludo bago tuluyang lumabas ng opisina. Napa iling iling naman na lang si Miles mukhang mabibiktima pa ang babaeng iyon ng pagiging playboy ng kaniyang kaibigan. Sa isang Coffee Shop...

Tila mapupugto ang kanyang hininga sa madiing paghalik nito sa kanya. And then he exploded, him groaning in climactic pleasure, then pulled himself away before she could even meet him in equal delight. Mabilis na inayos ni Issa ang sarili sa ibabaw ng mesa at sandaling nakadama ng pagkahabag sa sarili. Iyon ang unang beses na iniwan siya ni Vince sa ere at walang-ingat na inangkin. "C-can you leave me alone?" malamig niyang pakiusap dito kapagdaka. Hinamig niya ang sarili at saka naupo sa kama.

I am missing temporary things. Temporary. Everything's temporary. Patikim ng buhay. Siguro normal lang talaga ang pag-hihiwalay. Normal rin lang ang nararamdaman ko dahil hindi ako nakahanda nang mawala siya. I never fell out of love. He did. And it happened in one day. In just one day and it was gone. "Cassandra, I am sorry but your husband suffered from Retrograde Amnesia. He only remembers basically half of his life. To him, he's still a teenager. He told me that he was playing basketball for Ateneo yesterday and asking me ifhe bumped his head during the game. '

Ang puso ko, parang pendulum — umaasenso ng sandali, bumabagsak muli. Sa lunch break, sumama ako sa ibang mga staff sa maliit naming kwarto. Si Macey ang laging nagbibigay ng pinaka-maingay na kwento: bagong love life ng kapitbahay, plans for a weekend getaway, at kung paano dapat mag-relax. Halos mapatawa ako sa kanya dahil nakakahawa ang tawanan, pero may maliit na bahagi pa rin na hindi lumalabas. Iniisip ko kung ano ang dahilan ng kakaibang lamig sa pagitan namin ni Chaos. Nagsimula ba ito sa isang maliliit na comment? O may nangyari na hindi ko alam? Lumilitaw sa isipan ko ang mga sandali nina Lucas — yung mga pagkakataon na siya ang nandiyan para tumulong. Hindi ko na naman maiiwasang

Alam kong maganda ito pero wala pa ring tatalo sa Olympus, which is on the other side of the Island. I smiled as I remember the love we promised and confessed to each other. I shook my head. Iniisip ko na naman siya, I should stop thinking about him. I'm just hurting myself. I was just minding my business when suddenly Adrian bumped into me causing his drink to scatter on my cover up. "Hala ma'am, sorry po. Sorry po ma'am huhu." Aligaga siya sa pagpunas ng mantsa na nasa cover up ko. I was wearing a white cover up at saktong mango juice pa ang iniinom niya.

Nauna ng lumabas ang kaibigan nito ng room habang naguunahan naman ang mga kaklase niyang lumabas. Dahan-dahan ang bawat hakbang niya papunta sa pinto habang nalulunod siya sa kakaisip tungkol sa naganap kanina. Hindi niya lubos maisip na muntik na siyang maging Fallen dahil sa sobrang kompyansa sa sarili at nakaligtaan niya ang tunay na misyon niya sa lupa.

Kung hindi siya nagkakamali mukhang siya ang hinahanap ng mga ito. Hinablot niya ang nakasabit na jacket at pumasok sa fitting room. Pakiramdam niya sasabog na ang kanyang dibdib dahil sa malakas na nakabog. Buong pagmamadali niyang isinuot ang brown hoody jacket. Sumilip muna siya sa labas ng fitting room, bago tuluyang lumabas. Nang namataan niyang medyo may kalayuan ang tatlong mga lalaki sa kinaroroonan niya, nagmamadali siyang lumabas.

Ibang iba ito sa ordinaryong CR lang. Agad pumasok si Jolie sa isa sa mga cubicle. Binuksan niya ang butones ng pantalon niya at ibinaba ang zipper. Pagkatapos ay ibinaba niya ang pantalon at panty hanggang sa may tuhod at umupo sa bowl. Huminga ng malalim si Jolie na nakapikit ang mga mata. Nailabas na rin niya sa wakas. Para siyang nabunutan ng tinik sa mga oras na iyon.

Base sa apat na sangang nakapulupot sa dalawang paa at dalawang kamay ko, sa pagbaon nito sa katawan ko, at sa unti-unti kong nararamdamang epekto nito ay mayroon na lamang ako labinlimang minute upang makawala at makakuha ng gamot, kung hindi ay katapusan ko na. “Alam mo, hindi tayo dadating sa punto na ito kung hinayaan mo na lamang kami sa aming desisyon. Hindi ka sana maagang mamamaalam kung hindi mo hinaharang ang aming mga plano. Ikaw ang nagpatihulog sa sarili mong hukay,” wika ni Adam. Lumapit siya sa akin at mariing hinawakan ang mukha ko. Ang ekspresyon ng mukha niya ngayon ay malalaman mong ito na ang kanyang totoong kulay. Puro kasakiman na ang makikita rito at wala na ang maskar