Family Emotions นิยาย & เรื่องราว

Ngunit sa kabila ng lahat, ang pamilya at pagmamahal ang magiging gabay nila. Ang warehouse ay nagmistulang saksi sa kanilang emosyon, isang halo ng init, pang-akit, galit, at proteksyon. Alam ng tatlo na sa bawat galaw at salita, may kasamang pagbabago sa relasyon at sa susunod na hakbang ng kanilang buhay.

“Nakapirma ako ng kontrata, pero mas marami akong conflict sa lolo ko. Pagkatapos ng lahat ng ito, kami ay nasa isang pamilya. Tandang-tanda ko pa noon ang lolo ko ay sobrang layaw sa akin noong bata pa ako. Gusto niya akong umupo sa kanyang likod at maglaro. Hindi ko talaga alam kung bakit naging tense ang relasyon namin." Maraming bagay ang nangyayari sa mundo, at marami na ring nagbago. Sa harap ng kita, ang mga relasyon sa pamilya ay napakahina at marupok. Dagdag pa ni Emma, ​​“Iniisip ko talaga kung hahayaan ko na lang. Kung ibabalik ko ang mga bahagi kay Lolo, hayaang kunin ni Harvard ang kanyang mantle, at iwan ang pamilya, magiging masaya ba ang lahat?"

Lora added softer this time while glancing around the table, “ang dami niyo nang pinagdaanan pero nandito pa rin kayo lahat.” So much happened to all of you… yet you’re all still here. Silence settled gently after that. Not painful silence this time. Just thoughtful. Warm. Mr. Vasilyev finally lowered his newspaper before speaking quietly toward the triplets. “Do you know what makes a family strong?” Dion raised his hand immediately. “Money?” Lora burst into violent laughter. Alexion looked disappointed in his brother. Deya whispered, “Love?” Mr. Vasilyev smiled softly.

Iniisip yata na inuuto niya lang kahit hindi naman. “Hindi, Quin. Kasi ang family pwedeng walang daddy o mommy. Ang mahalaga naman ay love natin. Di ba? Ikaw nga love ka ni Mommy so family tayo.” Mas lalong nagsalubong ang kilay nito. “Hindi ku pu naiintindihan. Gulo naman, Mommy.”

Malamig ang ekspresyon ng mukha ni Felistia. Bigla'y bumalik sa alaala ni Aeverie ang parehong senaryo. Noon, walang kasiyahan sa kanilang puso kapag nangyayari ang family dinner sa mansyon na ito. Umuuwi sila palagi na mabigat ang dibdib dahil sa mga natuklasan nila. Masakit sa dibdib lalo pa’t wala sila noong magawa kung hindi ang tanggapin ang katotohanan na babaero ang kanilang ama, at magulo ang kanilang pamilya.

“Even if you have many misunderstandings and resentments towards me, it is only between you, me, and your mother. It has nothing to do with your grandmother. Huwag mo sanang itulak papalayo ang ibang kapamilya mo na may pakialam pa rin naman sa’yo, Gailyn.” ‘Pakialam? Kailan pa sila nagkaroon ng pakialam sa kanya? Bakit hindi niya iyon alam?’ Children all crave fatherly love and family affection. This became even more pronounced after the parents' divorce. Gail was only eight or nine years old at the time, and she loved both her parents. She couldn't bear to part with anyone. Hindi rin nila iyon noon nagawang isipin. Umangat lang ang isang kilay ni Gail. Gusto niyang sabihin ang nilalaman ng

Lumapit siya at umupo sa tabi. “Thank you,” bigla niyang sabi. Nagulat ang mommy ni Adrian. “For what?” “For loving him,” sagot ni Celestine. “And for loving us.” Ngumiti ang babae. “Family is not just about blood. It’s about staying.” Samantala, unti-unti ring bumabalik sa normal ang buhay nina Celestine at Adrian. May mga interview, projects, business meetings… pero mas pinipili na nila ngayon ang oras para sa pamilya.

I never imagined this time would come, but I also never imagined they would love each other the same way Theon loves Lean. That is so fucked up! Hindi nila naisip si Mommy? Si Daddy? Ako? Hindi nila naisip ang pamilya namin sa ginawa nilang dalawa. Hindi nila naisip na magkakagulo kaming lahat? They’re so selfish!

“Parang kailan lang ang liit-liit pa nila. Ngayon ay may sarili na silang pamilya, mga desisyon, at mga tagumpay sa buhay. I-I wasn’t expecting that I would be this emotional–” “It’s alright, love,” pag-aalo ni Jacob sa kaniyang asawa. “Bilang mga magulang ay in-expect na natin ‘to. Ganito rin tayo noon… pero kahit kailan ay hindi natin mahahanda ang sarili natin sa ganitong mga emosyon.” Bahagyang napangiti si Freya at pinunasan ang gilid ng kaniyang mga mata. “Yeah. Tumatanda na ang mga anak natin, tayo rin ay tumatanda na.”

“Kaya sabihin mo sa akin, kung hindi mo ako kinukunsiderang pamilya noon, paano mo naisip na ikukunsidera kitang pamilya ngayon? Anuman ang sinusubukan mong gawin sa pamamagitan ng paglalaro sa akin ng family card ay hindi gagana" Tumagos ang tingin ko sa kanya. Napansin ko noon ang pagkakaiba namin. Hindi magkamukha sina Travis at Emma, ​​ngunit kapag nakikita mo lang sila ay mahuhulaan mo na sila ay magkamag anak. Ako sa kabilang banda ay hindi katulad ng alinman sa kanila. Iyon dapat ang unang palatandaan na hindi ako isa sa kanila.