Family Emotions 소설 & 이야기

JAEL'S POINT OF VIEW "Family dynamics can be complex. There's history there, years of shared experiences, and sometimes, old wounds that haven't fully healed. So when there's tension or conflict, it can feel like everything's falling apart. But even in the midst of the hurt, there's this glimmer of hope, that maybe, just maybe, love can conquer all. That through forgiveness, through understanding, and through empathy, you can rebuild what was broken and emerge stronger than before."

Marahan nya itong pinunasan. “Maybe fate didn’t write us as siblings — maybe it wrote us as something more.” She carefully listened to what I wanted to say “You’re the only family I want to hold this close. I know they approve of us, but I’d fight for you even if they didn’t." “Blood doesn’t make us family, but love makes you mine.” Matapos kong sabihin lahat ng 'yun ay naramdaman ko ang marahang pagdampi ng labi nya sa mga labi ko. I slowly closed my eyes to savor the sweetest moment. I pulled her closer to me and passionately answered her kisses

Ayaw kong kaawaan ang anak ko, ayaw kong ipakita sa kaniya ang emosyon na iyon. Dahil ang lahat ng iyon ay naranasan ko. Alam ko ang pakiramdam dahil nanggaling ako roon. Gabi-gabi, araw-araw palagi akong humihingi ng tawad sa kaniya. Patawad dahil ganito ang nararamdaman niya, patawad dahil hindi buo ang pamilya niya... Kaya palagi ko siyang binubusog ng pagmamahal. Dahil alam ko ang pakiramdam na palaging hinahanap ang kasiyahan ng puso at pakiramdam kung paano mahalin pabalik. "Mama ... It says family. A family, made up of Mama and Papa. Not mama, sisters and Father Theodore. I know they are my family but ..." Napayuko ito. Nagsimula nang magtaas-baba ang balikat.

Labinlimang taon na ang lumipas mula nang mangyari iyon, pero hindi pa rin niya kayang makalimutan. Sabi ng mga tao, ang dugo ang siyang pinakamalapit na ugnayan. Ang pamilya ng nanay niya ay hindi siya tunay na dugo, kaya’t tanggap na niyang walang pagmamahal mula sa kanila. Pero ang kanyang ama, tunay na dugo nila, at gayon pa man, walang pagmamahal na ipinakita ang mga kapatid at pamangkin nito.

Sa likod ng mga salita, ramdam niya ang bigat ng relasyon ng dalawang pamilya, at ayaw niyang magdulot ng anumang sama ng loob. Si Emilio, nakatitig kay Cassandra na may halong emosyon sa kanyang mga mata, ay naramdaman ang halo-halong damdamin pagkakahiya, panghihinayang, at isang kakaibang paggalang na hindi niya maipaliwanag.

Hindi ko na makontrol ang pagnanasang nararamdaman ko para sa kanya. It's only him who can make me feel this. "Always remember that we are family, Love. You, me and Ameeya. We are family. " He muttered lowly. I see that emotion again in his eyes. I can feel that his breathing labored. He's too close to me that I can feel his breath fanning my face. Lalong nag-iinit ang mukha ko sa sobrang lapit namin. "And no matter happen I will abandon you." Fuck! Suddenly I want to cry.

Isang malaking pamilyang nabuo hindi dahil sa obligasyon, kundi dahil sa pagmamahalan at pagtanggap sa isa’t isa. Natanaw niya sina Hunter at Yassy na abala sa paglalaro sa tatlong mga anak. Si Caleb naman ay mahigpit na nakayakap kay Bhell na tila ayaw na itong pakawalan kahit saglit. Sina Liam at Almira ay tahimik lang na nag-uusap sa isang sulok, ngunit kitang-kita sa kanilang mga mata ang lalim ng pagmamahalan.

Mahirap dahil wala na akong magulang na magtatanggol at susuporta sa akin. Iba pa rin kapag may magulang ka sa tabi. Sensitive ako kapag pinag-uusapan ang pamilya. I'll just find myself crying kapag nakakakita ako ng buong pamilyang nagpipicture, kumakain sa restaurant, and even holding their hands together. I get jealous, easily get jealous. Pati nga kindergarten, pinagseselosan ko.

“Parang kailan lang ang liit-liit pa nila. Ngayon ay may sarili na silang pamilya, mga desisyon, at mga tagumpay sa buhay. I-I wasn’t expecting that I would be this emotional–” “It’s alright, love,” pag-aalo ni Jacob sa kaniyang asawa. “Bilang mga magulang ay in-expect na natin ‘to. Ganito rin tayo noon… pero kahit kailan ay hindi natin mahahanda ang sarili natin sa ganitong mga emosyon.” Bahagyang napangiti si Freya at pinunasan ang gilid ng kaniyang mga mata. “Yeah. Tumatanda na ang mga anak natin, tayo rin ay tumatanda na.”

Ang mga mata niya, na punong-puno ng galit kanina para sa pamilya ko, ay naging malambot pero puno pa rin ng tensyon. "Nakikita mo ba? 'Yan ang pamilyang kinagisnan mo. 'Yung pamilyang handang itakwil ka dahil lang sa hindi nila gusto ang desisyon mo. 'Yung pamilyang mas pinahalagahan ang pangalan nila kaysa sa kaligayahan mo. Lori, sa tingin mo ba, may pagmamahal ba talaga sa mga mata nila kanina, o puro lang kahihiyan?"