Feeling Lost Quotes Novels & Stories

How far can I get to try to bring back the old times? I don't know. It feels dark and lonely. Gusto ko na lang huwag makarinig. Gusto ko na lang maglaho na parang bula. Gusto ko na lang maging bulag para hindi ko na makita ang mga bagay na hindi ko naman dapat na makita. Gusto ko na lang muna lumayo kasi, sobrang nakasasakal na ang paligid. I couldn't breathe properly anymore. I feel like any time soon, I'll lose my breath and collapse on the floor.

Tanong niya sa kaniyang sarili, bahagya siyang napakunot-noo dahil hindi na niya alam kung saan ang daan palabas ng gubat na iyon. Damn, I am lost. Nakaramdam siya ng takot sa dibdib niya. Paano siya makakalabas ng lugar na iyon e hindi naman siya pamilyar dito. Naisip niya bigla si Jake. Hahanapin kaya siya nito kung saka-sakali? Tumingala siya sa langit. Ala-una pa lamang ay halos tila magdidilim na dahil sa kapal ng ulap na may dalang ulan.

Walang kamalay-malay ko itong tinanggap, saka ipinasok sa bulsa ng aking jacket. Kumaripas akong tumakbo patungo sa kagubatan kagaya nang pagtangay ng hangin sa akin nang sa isang iglap bumagsak na ang ulan. Sa hindi inaasahang oras, maliban sa pagbuhos ng ulan, ay nagpakilala na ang kidlat at kulog sa kalangitan sa akin. Gayunpaman, tinalikuran ko lang ito nang pumasok sa aking memorya ang kaniyang tinuran noon. “If I’m lost in the labyrinth, I have trust that you’ll locate me in the maze woven by God because our hearts beat in harmony, leading the route to locate me. Let your heart navigate towards mine through listening the rhythm of my heart pulse.”

ang nasa isip niya, “pero maaaring magtagal pa bago mo matuklasan iyon. Magiging maligaya pa tayo sa piling ng isa’t isa, bago iyon mangyari. Samantalang kung ipagtatapat ko na sa iyo ngayon, mas malalamang sa hindi ay iwanan mo ako agad-agad, nang ni hindi ko naranasan kung paano maging maligaya sa piling mo.” Napangiti siya nang maalala ang kawikaan na madalas niyang marinig at mabasa. “It is better to have loved and lost than to have never loved at all”

I gasp and try to stop letting out any single noise from my mouth. "You already have three papers from us, Sanya. One more and you will be terminated. I'm not making fun of it." Muling banta nito bago siya umalis at lumabas ng silid. Finally, I let out tears to flow like a river and sob like a kid who got lost. I'm lost. I don't know where I am going now. After Klein came in my life and left in an instant, I immediately got lost and I don't know where to start.

“All I know is… I keep thinking about him. Every single moment. Even when I’m here. I just can’t forget him, I don’t know how.” Tumingin lang siya sakin at hindi na muna nag salita, pero ramdam ko ang suporta niya. “Hey… it’s okay to feel lost. You don’t have to carry this alone, I can help you.” sabi niya, mahinahon, sa tono na nakaka-relax kahit papaano. Hinawakan niya ang balikat ko nang mas mahigpit, tahimik na sumusuporta.

Parang pelikula na paulit-ulit na nagre-run sa ulo ko. Pero kasabay nun… yung mga salita niya rin ang paulit-ulit na pumapasok sa isip ko. “You’re the only thing I can’t lose.” Hindi ko alam kung dapat ba akong magalit, matakot o masaktan. Siguro lahat ng iyon sabay-sabay.

Muling pag-imik niya. Mabagal ko s'yang nilingon. He forced a smile then glanced at me. "Your pain, your hatred, your regrets." Saglit akong natigilan at umiwas ng tingin. Hindi ako nakaimik sapagkat hindi ko alam kung ano ba'ng dapat kong sabihin sa oras na 'to. "I really understand now... the fear of losing anyone." Mapait akong ngumiti at tumitig sa buwan. "Masakit mawalan ng mahal sa buhay..." Pabulong na wika ko. "Ngunit mas masakit 'yong nawala sila na wala kang nagawa para sa kanila."

"Do you know how that felt?" Hindi ako sumagot. I couldn't. "Sana pinatay mo na lang ako nun," mahina ang pagkakasabi nya, ngunit ang panginginig ng boses nya ay hindi maikukubli. "Because that's what it felt like... like I died the day I lost you." Marahas akong napapikit. Parang tinutusok ng madaming karayom ang puso ko kada isang salita na lumalabas sa kanyang bibig.

"Life is like playing a game, sometimes you're gonna win, sometimes you'll lose, but if you don't try, you'll never know." Am I right? Right. "I lost back then, so I'm not sure if I can do it again, what if I lose again? What will happen to me?" "You can always come to me, if you feel you lose against the world," I said. "You'll be there for me?" "Yes, naman," I answered, "But who knows, what if you won this time? Hindi mo malalaman kung hindi mo susubukan." You tried it already and you did a nice job, so in a second time, I know you will do the same.