Fiction Story Tagalog Mga Nobela at Kwento

“Bakit naman kita lolokohin? Base sa chismis, hindi nga raw ata yan nakapag tapos ng middle school kaya hindi siya marunong magsulat at magbasa.” "Grabe naman..." “Eh di parang siya pala yung main character sa mga fairy tale na isang alipin na nakapangasawa ng prinsipe ng Kidon City?”

The Battle of Blood. "Nagsimula ang kwento ilang taon na ang nakararaan, ngunit hindi pa rin natatapos. Sana ito na ang huli. Upang tuluyan ng maputol ang sumpa." Kinuha niya ang libro saka inilahad iyon sa akin. Kinuha ko ang libro, aanohin ko namna 'to? "Eleastein," tawag niya sa akin. Mabilis ko naman siyang nilingon. "I hope you prove yourself to them."

“Hindi mo pa rin ba kwenikwento?” “Pagtatawanan nila ko. Alam kasi nilang saming magkakaibigan, ako ang pinaka-idealistic. Gusto ko kasi iyong love story na parang sa fairy tale. Makikita ko si prince charming. Love at first sight. Tas happy ending.” Huminga siya ng malalim at malungkot na tumingin dito, “Pero sa case nating dalawa, ngayon pa lang alam na nating walang happy ending na mangyayari!” lumagok muli siya ng beer saka may pait sa mga labing nagsalita, “Ang sad naman ‘no?”

Nagsimula na muli siya sa pagkwekwento. "Mabuti na lang noong panahon na napansin nila na hindi na ako nagpupumiglas at lumalaban. Hinayaan na nila akong gawin ang gusto ko, ngunit may pagbabanta sila na kapag hindi ako umuwi ng bahay hahanapin nila ako at papatayin. Noong una natakot ako, pero habang tumatagal nagsasawa na ako. Gusto ko na talagang malayo sa poder nilang dalawa. Kaya noong kinagabihan, lumayas ako sa bahay dala ang pera na ninakaw ko sa wallet ni Daddy. Nagpakalayo-layo ako. Hindi ko alam kung saan ako tutungo, ang gusto ko lang naman ay lisanin ang bahay namin at ang mga walang halang na kaluluwa na pamilya. Ang huling lugar na pinuntahan ko ay ang Bicol, minsan na kami na

sagot ko at nagkibit-balikat na lang siya “Inaapoy ng lagnat ang asawa mo kagabi at wala siyang ibang bukambibig kung hindi ang pangalan mo pati na ang nanay. Hindi ko naman alam kung nasaan ka! Mabuti na lang, bumaba na ang lagnat niya matapos kong punasa at painumin ng gamot!” kwento sa akin ni nay Hilda at nakaramdam naman ako ng hiya

“Sino ka ba?” Ito ang litrato nang binyag ni Clein. Limang taong gulang pa lang ako at nakakapit sa damit ni Mama. Nakayakap si Papa kay Mama habang karga ni Mama si Clein. I can't stop the tears to form on my eyes. Ang saya pa namin sa litratong 'to. “Nanay ko po si Beatrice Asuncion.” Nabasag ang boses nito. “Ate, ako 'to, si Clea.”

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

umiiyak niyang pagsusumamo sa ama, pagkatapos ay humakbang siyang papalapit dito at lumuhod sa paanan nito. Ngunit hindi nagbago ang ekspresyon ng Itay Andres niya. Blanko lang ang ekspresyon nito na para bang walang nakikita. "Hindi ka na dapat pang nagbalik dito. Maayos na ang buhay mo, hindi ba? Ang balita ko nga ay nobyo mo na ang binatang haciendero sa bayan ng Sto. Cristo," anang ama-amahan na ikinagulat ni Malaya. Pakiramdam niya ay tinakasan ng kulay ang kanyang mukha dahil sa narinig. "I-Itay?..." nauutal niyang wika. Hindi niya alam kung paano nalaman ng kanyang ama ang tungkol doon.

“Unlock it!” “Shit!” I heard him curse. “I forgot the key inside.” My eyes widened. “W-What?!” "Sumilong muna tayo roon!” “What?!” Wala akong nagawa nang lumapit siya sa akin at ginamit ang mga kamay para takpan ang bahaging ulo ko. Tumakbo kami sa waiting shed at doon sumilong. Damang-dama ko ang malamig na tubig ng ulan sa buong katawan ko.