Filipino Horror Mga Nobela at Kwento

Halos mayanig ang bawat sulok nitong silid ''Wala na 'kong pakialam kung marinig nila tayo! Ugh!'' Padyak niya uli. ''Basta makalabas lang tayo rito! Tiis lang isda.'' Nanlalabo na ang paningin ko. Para na ring may mga bumabang ulap sa paligid. Dumodoble na rin sila sa paningin ko. Naramdaman ko na ang pagkatuyo ng lalamunan ko. Kahit tiisin ko pa... parang... ito na ang katapisan ko. Bigla na lang humaba ang mga kuko ko't naitusok ko sa kahoy na sahig.

Lalong nagtumindi hindi lang ang init na nararamdaman niya kundi pati narin ang panginginig ng buong katawan niya. Isang malamig na gabi kung tutuusin lalo at nasa Summer Capital na lugar sila ng Pilipinas, ang Baguio City. Pero iba ang nangyayari sa kaniya ngayon. Pakiwari niya ay nagliliyab ang kabuuan ng silid dahil sa hindi pa man pero matinding pananalasa na ni Jason sa kaniyang pagkababae habang hindi rin nito nilulubayan ng napakapusok na halik ang kaniyang bibig.

Pumasok na rin ako sa clinic at nakita ko ang isang babae na may malaking salamin sa mukha. Mukha itong seryoso pero ang cute nito habang naka-pout at parang may iniisip. Medyo tumikhim ako para makuha ang atensyon niya. ”Ay kalabaw!” gulat na sigaw niya sabay takip sa bibig. ”Pilipina ka rin? I’m from the Philippines. I’m Fily, kamusta ka,” pagpapakilala ko sa tila gulat pa rin na doctor.

sigaw ni Filan habang umiiyak sa galit at takot. “Kaya kong gawin lahat, kahit sino pa ang humarang sa akin, kahit ikaw kaya kong patayin kung ginugusto ko,” saka tinutok ang baril sa sindito ni Filan. Nanginginig na si Filan sa takot, hindi niya alam na ito na pala ang katapusan niya? Una niyang na isip na hindi na niya makikita ang mga tunay na magulang? Hindi man lang niya makikita muli si Marina?

Nabosesan ko kaagad ito kaya biglang nagsalubong ang kilay ko. “Cali?” “Uh-huh.” Napaawang ang labi ko nang mapagtantong si Cali nga ito. Cali is my agent in modeling, he’s American Filipino. At base sa numerong ginamit niya pantawag ay narito siya sa Pilipinas! “And I’m finally here in Philippines. It’s good to be back! Aren’t you welcoming me?” “No.” I heard him chuckle. Close kami ng agent ko kaya ganito na lang kami ka-casual mag-usap. Lumaki siya sa Pilipinas kaya kahit papaano ay alam niya pa rin ang kultura rito.

"Hindi niya pa aminin na crush niya 'yung kapatid noong girl. She kept looking at him while we were outside. Yet noong hindi siya pinansin noong guy when she went to make play, inaasar na niya ako that I like her crush younger sister." Wala akong nagawa kung hindi ang mapakurap na lang. Hindi na ako nag-abala pa na pahabain ang usapan at bumangon na ako. They are too young for that kind of thing. I mean, it is normal if... just kung nasa Seattle kami but now that we are here in the Philippines? I don't think that is kind of normal since ang mga bata rito ay walang ibang inatupag kung hindi ang maglaro nang maglaro at wala ako ni isang bata na narinigan na nagkakagusto ito sa iba. To think th

Inaasahan na niya ang gagawin ko kaya mabilis niyang hinuli ang aking mga kamay at inilagay sa itaas ng aking ulo habang ang mga labi niya ay patuloy na nakikipaglaban sa aking mga labi. Pumaibabaw si Phil sa aking katawan at inipit ng kanyang mga hita ang aking mga paa kaya hindi ako gaanong makakilos. Naikuyom ko na lamang ang aking mga kamao nang magtagumpay siyang mabuksan ang aking bibig. Lihim na lamang akong napamura sa aking isip nang maramdaman ko ang biglang pag-iinit ng aking katawan lalong-lalo na ang parteng ibaba. Binubuhay ni Phil ang nakatagong init sa kaloob-looban ng aking katawan na kahit kailan ay wala pang nakakapagtangkang bumuhay.

“From now on, you will be Anastasia and I will be your husband Joe. We are from the Philippines but you are not allowed to talk to anyone anything about who we are and what we are doing when we were in the Philippines.” Maraming tanong agad ang tumakbo sa isip ko matapos ang sinabi niyang ‘yon. Pero hindi ko alam kung bakit hindi ko nagawang magtanong ng kahit ano. Basta na lang akong tumango na tila na-hipnotismo.

“Hindi namimili ang masasamang tao.” May punto siya. Pero hindi ko ipinahalata. “Eh sa sinehan?” “Wala bang panganib doon?” Napakurap siya. “Ha?” “Madilim doon.” “Mas madaling makakilos ang killer.” “Baka habang nanonood tayo ng pelikula... tayo pala ang bida sa totoong horror movie.” Nanlaki ang mga mata niya. “Ay naku!”