Filipino Myth Story นิยาย & เรื่องราว

Alam na alam naming lahat na kami ang totoong may-ari nf Filipinas, alam ito ng mga kapwa kong Pilipino. Kinuyum ko ang aking mga kamao habang tinitignan ang nakakasuka niyang mukha. At nagpatuloy pa talaga siyang magsalita, "Es cierto, los indios son inútiles y tontos," (Totoo naman ah, inutil at bulok ang mga indiyo) sabi nito habang nakangisi.

Ang mga madre ang namamahala sa ampunan na kumukupkop sa 80 batang bingi at pipi. Kahit wala siyang kapansanan, tinanggap pa rin siya ng mga madre. Ayon kay Mother Superior, isang araw, ang kanyang ina ay kumatok sa pintuan ng ampunan, buntis at manganganak na. Doon ipinanganak si Mariya, ngunit sa kasamaang-palad, pumanaw ang kanyang ina matapos siyang maisilang. Nang buksan ng mga madre ang bag ng kanyang ina, natagpuan nila ang isang diary. Sa isa sa mga pahina, nakasaad na ang ama ng sanggol ay isang Japanese businessman na nagbabakasyon sa Pilipinas. Nagkagustuhan sila, ngunit nang malaman ng lalaki na buntis ang kanyang kasintahan, bumalik ito sa Japan nang hindi nagpapaalam.

Malakas na naman siyang tumawa. Dinuduro niya pa ako. "It's fun fooling all of you! Napaka-tanga niyo! You guys are nothing compare to the Amazonians that I read on those myths!" Humawak ito sa mukha niyang tila wala sa katinuan na kinambras ang sariling balat.

“Baduy.” “Nope.” Isang mapang-asar na ngiti ang kumurba sa kanyang labi. “Tragic story. And oh! Suspense, thriller at medyo brutal rin pala. Gusto mong malaman kung ano ang ending?” Mas lalo siyang ginanahan nang kumunot ang noo nito. “Chinop-chop ng bidang babae ang katawan mo bago itinapon sa Manila Bay—Oops! Spoiler.” Biglang nanlaki ang mga mata nito at parang nagimbal sa sinabi niya. Hindi niya tuloy napigilang humagalpak nang tawa dahil nawalan ng kulay ang mukha nito. “Just kidding.”

naniniguradong tanong nito “Saglit lang muna.” Nakaupo sila ni Phil sa hood ng kotse nito. . Bigla na lang niyang hiniling kanina na huminto muna sila. Nakaharap daw sila sa isang parte kung saan tanaw ang lake. Noong bata siya, madalas niyang pangarapin na makapunta ng Laguna at tumambay sa gilid ng lawa. Natupad ang pangarap niya, ‘yon nga lang, hindi niya nakikita. Hindi niya nagagawa ang mga bagay na ini-imagine siyang gawin. She’s glad that Phil understood her predicament. Hinahayaan lang siya nito sa pananahimik niya. “Phil?” makalipas ang ilang sandali ay nagsalita siya. “Bakit kaya sa dinami-rami ng tao sa mundo, sa akin pa nangyari ang ganito?”

Kinikilig na kwento nito. Ang tagal namin nagkwentuhan ni ate Miracle. Pati love story ng mga lolo at lola nito, mommy at daddy ay kinuwento nito sa akin. Napamaang na lang ako sa love story ng mga nauna. Mas nakakamangha pala ang kwento ng pag iibigan nila.

"So, you’re the fiancée..." Napaangat ako ng tingin sa lalaking nakasampa sa kabayo nang magsalita ito. Sa ilang saglit, nakaramdam ako ng kaunting pagkamangha sa kabuuan niya. Para siyang galing sa mga Greek myths dahil sa hubog ng mukha at pangangatawan niya. Matikas ang tindig niya, sun-kissed ang balat niya, at ang mga mata niya ay para bang kayang alamin ang bawat lihim ko sa pamamagitan lang ng pagtitig niya sa akin.

We were talking when they seemed amused at me at first and then later found me funny to laugh at. “What was that, Kit?” medyo nainis na ako sa ginagawa nila especially ni Kit na parang may nakakatawa sa sinabi ko. Or probably he is laughing because of my accent or Keyller’s accent. But no. He coughed after I explain the meaning of ‘tikbalang’ to Keyller. I explained it well, confidently, and yet he found me funny. “Nothing, Miss Chloe. Um, just a correction for the word. Tikbalang is a half-human and half-horse in Filipino mythical or folk sto—”

SHAINA Napanaginipan ko kagabi si Jacob na pumunta raw dito sa bahay namin. Sinusundo na niya raw ako kaya kailangan ko na sa kanyang sumama pabalik sa Maynila kaso nga lang ay ayaw na akong payagan ni mama. Itatakwil raw niya ako bilang anak niya kapag sumama pa raw ako kay Jacob pabalik sa Maynila. Hindi 'yon mawala-wala na panaginip ko sa isipan ko. Bakit kaya ganoon ang panaginip ko? Pupunta kaya siya dito sa amin? Imposible naman na puntahan pa niya ako dito. Kung pupuntahan niya ako dito sa amin sa probinsiya ay dapat noong ilang araw pa lang ako dito. Mag-iisang buwan na ako dito sa probinsiya namin, eh. Imposible na puntahan pa niya ako dito.

Mapait ang ngiting pumunit sa mga labi ni Andrew sa huling naisip. Nauunawaan niya ang kaniyang ama. Dahil siya man ay binalak na rin niyang pakasalan sa Pilipinas ang isang babae na sa hindi inaasahang pagkakataon ay binawi sa kanya ng biglaan dahil sa pakikialam ng kamatayan. Mabilis na ipinilig ni Andrew ang ulo saka iwinala sa isipan ang mapait na alaalang iyon.