Novel & Cerita Filipino Short Story

Iyon po ang work namin, ang isang story sa ibang language ay ginagawan namin ng Filipino Story. Ang kaibahan po ng Translation at Filipino Adaptation ay ito. TRANSLATION: Localize lahat sa Pilipinas. Bawal magdagdag bawas sa story. Kung ano po talaga ang nasa novel, iyon ang susundin. FILIPINO ADAPTATION STORY: Localize lahat sa Pilipinas. Pwede po kaming magdagdag at bawas. Pwede rin namin ilihis ang story. Malaya kaming isulat kung may idadagdag kami.

At baka may ibang readers dito na nabasa rin ang ibang Filipino Adaptation Story. Gaya ng paulit-ulit ko na sinabi sa naunang libro na 𝗧𝗛𝗘 𝗔𝗕𝗔𝗡𝗗𝗢𝗡𝗘𝗗 𝗪𝗜𝗙𝗘'𝗦 𝗕𝗢𝗟𝗗 𝗥𝗘𝗩𝗘𝗡𝗚𝗘 𝗦𝗛𝗢𝗖𝗞𝗦 𝗧𝗛𝗘 𝗕𝗜𝗟𝗟𝗜𝗢𝗡𝗔𝗜𝗥𝗘 𝗖𝗘𝗢, hindi po ito originally sa akin ha. Kaya huwag kayong magtaka kung may kapareho ako. Kung may mababasa kayong same stories na pinalitan lang ang names. Huwag niyo rin po akong akus ahang may plagiarism po na nangyayari.

“Sino sila? Yung mga lalaki?" "Wala akong pakialam sa mga lalaking humila ng gatilyo, nanay. Sinundan ko ang mga nagsugo sa mga lalaking iyon.” "At sino ang nagpadala sa kanila? At paano nila binayaran ang ginawa nila sa pamilya natin?” "Ito ay isang mahabang kuwento na handa kong sabihin sa iyo, ngunit ang kanilang mga pangalan ay Hopper, Penelope, at Freddie. Nag-bell ba sila?"

I was obviously not used to speaking Tagalog because my first language was English, but I could understand, read and write in Filipino with minor difficulties. I knew I should hone my Filipino skills because I practically lived in the Philippines, but I couldn’t fully learn it if everyone around me speaks in English. Maybe I should ask Gidon to teach me more Filipino words the next time he’d visit. I wanted to eat my food faster so that I could throw the stick and silver paper plate on my way home, but it was too hot. I kept blowing the fishball so that it would quickly get cold. My mother might ask why I came home late so I started to think of different valid excuses. I wasn’t a good liar a

masiglang sagot ni Yuni sakin na may malawak na ngiti. Ginawaran ko rin siya ng matamis na ngiti. "Masaya ako na masaya ka,"mahinang sagot ko rito. "Mommy, ang ganda ng Philippines. I also meet Tita Fimescar children, kaya lang her daughter has a little gloomy and killjoy but her two sons were great to have fun." Kwento niya. She's studying in the Philippines since that's his daddy's want and for me, that was the best decision.

Ganun din po ako. Alam nyo, bago ako naging writer, mataas po ang mga naging posisyon ko sa mga higanteng kumpanya sa Pilipinas. Pero wala ni isa sa kanila ang napilit akong mag-overtime at lumabas ng trabaho ng higit pa sa pinirmahan ko. Mula noon hanggang ngayon nagtatrabaho lang ako sa mga kumapanyang 5 days a week lang ako magtatrabaho., Dahil alam ko ang karapatan ko. At sana kayo rin, alam nyo ang mga karapatan nyo. Dahil walang magtatanggol sa ating kundi ang mga sarili natin. Ganyan ang mga Filipina, may paninindigan. Nagrereflect yan sa mga stories ko. Kaya ang mga bida ko, hindi pwede ang naagrabyado. Dahil hindi ako makarelate sa mga nagpapa-api.

Ang lalaki na nagngangalang Killion ang unang nakabawi sa pagkabigla. "You speak tagalog?" Ani ng binata na may pagkagulat pa rin ang boses. Tumango ako at ngumiti. "Oo, my mother is a Filipina," imporma ko sa mga ito. Napaigtad ako nang bigla na lang tumili ang babae at niyakap ako. "Oh my G! Ang saya naman ng araw na ito. A Filipina! Matagal-tagal na rin mula ng makauwi ako sa Pilipinas. Since my parent's death, hindi na ako umuwi!" She exclaimed.

Pakiramdam niya, lahat ng sakit at bigat ay handa na niyang pakawalan. “Matagal ko pong hinayaan si Julian na kontrolin ang kwento ng buhay ko. Hinayaan kong ilarawan niya ako bilang masama, mahina, at hindi karapat-dapat na ina. Pero ang totoo, ako po ang lumaban. Araw-araw. Para sa anak namin.” Tumahimik ang lahat. Parang walang gustong kumurap.

Pumasok ako sa loob at agad akong sinalubong ng halimuyak ng sariwang mga bulaklak doon. “Bonjour! Welcome to my shop,” bati ng isang ginang habang nakangiti. Teka, parang pinay siya. “Bonjour,” sagot ko, pero hindi ko napigilan ang sumunod kong tanong. “Filipino po kayo, ma’am?” Tila nagliwanag ang mukha niya. “Oo! Kamusta ka, hijo? Filipino ka rin pala.” “Opo. Mishon nga po pala. Ikinagagalak ko po kayong makilala.”

saway ng prof nila. “My point is just this,” Atom continued. “We are Filipinos and we know Philippines better than the foreigners. We know the points and days when we are high and the moments and parts where we are low. We can devise more effective ways and more fitting solutions to our decade-long problems. We were just robbed the chance to do so, because if we did, we can be bigger and better than who we are now. You can think and be better than who you are now as well.” “Oh, I so hate that man!” madiing usal ni Mari nang maalala iyon bago siya tumalikod at mabilis na naglakad palayo sa canteen.