Filipino Short Story นิยาย & เรื่องราว

“Your book is so good.” Ilang segundo pa akong naghintay ng magiging sagot niya pero ni isang imik ay wala akong narinig. “Hey. Are you there?” “Sus! Binobola mo lang ata ako ah.” “No, I’m telling the truth. It was so good. Are you sure you made it within a week?” “Ah, ‘yung short story?” “Yes.” “Naku. Hirap na hirap kong isinulat iyon kasi hindi masyadong mahaba katulad ng isang nobela. Masyadong masikip para maisiksik ko lahat ng mga gusto kong isiksik.”

"Go on." Nang dumating ang order ni Vivi na cappuccino at ang sikat at masarap na bread dito sa coffee shop ay nagsimula na ulit kaming mag kwentuhan. Hanggang sa dumating na sa point kung bakit ko nga ba siya inimbitahan. Ang akala ko pa nga ay hindi ito matatapos kaka-kwento sa pagrereklamo nito sa asawa. "I am going in the Philippines."

I offer, nang nage-effort silang mag selfie na dalawa. "Oh, really?" Tanong ng lalaki sa akin. "Oho, I—I mean yes." Nakangiti kong sagot sa dalawa na hula ko nasa 40's na. "You are a Filipina?" Tanong ng babae. "Yes. Pure, Filipina, Madam." "Oh, same here. And my husband is Filipino American." Sagot nito sa akin na nakangiti. "Hay, salamat, kahit papaano pala ay magkakaintindihan ho tayo. Sige, kuhanan ko ho kayo ng picture ni husband mo po."

"Natural nagulat ako Gen. Baka mamaya tiyanak pala yan at mangagat." "Walang tiyanak rito. Walang aswang. Halimaw meron." Sagot nito. "Alam mo nakakapagtataka lang na alam niyo yung mga folk tales. Alam niyo ba ang gamit niyong salita eh tagalog? Di ba pwede naman korean, japanese, russian, italian... Bakit filipino at english?" Nagtatakang tanong ko. Syempre pilipino ako, ngayon lang ako nagkataong magtanong rito.

paniniguradong tanong pa nga niya. "Oo, honey. Hindi naman pala. Nagbakasyon lang silang dalawa doon sa Singapore ng isang buwan. Iyon ang ginawa nila at wala nang iba pa. Pinaniwala niya tayo sa kasinunggalingan, honey. Napipikon ako sa kapatid mo na best friend ko sa totoo lang. Pinapamukha niyang tanga tayong dalawa. Naniwala naman nga tayo sa sinabi niyang 'yon na akala natin ay totoo ngunit hindi naman pala. What the fuck?!" saad pa ni Marcus sa kanya.

Tulad ng nakasanayan nilang dalawa ni Judith, kumain muna sila nito sa paborito nilang Ramen Shop bago nagsimulang maglibot. Si Judith ang mahilig sa picture kaya kapag kasama niya ito, walang minuto na hindi ito nagpapapicture sa kaniya. Kulang na lang gawin siya nitong photographer. Marami rin mga Filipino sa City tuwing day-off. Parang nasa Pinas lang. Dahil isa sa nakakalungkot isipin, mas pinili ng mga Filipino na tulad niya na mangibang bansa dahil mismo sa Pinas, walang pag-asa ang taong tulad niya. Mababa ang sahod at hindi sapat iyon para mabuhay ang pamilyang meron siya sa probinsya nila sa Siquijor.

Naramdaman ko ang lamig mula rito sapagkat hapon na. Hindi pa rin ako nakakalahati dahil may mga libro pa akong tinatapon sa sako na pinapatabi ko lang sa loob ng facility. At may iba rin na ayos pa naman kaso sira na ang front page at back page. Readable pa naman ang iba lalong-lalo na ang 'Noli Me Tangere' at 'El Filibusterismo' ng pambansang bayani ng ating bansa na si Dr. Jose Rizal.

Kita ang kakaibang kislap sa mga mata nito. "Beatiful Marieta Guazon, she is a Filipino," patuloy nito at nagbalik-tanaw sa nakaraan. "We met in one of my business affairs in her country. We suddenly fell in love and in few months of living together while doing my business there, she got pregnant," mahabang kuwento nito.

he said with finality on his voice. Muling nanaig ang katahimikan sa pagitan naming dalawa, habang ito ay abala sa pagdadrive, ako naman ay tahimik na nakatingin sa bintana nang kotse, hindi ko alam kung makakabalik pa ako sa Pilipinas o kung gugustuhin ko pa bang bumalik, siguro tapos na talaga ang kabanata naming dalawa ni Ram, ang love story naming dalawa ay hindi katulad nang mga usual na napapanood sa mga movie o sa programa sa tv na nauuwi sa happy ending, ito ang totoong buhay, at ang ending ng love story namin ay hindi happy ending.

"Oh please, hijo! You can call me dad starting today. Kailangan ay masanay ka na dahil hindi matatapos ang taon na ito'y magiging lehitimong anak na kita." Apat lamang silang naroon subalit napuno ng tawanan ang buong private room ng Thai restaurant, kung saan sila kasalukuyang naghahapunan. Tanging siya nga lang yata ang hindi nasisiyahan sa mga nangyayari.