Finding Ones Self Novels & Stories

Ayokong mawalan ng respeto sa sarili ko. Naipilig ko ang ulo ko. Mabilis. Matindi para maipagpag ang lahat ng naiisip ko. Tapos na ‘to. Maghahanap na lang ako ng ibang malalapitan. Kahit saan. Kahit kanino. Basta hindi siya.

I mean, genuinely. Nagbubulag-bulagan ako noon, binalewala ko ang lahat na animo'y parang hangin ang mga nakikitang kong posibilidad. Nagbibingi-bingihan ako noon, hindi ko pinakinggan ang lahat ng mga payo nila lalung-lalo na ang pagbabanta ng sarili ko. That's why I realized that one is truly deaf not because she can't hear other people but she can't hear herself. I was blinded and I was deaf, but the good thing is all of it came in temporarily.

Nagmamahal ka ng ibang tao pero 'yong sarili mo hindi mo mamahal. Now, I need to find myself.

Noon lang sa wakas ay tumayo ang aking ina, tinapik ang sarili na may ere ng tagumpay. Tinapik ang likod ni Subject One, sinabi niya, "Ang ginawa ko ngayon, pinahiya ang sarili ko sa harap ng lahat, ay para sayo. Tandaan mo ito paglaki mo. Huwag mong kalimutan ang utang mo sa akin." Ang mga manonood ay tumahimik, hindi mapalagay.

pahayag ko. "True," ani Jessa. --- Tumungo na ako sa meeting place namin. Sabay-sabay lang kaming lumabas pero humiwalay ako sa kanila ng daan dahil nga may pupuntahan pa ako. Pagkababa ko sa lugar ng meeting place namin ay medyo nanginginig pa ang mga binti ko na wari mo'y nahihiya na ring humakbang ng aking mga paa. "Kaya mo 'to, self. Lakasan mo lang ang loob mo," wika ko sa aking sarili.

higit sa lahat ay mag-isa ko lang naman. Kinuha ko ang roba kong nakahanger sa likod ng pinto at sinuot 'yon bago humarap na sa laptop ko. Too much work stressing me out, but still... I had to do it. Tulad nga ng paulit-ulit kong pinapaalala sa sarili ko... "I only have me... myself... and I. Kung hindi ako, sino pa ba ang puwedeng gumawa nito?!" *****

I feel so alone. Nang maghiwalay ang landas namin ay tsaka pa lang nagsink in sa akin lahat. Pumayag talaga akong ibenta ang sarili ko.... Nakakababa man ng self worth at self respect, pero heto na e, I cannot back out anymore. I am now Rafael Tallano's bed warmer...

Minsan gusto ko rin naman maging makasarili, na unahin ang sarili ko at ipagdamot ang mga bagay na meron ako. Pero sa tuwing gusto kong subukan ‘yon, parang may kumikirot sa dibdib ko lalo na kapag nakikita kong nadidismaya ang mga tao sa paligid ko. Hay. Siguro, ito na talaga ako, si Pamela na laging inuuna ang iba kahit pa minsan, gusto ko rin namang unahin ang sarili ko.

Nakaupo sa gilid ng kama habang pinagmamasdan ako. Hindi ko maintindihan kung bakit ganoon siya makatingin. Para bang may gusto siyang sabihin ngunit hindi niya magawa. Para bang may gusto siyang aminin ngunit hindi niya kayang bigkasin. Hanggang sa marahas itong napabuntong hininga at nagsalita. "Is that really how you see yourself?" Napahinto ako. Bahagya akong napakunot-noo.

Inilapag ko na ang bote sa gilid at ang paa ko ang pinakiramdam ko ngayon. "A-Aray. . . " Wala sa sariling saad ko at natawa lang din ako. "Dios ko naman, self. Maglalasing na nga lang napilayan pa. Haha, ang tanga!" Tawa kong mag-isa. "Paano na ako tatayo nito?" Sabay tingala ko sa langit. "Pinokyo. . . Lift me up, baby ko!" Open arms ko sa sarili.