Novel & Cerita Fly Away On My Zephyr

pabirong sagot ni Sky " Yeah!! Take care of yourself" Tumango si Sky at nagpatuloy sa pagliligpit ng kanyang mga gamit. Pagkatapos sabay nila siyang inihatid sa airport. " Boys I need to go kailangan kong puntahan si Jang ngayon" paalam ni Kairus bago umalis. Habang naglalakad ito palayo sa kanila maraming bagay na pumapasok as utak ni Sun.

Huminto si Cordelia bago sumambulat ang isang hagikhik. "Pasensya na, darling." Medyo naawa siya kay Zephyr nang lumingon siya sa kanya. "Ipapaliwanag ko sa kanila na ako ang biglang nakaramdam ng kagustuhan na kumain ng in-flight meal, at hindi ikaw..." "Hindi na kailangan." Hinawakan ni Zephyr ang kamay niya. "Ang mawala sa tamang pag-iisip sa kalakasan ko, kaya kong tiisin ‘yun!"

It looks like something bad happened to him that made Zephyr go to them. “I... I ran away from home, Kuya Chlyrus.” Kumunot ang noo niya sa narinig. Kahit na hindi sila close ni Zephyr dahil hindi naman siya lumaki kasama ito pero palihim naman nilang binibisita ang pinsan, alam niyang mabuting bata si Zephyr. Kaya ano ang dahilan nito para maglayas? “What happened? Is Aunt Laurin fine?”

Mapanganib niyang utos sa akin ngunit nag matigas ako, imbes na sumunod ay nanatili lang akong nakatitig sa kanyang mga mata. “Huwag mo akong subukan, Zephyr.” Matigas niyang saad na sa unang pagkakataon ay tinawag ako nito sa pangalawa kong pangalan. Natigilan ako ng biglang sumagi sa aking isipan ang tinig ng aking ina dahil bukod tanging siya lang ang tumatawag sa akin ng Zephyr. Saglit na naghinang ang aming mga mata at ilang sandali pa ay nagdadabog na sumakay sa loob ng kanyang sasakyan.” Isang marahas na buntong hininga ang pinakawalan ni Xavien bago ito umikot sa kabilang gilid ng kanyang kotse.

Sumakay sila sa sports car ni Zephyr. "Asan ba siya?" tanong ni Monica, halatang naiinis sa Hindi pagsasalita ni zephyr . "Cebu," tipid na sagot ni Zephyr. "ha! Ang layo naman... mabuti pa tatawagan ko na lang para lumuwas. Siguradong miss na miss na niya ang katawan ko," malandi niyang sabi, sabay ngiti kay Zephyr. Napangisi si Zephyr. "Sasakay tayo sa helicopter. 15 minutes, nasa Cebu na tayo. Kaya wag ka ng mag-inarte."

Sumulyap sa oras, sinabi ni Jordan, "Medyo malapit na tayo sa South Korea. Makakarating tayo sa loob ng tatlong oras. Ako mismo ang lilipad sa South Korea at kakausapin ang brat na iyon." Umalis si Jordan at ang kanyang koponan sa Zephyr Three. Makalipas ang tatlong oras, dumaong si Zephyr Three sa isang bakanteng lugar mahigit sampung kilometro ang layo mula sa mga suburb ng Seoul, ang kabisera ng South Korea. Dahil ang Zephyr Three ay isang invisible plane, hindi ito ma-detect ng sinuman o ng radar. Samakatuwid, pumili ito ng isang bakanteng lugar upang mapunta.

Umikot siya sa driver’s seat at pinaandar ang makina. Nilalamon ng gabi ang siyudad habang ang kanyang sasakyan ay humahati sa basang kalsada. Mahigpit ang kapit ni Wren sa manibela. Paulit-ulit niyang sinisilip si Zephyra sa tabi niya. Walang malay. Maputla. Parang papel na kayang punitin ng hangin. “Zephyra Arcadia,” tawag niya.

Ang haplos na kanina lang ay marahas ay naging marahan at pamilyar, tila isang tahimik na pagmamakaawa. "Because the thought of you looking at someone else breaks me, Alora," pag-amin ni Zephyra sa isang mas mababang tono, halos isang pagsuko. "Zendaya can offer you a peaceful life outside my world. I know that very well. And that's what I'm afraid of... that one day, you'll realize you prefer being with her rather than by my side."

Pagkarating nila sa Pilipinas, tahimik ang buong biyahe mula airport hanggang sa mansion. Walang imikan, tila kapwa nangangapa sa susunod na hakbang. Si Zephyrine, mahigpit na hawak ang kamay ni Bree habang patuloy na nilalabanan ang bigat sa kanyang dibdib. Ayaw niyang ipahalata, pero hindi niya maalis ang pakiramdam ng panlalamig ni Azriel.

Sabay nilang sagot. Habang naglalakad kami sa malawak na departure at arrival hall patungo sa main office ng kumpanya na matatagpuan din sa loob ng airport complex, hindi ko maiwasang mapatitig sa mga mukha ng mga anak ko. Habang lumalaki sila, mas lalong nagiging pamilyar ang kanilang mga mukha. Ang matangos na ilong ni Skye, ang matitigas na linya ng panga ni Zephyr kapag seryoso ito—bawat anggulo ay tila isang malinaw na blueprint ng lalaking nakasama ko sa isang gabi ng kahibangan limang taon na ang nakararaan.