Food Thoughts Quotes Novels & Stories

Tanging tunog lang ng kutsara't tinidor ang maingay, buti naman tong kasama ko kumain na lang di na maraming tanong. " Heart that's enough for that raw foods, you know its not good to your health." Sabi niya sa gitna ng pagkain namin. Aish minsan nga lang makatikim ng ganito tas may asungot pa. " Minsan lang naman eh," depensa ko na may hawoman, reklamo ko sa kanya. " Tss what a heady woman" buntong hiningang sabi niya. Aytt sorry na tigas ulo future mo ehhh yiieeee!

Napatawa na lang ako sa naisip. “They said you haven’t eat lunch and dinner. Are you sure you can really eat those unhealthy foods?” tanong niya na nilingon pa ang ilang pack ng junk foods and tsokolate na nasa tabi ko. Panay wala ng laman ang mga ‘yon. Hindi naman ako nagsalita. Well, I suppose to eat healthy foods but your maids are having fun talking shit about us. I actually want to say that but I didn’t voice out my opinions.

Since, hindi mo ako makakasabay na kumain, baka hindi ka kumain, ha? Humalukipkip ako bago ito tinaasan ng kilay. "Bakit naman ako hindi kakain, aber? Dala mo ba ang kutsara, tinidor, plato, baso, tubig, kanin at uulamin ko? Saka, excuse me lang, ha? You don't have to worry about me, food ang usapan. Kahit hindi mo sabihin at ibilin, kakain talaga ako. Hindi ko 'yon kakalimutan. Ako pa ba?" Napailing-iling ito at natawa na naman. "Oh, I forgot. Oo nga pala. Ba't ko ba nakalimutan? Makakalimutan mo ang lahat puwera lang ang pagkain."

At feeling ni Krissy gumagaling na siya sa pagluto dahil sa walang kapagurang tulong na ginagawa niya sa chef ng resort. Hindi paman sila nag-uusap ni Calex ay masaya na siyang mapagsilbihan ang lalaki. Lalo na't kinakain naman nito ang mga pinapadala niyang pagkain na may kasama pang iba't-ibang mensahe kagaya na lamang ng, "Smile it makes you more handsome." "Eat well, pakabusog ka." "Take good care of yourself." At kung anu-anong klase pa ng mga mensahe na kadalasan may mga quotation pa.

Actually, tapos na naman talaga kaming kumain, may ugali lang talaga itong kaibigan ko na mahilig sa second batch na dinner. "Salamat talaga," sagot ko rito. "Walang anuman, ano ka ba!" nakangiting tugon nito sa akin. "Halika na, sabayan mo ako rito, bigla na naman kasi akong nagutom. Food is life raw kasi," ani pa nito. Natawa ako sa narinig mula rito. "Thank you, pero busog pa ako."

Paulit ulit kong sinasabi iyon sa sarili ko, na parang isang dasal na sana ay mapawi ang kakaibang guilt na nararamdaman ko. Pero mamaya ko na muna yun iisipin. Ang importante ay maubos ko itong pagkain na nasa harapan namin. Ang bawat subo ko ay parang may kasamang paglimot, panandalian man lang. Sigurado akong matutuwa si baby sa mga kakainin namin ngayon. Sa simpleng thought na iyon, kusang napangiti ang mga labi ko. Parang sa bawat pagkain ko, hindi lang ako ang nabubusog kundi pati ang munting buhay na dinadala ko.

His eyes seemed to hold a thousand unspoken words, yet she couldn't decipher their meaning. "Hilig mo rin ba ang magluto, Marga?" masaya nitong tanong. Napakurap siya ng ilang beses, she tried to compose herself, struggling to ignore the unsettling whispers echoing from the depths of her mind. Nahihiya siyang napangiti at napakamot-kamot pa sa noo. "Marunong naman akong magluto, boss, at marami din akong alam na menu. Pero, the only thing I like better than talking about food is eating, boss," pag-amin niya.

Para naman katiwa tiwala ito. Maya lang ay naramdaman ko na naka tingin sa akin ngayon itong si Carlo kaya naman binalingan ko na ito ng tingin. "Akala ko ba ay gusto mo dito na muna kumain? Pero bakit hanggang ngayon ay hindi mo pa rin ginagalaw yang pagkain mo." Sabi nito s aakin.. Doon pa lang nabaling ang tingin ko sa pagkain. Oo nga pala nandito na ang foods namin. Busy kasi ako sa pakikinig ng usapan ng mga nasa harapan ko e.

Hindi mo naman talaga mapapansin ang isang bagay kung hindi mo papansinin, duh! "Eh bakit puro meat at fatty foods, sana may in-order ka manlang na gulay para makakain ka." Ang lakas din 'ata ng topak niya. Siya nag-order ng lahat na ito hindi manlang naisip 'yong gusto niya. "Pinaluto ko kasi lahat ng gusto mo...nakalimutan ko kung ano nga ba 'yong gusto ko. Kakain na lang ako ng cereal mamaya sa room ko."

iiling-iling na sabi ni Jorge. "Seryoso kami sa sinabi namin, huh!" sabi ko agad. "We know. Para di kayo mag-overthink, ikain na lang natin ang lahat. Food is life and life is good," sagot naman ni Ralph. "Food is life and life becomes peaceful if we are full," segundo rin ni Jorge. "Ang dami niyong alam, tse!" sabay pang sabi namin ni Elisa. "Syempre Elisa, hindi lang kayo ang maraming alam kami rin," sagot ni Ralph.