Food Thoughts Quotes Novels & Stories

Sa sobrang dami kasi ng pagpipiliang pagkain ay hindi niya maintindihan ang uunahin. “Having a hard time choosing what to eat?” Walang anu-ano ay biglang may nagsalita sa tabi niya. Kung magugulatin lang siya ay baka nabitawan na niya ang hawak niyang plato at kubyertos. Mabuti na lang at hindi siya ganoon madaling masindak. Isa pa, talagang gutom na siya kaya walang kahit sino o ano man ang makakapag-alis ng kanyang atensyon sa mga masasarap ng putahe na nasa kanyang harapan.

"And I brought some fruits at ilang pagkain, baka kasi hindi mo magustuhan ang pagkain nila rito." "Kahit ano pa 'yan, kakainin ko, no." Nakangiting sagot ko. Napansin kong bigla na namang natigilan si Zeus sa narinig mula sa akin. Lihim ko namang nakagat ang sariling dila dahil batid kong sablay na naman ako sa pagpapanggap bilang si Farrah. "When it comes to food maarte ka kaya dinalhan kita nitong paborito mong Shrimp Scampi."

Tanging tunog lang ng kutsara't tinidor ang maingay, buti naman tong kasama ko kumain na lang di na maraming tanong. " Heart that's enough for that raw foods, you know its not good to your health." Sabi niya sa gitna ng pagkain namin. Aish minsan nga lang makatikim ng ganito tas may asungot pa. " Minsan lang naman eh," depensa ko na may hawoman, reklamo ko sa kanya. " Tss what a heady woman" buntong hiningang sabi niya. Aytt sorry na tigas ulo future mo ehhh yiieeee!

Napatawa na lang ako sa naisip. “They said you haven’t eat lunch and dinner. Are you sure you can really eat those unhealthy foods?” tanong niya na nilingon pa ang ilang pack ng junk foods and tsokolate na nasa tabi ko. Panay wala ng laman ang mga ‘yon. Hindi naman ako nagsalita. Well, I suppose to eat healthy foods but your maids are having fun talking shit about us. I actually want to say that but I didn’t voice out my opinions.

Since, hindi mo ako makakasabay na kumain, baka hindi ka kumain, ha? Humalukipkip ako bago ito tinaasan ng kilay. "Bakit naman ako hindi kakain, aber? Dala mo ba ang kutsara, tinidor, plato, baso, tubig, kanin at uulamin ko? Saka, excuse me lang, ha? You don't have to worry about me, food ang usapan. Kahit hindi mo sabihin at ibilin, kakain talaga ako. Hindi ko 'yon kakalimutan. Ako pa ba?" Napailing-iling ito at natawa na naman. "Oh, I forgot. Oo nga pala. Ba't ko ba nakalimutan? Makakalimutan mo ang lahat puwera lang ang pagkain."

Actually, tapos na naman talaga kaming kumain, may ugali lang talaga itong kaibigan ko na mahilig sa second batch na dinner. "Salamat talaga," sagot ko rito. "Walang anuman, ano ka ba!" nakangiting tugon nito sa akin. "Halika na, sabayan mo ako rito, bigla na naman kasi akong nagutom. Food is life raw kasi," ani pa nito. Natawa ako sa narinig mula rito. "Thank you, pero busog pa ako."

Paulit ulit kong sinasabi iyon sa sarili ko, na parang isang dasal na sana ay mapawi ang kakaibang guilt na nararamdaman ko. Pero mamaya ko na muna yun iisipin. Ang importante ay maubos ko itong pagkain na nasa harapan namin. Ang bawat subo ko ay parang may kasamang paglimot, panandalian man lang. Sigurado akong matutuwa si baby sa mga kakainin namin ngayon. Sa simpleng thought na iyon, kusang napangiti ang mga labi ko. Parang sa bawat pagkain ko, hindi lang ako ang nabubusog kundi pati ang munting buhay na dinadala ko.

His eyes seemed to hold a thousand unspoken words, yet she couldn't decipher their meaning. "Hilig mo rin ba ang magluto, Marga?" masaya nitong tanong. Napakurap siya ng ilang beses, she tried to compose herself, struggling to ignore the unsettling whispers echoing from the depths of her mind. Nahihiya siyang napangiti at napakamot-kamot pa sa noo. "Marunong naman akong magluto, boss, at marami din akong alam na menu. Pero, the only thing I like better than talking about food is eating, boss," pag-amin niya.

Para naman katiwa tiwala ito. Maya lang ay naramdaman ko na naka tingin sa akin ngayon itong si Carlo kaya naman binalingan ko na ito ng tingin. "Akala ko ba ay gusto mo dito na muna kumain? Pero bakit hanggang ngayon ay hindi mo pa rin ginagalaw yang pagkain mo." Sabi nito s aakin.. Doon pa lang nabaling ang tingin ko sa pagkain. Oo nga pala nandito na ang foods namin. Busy kasi ako sa pakikinig ng usapan ng mga nasa harapan ko e.

Hindi mo naman talaga mapapansin ang isang bagay kung hindi mo papansinin, duh! "Eh bakit puro meat at fatty foods, sana may in-order ka manlang na gulay para makakain ka." Ang lakas din 'ata ng topak niya. Siya nag-order ng lahat na ito hindi manlang naisip 'yong gusto niya. "Pinaluto ko kasi lahat ng gusto mo...nakalimutan ko kung ano nga ba 'yong gusto ko. Kakain na lang ako ng cereal mamaya sa room ko."