Forgive And Forget Novels & Stories

Hinawakan ni Pey ang hita ni Bryson at ngumiti ng maliit. "Na-forgive ko na si Rana kaya kalimutan nalang natin." Nanahimik si Bryson habang pinipigil ang umuusbong na galit para kay Pey. She's letting it slide kahit kanina ay parang baboy na kinakatay ito kung umiyak. There's something in it na parang hindi mabitawan ni Bryson ang usapan na ito. Muling nagsimulang umiyak si Pey.

"That's why I want to make it up to you" "No need, Giovan." Ani ko. "Just another chance Tham, I won't let you slip this time" "Is it because of the thrill?" Tanong ko, anong won't let me slip? Bakit laro ba to? "No Tham, I wanna make things right for us. Give me a chance" "No." Matigas na sabi ko. He then didn't move, and became silent. "Kung sa tingin mo nakalimutan ko lahat ng sakit, yes I did forget everything. I forgive myself for being selfless and focus on myself right now. Then Arc showed me how to be treated right" ani ko.

" Kung sana giniv-up ko na lang siya hindi mangyayari ang lahat nang ito. Sana mapatawad mo ako Av. Alam kong sobrang laki nang kasalanan ko sayo pero umaasang akong mapapatawad mo ako. Kung hindi man ngayon okay lang maghihintay ak—" I stopped her, tama na ang sakit na naramdaman naming lahat. It's time for us to be happy. Forgiveness. It's the right thing to do, kailangan naming patawarin ang isa't isa. Ito lang ang paraan para mahanap namin ang tunay na kasiyahan.

Pagkatapos ay tiningnan niya ang lalaking katabi ko na pala ngayon. “Pasensya na sa nangyari kay Amira, Adrian. Nagka-amnesia kasi ‘yan kaya laging nananaginip ng masama at madalas sumasakit ang ulo. Pero salamat at maingat mo siyang inuwi dito.” Rinig kong pasasalamat ni Nanay kaya saglit akong natulala sa lalaking ito ng marinig ko ang pangalan niya. Pakiramdam ko ay pamilyar sa akin ‘yon ngunit hindi ko naman matandaan kung narinig ko na ba talaga.

Alam kong totoo ang kung ano’ng sinabi ni Ken sa akin kahapon pero mas maganda nang malinaw sa mga nakarinig na 'yon na hindi ako bayarang babae na kung saan-saan lang niya napulot. "I will only forgive you kung . . . " Nakita kong naghihintay siya sa sasabihin ko. "Kung?" "Kung babawiin mo ‘yong sinabi mo roon sa mga nakarinig." Bahagyang napakunot ang noo niya. "Iyon lang?" Tumango ako. “Kapag nagawa mo ‘yan, patatawarin na kita.” Hindi na siya nagsalita pa at kaagad na lumabas ng unit ko. Nakahinga naman ako nang maluwang dahil sa wakas ay napahinga sa mabilis na pagkabog ang dibdib ko.

“Hindi mo alam kung ano’ng pakiramdam na unti-unting mawalan ng pwesto sa buhay ng sarili mong ama. Wala kang alam, Cassandra.” Bahagya nitong ibinaba ang tingin. Pagkatapos ay dahan-dahang huminga. “Forgive and forget para sumaya ka at makalaya,” mahina nitong sabi. Napatigil si Candice. “Hindi ko alam kung saan mo nakuha ang ideya na ‘yan,” dagdag nito. “Pero isang bagay ang alam ko, hindi ka ampon. Kapatid kita. At kahit nakakairita ka, alam ko ’yon,” anitong tumalikod na.

"I know that... forgiving wasn't easy, pati na rin ang pagkalimot lalo na kung malaki ang kasalanan sa 'yo. But I hope that... someday, mapapatawad mo rin ako." Walang emosyon na tumingin ako sa kaniya at nakita kong nakayuko siya habang kinakalikot ang kaniyang mga daliri. "Mabait akong tao, pero hindi gano'n kabait. Forgiving you was easy, but forgetting seems to go through a lot and long process."

Kung ganoon lang kadaling magpatawad at basta nalang kalimutan ang lahat, ginawa ko na noon pa. Pero hindi eh. Hindi ganoon kadaling kalimutan ang lahat. Hindi rin ganoon kadaling magpatawad. Maybe I can forgive her someday. Accept and forget about everything. Hindi ko man siyang magawang patawarin ngayon, it doesn't mean na hindi ko na talaga siya mapapatawad pa. Kung ang Diyos nga nagawang magpatawad, ako pa kaya?

My heart felt more lightly, parang nawala yung nakapatong na mabigat. It's time to forget and forgive. ~*~

May parte sa puso ko ang naghihinmagsik, hindi mapalagay at hindi makaintindi ng salitang iyon. "Uh, forgiveness is..." i stumble. I remain in my pace and think what adliv word should i use right now. "Forgiveness is useless to those hearts who forget about it." Natigilan silang lahat sa sinabi ko. "Ano ang ibig mong sabihin, hijo?" medyo nabahala si Father sa sagot ko. I cleched my jaw and round my fist. I start to contruct my story.